Actueel
Nóg een ex doorbreekt haar stilte over Marco Borsato
Nieuwe ex-vriendin van Luca Borsato verbreekt stilzwijgen: “Marco is een warme, zorgzame man”
De zaak rond Marco Borsato blijft de gemoederen bezighouden — niet alleen in de rechtszaal, maar ook daarbuiten. Steeds meer mensen uit de directe omgeving van de zanger spreken zich uit over de beschuldigingen die hem al jaren achtervolgen.
Na Victoria Hensen, de eerste ex-vriendin van Borsato’s zoon Luca, is het nu Daisy Piras die haar ervaring deelt. Op sociale media schrijft ze openhartig over haar tijd met de familie Borsato en haar persoonlijke indruk van de zanger. Haar woorden schetsen een beeld van warmte, loyaliteit en familiegevoel — een contrast met het harde beeld dat in de media vaak van Marco wordt geschetst.
Een andere toon dan Victoria Hensen
Waar Victoria Hensen eerder deze week fel uithaalde naar de aangeefster in de zaak tegen Marco en haar moeder, kiest Daisy voor een meer rustige en genuanceerde toon. Toch is haar boodschap duidelijk: zij heeft Marco altijd ervaren als een liefdevolle vaderfiguur en een man die zorg en aandacht toonde voor iedereen om hem heen.
“Ik ken hem niet anders dan een enorm lieve en zorgzame man,” schrijft ze op Instagram.
“Enthousiast, warm, een echte Italiaanse vader.”
Met die woorden breekt Daisy haar stilzwijgen. Voor het eerst sinds het begin van de zaak laat ze weten hoe zij de Borsato-familie heeft ervaren in de periode dat ze met Luca samen was.
Overweldigd door reacties
Sinds de rechtszaak tegen Marco Borsato in volle gang is, zegt Daisy overspoeld te worden met berichten van mensen die haar mening willen weten.
“Ik krijg veel video’s en vragen toegestuurd over de zaak van Marco,” schrijft ze. “Ik snap de berichtjes, ook al doet mijn mening er niet echt toe — en wat er tussen Luca en mij is gebeurd, nog minder.”
Daisy benadrukt dat ze de interesse begrijpt, maar zelf geen rol wil spelen in het publieke debat. Toch voelde ze de behoefte om kort iets te delen, juist omdat de familie Borsato voor haar een belangrijk deel van haar leven is geweest.
“Het enige wat ik hoop, is dat de waarheid aan het licht komt en dat er een eind komt aan deze nare tijd.”
“Wij Italianen zijn fysieker”
In haar bericht gaat Daisy ook in op wat zij ziet als een cultureel misverstand dat mogelijk heeft bijgedragen aan de manier waarop sommige gedragingen van de familie Borsato worden geïnterpreteerd.
“Wij Italianen zijn inderdaad veel fysieker dan de gemiddelde Nederlander,” schrijft ze.
“Wij kussen elkaar op de wang, we omhelzen elkaar, we raken elkaar aan. Dat hoort bij onze cultuur.”
Ze benadrukt dat de hechte, expressieve omgangsvormen binnen Italiaanse families vaak verkeerd worden begrepen door buitenstaanders.
“Iedereen heeft zijn eigen manier om liefde te tonen,” legt ze uit. “Bij ons hoort aanraking daarbij. Dat is niet vreemd, maar juist een teken van warmte.”
Volgens Daisy is dat ook de manier waarop Marco Borsato in het leven staat: emotioneel open, betrokken en aanraakbaar.
Een warm familiebeeld
Daisy’s beschrijving van de Borsato-familie schetst een beeld van verbondenheid. Ze schrijft over een familie die veel tijd samen doorbracht, waarin gelachen, gegeten en gepraat werd — en waarin Marco een centrale rol speelde als verbinder en trotse vader.
“De Borsato’s waren altijd hartelijk en gastvrij. Marco zorgde ervoor dat iedereen zich welkom voelde. Hij was geïnteresseerd, grappig en oprecht. Zo heb ik hem altijd meegemaakt.”
Ze wil niet ingaan op de details van haar relatie met Luca, maar benadrukt dat ze haar tijd met de familie met een goed gevoel herinnert.
“Het was een warme periode, waarin ik me altijd gezien en gerespecteerd voelde.”
Rust, geen controverse
Hoewel Daisy bewust afstand houdt van de lopende rechtszaak, is haar bericht opvallend in toon en timing. Waar veel mensen kiezen voor stilte, probeert zij vooral begrip te tonen en ruimte te creëren voor nuance.
“Ik reageer niet meer op berichtjes en hoef ook geen video’s meer te ontvangen,” schrijft ze aan het einde van haar post.
“Ik heb er niets meer mee te maken, maar ik hoop ontzettend op rust en liefde voor de familie.”
Die laatste zin raakt veel volgers. Het is een oproep tot menselijkheid in een tijd waarin de zaak-Borsato vaak met harde woorden wordt besproken.
Steunbetuigingen onder haar bericht
Onder Daisy’s Instagram-post stromen de reacties binnen. Veel mensen prijzen haar openheid en rustige toon.
“Wat dapper dat je dit zegt,” schrijft een volger.
“Eindelijk iemand die niet schreeuwt, maar spreekt vanuit het hart.”
Ook andere fans van de zanger reageren met herkenning.
“Wij weten allemaal dat Marco een warme man is,” klinkt het in meerdere reacties.
“Hopelijk komt de waarheid snel boven tafel.”
Anderen roepen juist op tot voorzichtigheid, omdat de zaak nog loopt. Toch overheerst onder haar volgers de toon van empathie.
Een andere kant van het verhaal
De woorden van Daisy voegen zich bij een reeks persoonlijke verklaringen van mensen die Borsato door en door kennen. Eerder spraken ook familieleden, vrienden en oud-collega’s over zijn karakter en gedrag. De meningen lopen uiteen, maar één ding is duidelijk: de zaak heeft diepe sporen getrokken binnen de kring van mensen die jarenlang dicht bij hem stonden.
Volgens mediawatchers toont Daisy’s verklaring hoe ingewikkeld de publieke perceptie van de zanger inmiddels is geworden.
“Iedere verklaring die naar buiten komt, werpt een nieuw licht op het verhaal,” zegt mediadeskundige René van den Berg.
“De steun van oud-bekenden zorgt voor menselijkheid in een zaak die tot nu toe vooral in juridische termen werd besproken.”
Stilte na de storm
Na haar verklaring liet Daisy weten zich voorlopig niet meer publiekelijk uit te spreken. Ze wil zich concentreren op haar eigen leven, ver weg van de mediastorm die rond de Borsato-familie woedt.
“Soms moet je kiezen voor rust,” schreef ze in een korte afsluitende story. “Dat is wat ik nu doe.”
Met die woorden trekt ze zich terug uit het publieke gesprek — net zoals Marco Borsato zelf dat de afgelopen jaren grotendeels heeft gedaan.
Een oproep tot begrip
De verklaringen van Victoria en Daisy tonen twee verschillende perspectieven uit dezelfde familiekring. Waar de één fel en emotioneel reageerde, kiest de ander voor zachtheid en nuance.
Daisy’s bericht is in die zin meer een pleidooi voor begrip dan een verdediging. Ze vraagt om rust, medemenselijkheid en de kans om de waarheid op een eerlijke manier te laten spreken — zonder oordeel of speculatie.
“Ik hoop dat deze nare periode voor iedereen eindigt,” schrijft ze. “Iedereen verdient rust en liefde.”
Slot
Met haar rustige toon en persoonlijke woorden biedt Daisy Piras een zeldzaam menselijk perspectief in een discussie die vaak door harde standpunten wordt gedomineerd. Haar oproep tot rust klinkt als een echo van iets wat veel mensen in deze zaak lijken te missen: empathie.
Of haar woorden invloed hebben op het publieke beeld van Marco Borsato, valt nog te bezien. Maar één ding is zeker: ze herinneren eraan dat achter de juridische strijd echte mensen schuilgaan — met emoties, herinneringen en de wens om eindelijk verder te kunnen.
Actueel
Droevig nieuws: Tore Sercu, de zoon van Mathias Sercu, is overleden
Het nieuws komt hard binnen in Vlaanderen: Tore Sercu, de zoon van acteur Mathias Sercu, is op jonge leeftijd heengegaan. Hij werd slechts 27 jaar oud. Al bijna vijf jaar lang leefde Tore met een uiterst agressieve en zeldzame aandoening, een strijd die hij met uitzonderlijke moed, openheid en veerkracht voerde – samen met zijn familie en geliefden.
Een diagnose die alles veranderde
In mei 2021, Tore was toen begin twintig, viel het leven van het gezin Sercu abrupt stil. Tore kreeg de diagnose plasmablastair myeloom, een bijzonder agressieve variant van de z!ekte van Kahler. Al snel volgde het onvoorstelbare bericht dat het om een ongeneeslijk traject ging. De woorden “terminaal” en “tijd” kwamen ineens centraal te staan in een leven dat nog maar net begonnen was.
Wat volgde, was geen korte, stille aftocht, maar een jarenlange strijd vol medische ingrepen, hoopvolle wendingen en telkens nieuwe tegenslagen. Tore koos ervoor om niet weg te kruipen, maar om – samen met zijn omgeving – elke dag bewust te blijven leven.
Behandelingen, hoop en telkens opnieuw beginnen
Vrij snel na de diagnose startte Tore met intensieve behandelingen. Eén van de meest ingrijpende was een autologe stamceltransplantatie, waarbij hij stamcellen kreeg van zijn zus Jade. Die periode was fysiek en emotioneel loodzwaar, maar bood ook een sprankje hoop. De therapieën sloegen aanvankelijk aan en zorgden ervoor dat Tore telkens opnieuw wat tijd won.
Die extra tijd noemde hij later zelf “leven in verlengingen”: geen vanzelfsprekende toekomst, maar dagen, weken en maanden die als bonus werden ervaren. Elk goed moment kreeg extra betekenis.
Door het oog van de naald – keer op keer
De jaren daarna waren een aaneenschakeling van medische crisissen die elke keer opnieuw alles op scherp zetten. In 2022 breidde de aandoening zich uit naar zijn centrale zenuwstelsel en hersenen, met ingrijpende gevolgen. In diezelfde periode verloor Tore ook een teelbal, opnieuw een harde klap in een lichaam dat al zo veel had moeten doorstaan.
In 2023 volgde een nieuwe schok: er werden tumoren vastgesteld in zijn oog, kaak en gehemelte. Voor velen zou dit het punt zijn geweest waarop de hoop definitief zou verdwijnen. Maar opnieuw gebeurde het onverwachte. De behandelingen sloegen aan. Tore herstelde telkens net genoeg om weer verder te kunnen, alsof hij steeds opnieuw door het oog van de naald kroop.
Artsen spraken over uitzonderlijke reacties op therapieën. Familie en vrienden spraken vooral over zijn mentale kracht.
Leven in verlengingen – een open blik naar binnen
In november 2024 besloot het gezin Sercu hun verhaal te delen met het grote publiek. Op VRT 1 ging de driedelige documentaire Leven in verlengingen in première. De reeks gaf een ongefilterde en eerlijke inkijk in hoe het leven van het gezin eruitzag sinds de diagnose.
De documentaire toonde niet alleen angst, pijn en onzekerheid, maar ook liefde, humor en verbondenheid. Kijkers zagen hoe Mathias Sercu en zijn partner balanceerden tussen bewust afscheid nemen en bewust leven, zonder ooit de hoop volledig los te laten.
Ook Tores vriendin Frauke kwam aan het woord. Haar rol was die van steunpilaar, geliefde en stille kracht. Samen vormden ze een hecht team, dat elke dag opnieuw koos voor nabijheid en eerlijkheid.
Herval na herval
In juni 2025 liet Mathias Sercu via sociale media weten dat het opnieuw slechter ging met zijn zoon. De aandoening was weer actief geworden, dit keer in het hersenvlies. Het was niet de eerste terugval, maar wel een van de zwaarste.
Tore onderging nog sessies radiotherapie, in de hoop opnieuw wat tijd te winnen. Maar deze keer bleek de z!ekte te vergevorderd. Vorige week werd hij overgebracht naar de intensieve zorg van UZ Gent, na een epileptische aanval die het gevolg was van de verergerde situatie.
Zijn toestand verslechterde snel. De familie week geen moment van zijn zijde.
Omringd door liefde
Op donderdag is Tore heengegaan, omringd door zijn ouders, zijn vriendin Frauke, zijn zus Jade en zijn schoonbroer. Het afscheid was intens, maar ook liefdevol. Voor wie hem kende, kwam het nieuws niet onverwacht – maar dat maakt het verlies niet minder zwaar.
VRT NWS bevestigde het nieuws en sprak over een einde dat kwam na een uitzonderlijk lange en moedige strijd. Vijf jaar lang had Tore elke dag opnieuw gekozen om er te zijn, om te voelen, te lachen en te verbinden.
Een blijvende indruk
Hoewel Tore zo jong was, liet hij een diepe indruk na. Niet alleen bij zijn familie en vrienden, maar ook bij de vele mensen die hem leerden kennen via de documentaire. Zijn openheid over z!ekte, angst en eindigheid raakte een gevoelige snaar in de samenleving.
Hij toonde dat kwetsbaarheid geen zwakte is. Dat leven niet altijd wordt gemeten in jaren, maar in intensiteit, liefde en betekenis.
Een gezin dat samen bleef staan
Voor Mathias Sercu en zijn gezin blijft een leegte achter die met geen woorden te vullen is. Tegelijk blijft er een ongelooflijke verbondenheid bestaan. Vijf jaar lang stonden ze samen in het oog van de storm. Ze deelden hoop, wanhoop, kleine overwinningen en grote angsten.
Die band – gesmeed in de zwaarste omstandigheden – is misschien wel Tores grootste nalatenschap.
Een verhaal dat blijft
Het verhaal van Tore Sercu is er één dat blijft nazinderen. Niet omdat het tragisch is, maar omdat het laat zien hoe ongelooflijk veel kracht, liefde en menselijkheid er kan bestaan, zelfs wanneer de toekomst onzeker is.
Hij leefde, zoals hij het zelf noemde, “in verlengingen”. Maar wat hij in die verlengingen heeft achtergelaten, is blijvend.
Onze gedachten gaan uit naar Mathias Sercu, zijn gezin, Frauke en iedereen die Tore liefhad. Zijn naam, zijn verhaal en zijn moed zullen niet vergeten worden.