Actueel
OML-Roy deelt vreselijk nieuws over hersentumor
Roy Oude Rikerink, bekend van het indrukwekkende programma Over Mijn Lijk, heeft deze week belangrijk nieuws gedeeld over zijn gezondheid. De 34-jarige Roy, die zeven jaar geleden de diagnose hersentumor kreeg, liet zich afgelopen maandag samen met zijn vrouw Annick onderzoeken in het Erasmus MC in Rotterdam. De uitslag van dat bezoek heeft hij inmiddels zelf gedeeld via sociale media. Het was een spannende en zenuwslopende dag, maar gelukkig konden Roy en Annick met een opgelucht hart weer huiswaarts keren.
Deelname aan Over Mijn Lijk
Roy werd in heel Nederland bekend toen hij in 2019 deelnam aan Over Mijn Lijk, het televisieprogramma van BNNVARA en Tim Hofman. In dit programma volgde Tim jongeren die te horen hebben gekregen dat ze ongeneeslijk z!ek zijn en niet lang meer te leven hebben. Roy was een van de deelnemers die de kijkers recht in het hart wist te raken. Zijn openheid, zijn veerkracht en vooral de liefdevolle band met zijn vrouw Annick en zoontje Scott maakten diepe indruk. Samen lieten ze zien hoe je ondanks de zwaarste boodschap nog steeds kunt kiezen voor leven, liefde en hoop.
In het programma vertelde Roy over de impact van de diagnose op zijn leven. Hij kreeg de hersentumor op jonge leeftijd en wist meteen dat het zijn toekomst compleet op zijn kop zou zetten. Toch weigerde hij zich er volledig door te laten leiden. In plaats daarvan koos hij ervoor om elke dag bewust te leven en alles eruit te halen wat nog wél mogelijk was. Samen met Annick en hun zoon Scott probeerde hij van elk moment iets moois te maken.
Hersentumor: een diagnose die alles verandert
Het is inmiddels zeven jaar geleden dat bij Roy een hersentumor werd ontdekt. Een diagnose die meteen duidelijk maakte: genezen zou niet meer mogelijk zijn. In de jaren die volgden heeft Roy geleerd te leven met die boodschap. De tumor is er, hij zal niet verdwijnen, maar zolang hij niet groeit, is er ruimte om te blijven genieten van het leven. Toch is die onzekerheid altijd aanwezig. “Je weet niet hoe lang je nog hebt,” vertelde Roy daar eerder over. “Maar je weet wél dat je alles op alles moet zetten om er het mooiste van te maken.”
Goed nieuws uit Rotterdam
Afgelopen maandag was zo’n dag waarop de toekomst opnieuw even heel dichtbij kwam. Samen met Annick reisde Roy af naar het Erasmus MC in Rotterdam, het z!ekenhuis waar hij onder controle staat. Het was tijd voor een nieuwe scan, een nieuwe check om te kijken hoe de tumor zich ontwikkeld had. Zenuwen? Die waren er zeker. Annick schreef op Instagram: “Het is altijd een spannende dag. Je weet dat er veel op het spel staat.”
Maar gelukkig hadden ze na afloop reden tot opluchting. Annick deelde het goede nieuws meteen met hun volgers. “Goed nieuws,” schreef ze bij een foto van Roy die lachend op een bankje voor het Erasmus MC zit en zijn duim opsteekt. “De tumor is niet gegroeid.” Een zinnetje dat zoveel zegt – en tegelijk zoveel rust geeft. “Wat zijn we dankbaar dat we deze zenuwslopende dag mogen afsluiten met zulk positief nieuws,” voegde Annick eraan toe.
Verdrietige momenten
Dat Roy en Annick dit nieuws zo intens beleven, heeft ook te maken met de moeilijke gesprekken die ze de afgelopen periode moesten voeren. Hun zoontje Scott, inmiddels oud genoeg om dingen beter te begrijpen, weten ze inmiddels ook wat er speelt. “Vanmorgen tijdens het uitzwaaien was Scott verdrietig,” schreef Annick daarover. “Op dat moment beseften we ons des te meer: we hebben nu een kind thuis dat echt begrijpt wat er speelt.”
Voor Roy en Annick was dat een van de moeilijkste beslissingen tot nu toe. Hoe leg je aan een kind uit dat papa z!ek is, dat er geen genezing meer mogelijk is? Het zijn vragen waar geen handleiding voor bestaat. Maar zoals ze altijd samen alles aanpakken, gingen ze ook dit gesprek met liefde en eerlijkheid aan. “We wilden hem niet langer in een wereld laten leven waarin hij misschien dingen aanvoelde, maar het niet mocht weten,” zei Annick daarover. “Hij verdient de waarheid, hoe moeilijk ook.”
Lichtpuntjes en moed
Het mooie nieuws dat de tumor niet gegroeid is, geeft het gezin nu wat lucht. Even kan de angst opzij. Even mogen ze ademen en het leven vieren zoals ze dat altijd samen hebben gedaan. Annick schreef het prachtig: “Nu alles laten bezinken, de afgelopen periode verwerken en dan: leven.” Want dat is wat Roy en Annick steeds opnieuw proberen te doen. Niet focussen op de dingen die niet meer kunnen, maar juist op de dingen die er nog wél zijn. Van kleine geluksmomentjes tot grote dromen, die nog steeds mogen bestaan.
Tegelijk weten ze ook dat dit soort goede berichten tijdelijk zijn. De z!ekte blijft een schaduw, altijd op de achtergrond. Maar het maakt de liefde en de verbondenheid in hun gezin alleen maar sterker. Ze koesteren de goede dagen, en proberen er samen alles uit te halen wat erin zit.
Een voorbeeld voor velen
Roy’s verhaal raakt veel mensen. Hij en Annick laten zien dat zelfs in de donkerste tijden lichtpuntjes te vinden zijn. Dat het oké is om bang te zijn, om verdrietig te zijn, maar dat het óók oké is om hoopvol te blijven. Hun reis, met alle pieken en dalen, laat zien hoe belangrijk het is om elkaar vast te houden en niet op te geven.
Via Instagram delen ze regelmatig updates, niet omdat ze graag in de schijnwerpers staan, maar omdat ze weten hoe belangrijk het is om dit verhaal te vertellen. Ze willen laten zien dat je niet alleen bent als je geconfronteerd wordt met k*nker. Dat het leven nog steeds waardevol kan zijn, zelfs als je weet dat het eindig is. En dat er altijd ruimte is voor liefde, voor mooie momenten, voor samen zijn.
Dankbaarheid
In de reacties op het bericht over de goede uitslag stroomden de steunbetuigingen binnen. Honderden mensen lieten weten hoe blij ze waren voor Roy en Annick, hoe ze hen een periode van rust en geluk toewensen. Het is een klein voorbeeld van hoeveel warmte en medeleven er is voor dit gezin.
Roy zelf blijft ondanks alles opvallend positief. Hij zei daarover eerder: “Je leert de kleine dingen zoveel meer te waarderen. Een kop koffie in de zon, een knuffel van Scott, een grapje van Annick. Dat is waar het om draait.”
Wat de toekomst brengt, weet niemand. Maar voor nu vieren Roy, Annick en Scott dit kleine, grote nieuws. De tumor is niet gegroeid. En dat betekent dat ze nog even verder mogen dromen, nog even verder mogen leven. Samen, in liefde en in hoop.
Hun verhaal is een herinnering voor ons allemaal: dat gezondheid niet vanzelfsprekend is. Dat we de mooie momenten moeten koesteren. En dat er altijd licht kan schijnen, ook in de moeilijkste tijden.
Een bericht gedeeld door Annick Oude Rikerink – Velthuis (@annickvelthuis)
Actueel
Heftig voor Viktor Verhulst tijdens opnames ‘Brieven aan Samson’: “Wisten we niet op voorhand”
Op 22 april gaat op Brieven aan Samson een bijzonder nieuw programma van start op Play. Voor Viktor Verhulst betekent dit een opvallende stap in zijn carrière. Waar hij eerder vooral bekend stond om entertainment en reality, kiest hij nu voor een meer persoonlijke en emotionele invalshoek.
Het programma markeert zijn eerste echte kennismaking met het genre human interest — en dat brengt niet alleen nieuwe ervaringen met zich mee, maar ook de nodige spanning.
Een nieuwe uitdaging voor Viktor
Voor Viktor Verhulst is deze stap allesbehalve vanzelfsprekend. Hij staat niet bekend als iemand die zich meteen volledig openstelt of gemakkelijk diepe gesprekken aangaat.
In interviews geeft hij zelf toe dat hij vooraf best wat zenuwen had. Het idee om mensen te ontmoeten die hun persoonlijke verhalen delen — vaak met veel emotie — bracht een zekere druk met zich mee.
Toch bleek die spanning al snel te verdwijnen zodra de eerste gesprekken op gang kwamen. Door echt te luisteren en de tijd te nemen, vond hij zijn eigen manier om met de situaties om te gaan.
De kracht van herinneringen
In Brieven aan Samson staat een bijzonder concept centraal. Mensen die vroeger als kind een brief schreven naar Samson, worden jaren later opnieuw opgezocht.
Die brieven vormen het vertrekpunt voor gesprekken over hun leven — toen en nu. Voor veel deelnemers roept dat een gevoel van nostalgie op.
Het zijn herinneringen aan een tijd waarin alles eenvoudiger leek: zondagochtenden voor de televisie, onbezorgdheid en kinderlijke dromen. Maar juist dat contrast met het volwassen leven van nu maakt de verhalen extra bijzonder.
Emotionele verhalen
Wat het programma zo krachtig maakt, is dat het niet alleen draait om nostalgie. In de loop van dertig jaar kan er veel gebeuren in een mensenleven — en dat komt ook in de gesprekken naar voren.
Viktor Verhulst ontmoet mensen die niet alleen mooie herinneringen delen, maar ook moeilijke momenten hebben meegemaakt.
Sommige verhalen blijken onverwacht zwaar. Zo vertelt hij over een ontmoeting met een vrouw die kort na het schrijven van haar brief meerdere familieleden verloor. Dat soort gesprekken vragen om empathie en aandacht — en laten zien dat het programma verder gaat dan alleen terugblikken.
Een andere kant van Viktor
Voor kijkers zal het programma vooral opvallen door de manier waarop Viktor Verhulst zich laat zien. Waar hij normaal eerder afstandelijk of nuchter overkomt, toont hij hier een meer betrokken en empathische kant.
Hij geeft zelf aan dat hij niet iemand is die snel emoties toont of fysiek contact zoekt, zoals iemand omhelzen. Toch zijn er momenten waarop hij voelt dat dat nodig is — en daar dan ook naar handelt.
Dat maakt zijn rol in het programma authentiek. Hij probeert niet iemand anders te zijn, maar blijft dicht bij zichzelf, terwijl hij zich wel openstelt voor de verhalen van anderen.
Groei en maturiteit
De afgelopen jaren heeft Viktor Verhulst al veel ervaring opgedaan voor de camera, onder meer in De Verhulstjes. Die ervaring lijkt hem te helpen in deze nieuwe rol.
Hij is zichtbaar gegroeid in hoe hij met situaties omgaat en hoe hij gesprekken voert. Waar hij eerder misschien terughoudender was, durft hij nu meer aanwezig te zijn in het moment.
Dat zorgt ervoor dat hij zich beter kan aanpassen aan de mensen die hij ontmoet — en dat komt de gesprekken ten goede.
Meer dan alleen televisie
Brieven aan Samson is meer dan een klassiek televisieprogramma. Het raakt aan thema’s die voor veel mensen herkenbaar zijn: herinneringen, verandering, verlies en groei.
Door terug te grijpen naar iets ogenschijnlijk eenvoudigs als een kinderbrief, ontstaat er ruimte voor diepere gesprekken. Het laat zien hoe het verleden doorwerkt in het heden.
Voor de deelnemers is het vaak een bijzonder moment om stil te staan bij hun eigen verhaal — en dat maakt het programma persoonlijk en oprecht.
De impact op de kijker
Voor het publiek belooft het programma een emotionele kijkervaring te worden. De combinatie van herkenbare herinneringen en persoonlijke verhalen zorgt voor momenten van ontroering, maar ook van reflectie.
Kijkers worden meegenomen in levensverhalen die laten zien hoe verschillend paden kunnen lopen — en hoe herinneringen een blijvende rol spelen.
Een nieuwe richting
Met dit programma laat Viktor Verhulst zien dat hij meer wil dan alleen entertainment. Hij verkent een andere kant van televisie, waarin inhoud en emotie centraal staan.
Die keuze past binnen een bredere trend waarin programma’s steeds vaker persoonlijke verhalen en menselijke connecties benadrukken.
Conclusie
Met Brieven aan Samson zet Viktor Verhulst een belangrijke stap in zijn carrière. Het programma laat een andere kant van hem zien — een kant die draait om luisteren, begrijpen en verbinden.
Wat begint met een simpele brief uit de kindertijd, groeit uit tot een reis door herinneringen en levensverhalen. En juist daarin schuilt de kracht van het programma.
Voor Viktor zelf is het een leerproces, maar ook een kans om zich verder te ontwikkelen. Voor de kijker biedt het een moment van herkenning en emotie — en misschien ook een herinnering aan hoe waardevol die onbezorgde momenten uit het verleden kunnen zijn.