Actueel
Manuela Kemp (61) in coma na scooterongeluk: ’Het is verschrikkelijk’
Manuela Kemp vecht voor haar leven na ernstig scooterongeluk in Portugal
De Nederlandse presentatrice en zangeres Manuela Kemp ligt al een week in coma na een tragisch scooterongeluk in Portugal. Dit nieuws, bevestigd door haar man Tjerk Lammers, heeft diepe indruk gemaakt op haar fans en de entertainmentwereld. De omstandigheden rondom het ongeluk en haar huidige toestand zijn zorgwekkend, maar er zijn voorzichtige tekenen van herstel.
Het ongeluk
Het ongeval vond plaats terwijl Manuela onderweg was om kerstcadeautjes te kopen in het Portugese plaatsje Loulé. Volgens haar man Tjerk was het een eenzijdig ongeluk. Manuela reed op haar scooter, die volgens hem niet eens zo hard gaat, toen ze een zware val maakte.
“De scooter is bijna niet beschadigd, maar zij is op haar hoofd terechtgekomen,” vertelt Tjerk. Haar helm, die volledig kapot is gegaan door de klap, kon haar niet volledig beschermen tegen het letsel. “Ze was buiten bewustzijn en dat is ze nog steeds,” voegde hij toe.
Hoe Tjerk achter het ongeluk kwam
Tjerk besefte dat er iets mis was toen het donker werd en Manuela nog steeds niet thuis was. Hij besloot haar op te zoeken op de plekken waar ze vaak naartoe gaat, maar zonder resultaat. Uit bezorgdheid wendde hij zich tot de politie.
“Ik zei tegen de agent: ‘Het klinkt misschien overdreven, maar ik maak me zorgen om mijn vrouw.’ Die agent vertelde toen dat hij op de hoogte was van een ongeluk en zei: ‘Ik denk dat ik slecht nieuws voor u heb.’ Dat moment zal ik nooit vergeten,” deelt hij emotioneel.
Manuela’s toestand
Hoewel Manuela in coma ligt, zijn er enkele hoopvolle signalen. Tjerk vertelt dat ze de laatste dagen kleine reacties toont. “Ze beweegt haar armen of een been, opent even haar ogen. Als ik haar hand vasthoud, gaat haar hartslag omhoog. Dat zijn op zich goede tekenen, maar het blijft afwachten hoe dit afloopt,” zegt hij.
De artsen spreken over “babysteps” in haar herstel. Elke kleine vooruitgang biedt hoop, maar er is nog veel onzekerheid. “De doktoren weten niet hoelang dit gaat duren of hoe ver ze kan herstellen,” zegt Tjerk. “We moeten geduldig blijven en hopen op het beste.”
Eerdere gezondheidsproblemen
Manuela Kemp had zich in 2022 al definitief teruggetrokken uit haar radiocarrière vanwege gezondheidsproblemen. In een uitzending van NPO Radio 5 vertelde ze dat ze na veertig jaar werken behoefte had aan rust.
“Ik ben een tijdje afwezig geweest omdat ik ziek was. Ik had tijd nodig voor mezelf,” zei ze destijds in een interview. Later bevestigde ze dat dit ook haar definitieve afscheid van de radio betekende.
In mei 2023 sprak ze openhartig over haar medische geschiedenis in een interview met de VaraGids. Ze vertelde dat ze in haar jeugd al last had van epilepsie, een aandoening die vorig jaar weer terugkeerde. “Het was een zwaar jaar met veel ziekenhuisbezoeken. Gelukkig heb ik nu goede medicatie,” zei ze toen. Naast epilepsie had ze ook opnieuw rugklachten, wat het afgelopen jaar extra zwaar maakte.
Een geliefde publieke figuur
Manuela Kemp, bekend van haar werk als presentatrice en zangeres, heeft een lange carrière in de Nederlandse media achter de rug. Haar charismatische persoonlijkheid en openhartige interviews maakten haar geliefd bij een breed publiek. Haar fans reageren massaal op het nieuws van haar ongeluk en spreken hun steun uit voor haar en haar familie.
Op sociale media stromen de berichten van medeleven binnen. Veel collega’s uit de entertainmentwereld hebben hun steun betuigd. Presentatrice Astrid Joosten schreef op Twitter: “Manuela is een krachtig persoon. Ik hoop dat ze deze strijd kan winnen.”
De impact op haar familie
Voor Tjerk Lammers en hun naasten is deze periode intens zwaar. “Het is verschrikkelijk om haar zo te zien,” zegt hij. “Je voelt je zo machteloos.” Ondanks de moeilijkheden probeert Tjerk hoopvol te blijven.
Manuela’s familie wacht met spanning af hoe haar situatie zich ontwikkelt. De kleine vooruitgangen, zoals bewegingen en een verhoogde hartslag wanneer Tjerk haar aanraakt, bieden enige troost in deze onzekere tijd.
De nasleep van het ongeluk
Het scooterongeluk heeft ook geleid tot gesprekken over verkeersveiligheid en het belang van goede bescherming. Hoewel Manuela een helm droeg, was deze niet bestand tegen de zware impact van de val. Experts wijzen erop dat de kwaliteit en staat van een helm cruciaal zijn voor optimale bescherming.
Veel fans vragen zich af hoe het ongeluk precies kon gebeuren. Tjerk heeft aangegeven dat Manuela waarschijnlijk haar evenwicht verloor tijdens de rit, maar verdere details zijn nog niet bekendgemaakt.
De toekomst
Het is nog onduidelijk wat de lange termijngevolgen van het ongeluk zullen zijn. De focus ligt nu volledig op Manuela’s herstel. Haar man Tjerk blijft positief, ondanks de onzekerheid: “We weten niet hoelang dit zal duren, maar we hopen dat ze stapje voor stapje vooruit blijft gaan.”
De artsen hebben benadrukt dat het proces langzaam zal verlopen en dat geduld essentieel is. Voor nu is het belangrijk dat Manuela in een stabiele toestand blijft en haar lichaam de tijd krijgt om te genezen.
Een krachtig signaal van hoop
Manuela’s verhaal raakt niet alleen haar familie en vrienden, maar ook haar trouwe fans en collega’s in de entertainmentindustrie. Haar openheid over haar eerdere gezondheidsproblemen heeft haar al een inspirerend figuur gemaakt. Nu ze opnieuw moet vechten, wordt ze gezien als een symbool van veerkracht.
De komende weken en maanden zullen cruciaal zijn voor haar herstel. Haar fans blijven hopen op goed nieuws en blijven haar familie steunen in deze moeilijke tijd. Zoals een fan op Twitter schreef: “Manuela is altijd een vechter geweest. Als iemand dit kan overwinnen, is zij het.”
Manuela Kemp’s leven en carrière hebben al velen geïnspireerd, en haar strijd tegen deze tegenslag laat zien hoe sterk de menselijke geest kan zijn.
Actueel
“Mijn lichaam kende geen seconde rust” – Rudy Morren na zware hersenoperatie door Parkinson: “Ik was er klaar voor”
Rudy Morren klinkt vandaag anders dan vroeger. Zijn stem is rustiger, minder gejaagd, maar draagt een gewicht dat er voorheen niet was. De acteur en schrijver is 62 en heeft een ingrijpende periode achter de rug. Na jaren van leven met de z!ekte van Parkinson onderging hij onlangs een zware hersenoperatie. Een beslissing die zijn leven op zijn kop zette en tegelijk een pijnlijke waarheid blootlegde waar hij lange tijd nauwelijks woorden aan gaf.
“Geen seconde vond mijn lichaam
rust,” zegt hij vandaag.
“Ik was op. Echt op.”
Een z!ekte die niet schreeuwt, maar sluipt
Parkinson kwam niet als een plotselinge mokerslag. Het begon subtiel, bijna onmerkbaar. Kleine trillingen. Spanning in het lichaam. Een gevoel van onrust dat niet meer wegging. In het begin probeerde Rudy het te negeren. Hij werkte door, schreef, stond op podia, sprak met mensen. Maar langzaam werd duidelijk dat zijn lichaam hem niet meer volgde zoals vroeger.
Wat de z!ekte voor hem zo slopend maakte, was niet alleen de pijn of de zichtbare symptomen. Het was vooral het gebrek aan stilte. Zelfs in rust bleef zijn lichaam gespannen, alert, alsof het nooit meer mocht ontspannen. Slapen werd moeilijk. Ontspannen onmogelijk.
“Zelfs wanneer ik stil lag, ging het door,” vertelt hij. “Mijn lichaam zweeg nooit. Dat vreet aan je.”
Zeven jaar vechten zonder pauze
Jarenlang leefde Rudy op wilskracht. Mensen in zijn omgeving zagen iemand die bleef functioneren, bleef creëren, bleef praten. Wat ze minder zagen, was de prijs die hij daarvoor betaalde. Elke dag was een gevecht. Elk optreden, elk gesprek, elke verplaatsing vergde energie die hij eigenlijk niet meer had.
Volgens mensen dicht bij hem kwam hij op een punt waarop zelfs de dingen die hem altijd overeind hielden, te zwaar werden. Zijn lichaam protesteerde steeds harder, terwijl zijn hoofd bleef aandringen om door te gaan.
“Het ergste was niet dat ik pijn had,” zegt Rudy. “Het ergste was dat ik geen moment meer had waarop ik even mezelf kon zijn, zonder strijd.”
Het moment waarop alles te zwaar werd
Wat Rudy vandaag zo openlijk benoemt, is iets waar weinig mensen graag over spreken. Er kwam een moment waarop hij zich afvroeg hoe lang dit nog zin had. Niet uit drama, niet uit impulsiviteit, maar uit pure uitputting.
“Ik heb tegen dokters gezegd: als dit mijn eindstation is, dan hoeft het voor mij niet meer,” zegt hij zonder omwegen.
Het zijn woorden die hard aankomen. Ze tonen geen d00dswens, maar een grens. De grens van wat een mens kan dragen wanneer het lijden uitzichtloos lijkt. Rudy benadrukt dat hij niet d00d wilde, maar dat hij zo niet verder kon leven.
“Ik was er klaar voor,” zegt hij. “Niet omdat ik weg wilde, maar omdat ik geen perspectief meer voelde.”
Een ingreep zonder garanties
Na jaren van behandelingen, medicatie en zoeken naar verlichting, kwam er een optie op tafel: een complexe hersenoperatie. Geen eenvoudige ingreep. Geen belofte op succes. Alleen een kans. Een sprankje hoop.
Een half jaar geleden hakte Rudy de knoop door. Hij wist dat het alles kon veranderen, maar ook dat het kon mislukken. Toch voelde niets doen niet langer als een optie.
“Je komt op een punt waarop je denkt: of dit, of niets,” zegt hij. “En dat is een heel eenzame beslissing.”
De stilte na de storm
Wat volgde na de operatie, omschrijft Rudy als onwerkelijk. Voor het eerst in jaren werd het stil in zijn lichaam. Geen constante spanning meer. Geen eindeloze innerlijke onrust. Gewoon… rust.
“Het is alsof mijn gezondheid mij eerst is afgenomen,” zegt hij, “en nu plots deels is teruggegeven.”
Die rust voelt als een cadeau, maar ook als iets waar hij voorzichtig mee omgaat. Alsof hij het nog niet helemaal durft te geloven. De operatie bracht verlichting, maar geen volledige genezing. Parkinson is er nog steeds. Alleen is de strijd niet langer allesoverheersend.
Herstel is meer dan cijfers
Toch wil Rudy niet dat zijn verhaal gelezen wordt als een simpel succesverhaal. De operatie heeft veel veranderd, maar wist het verleden niet uit. De jaren van spanning, angst en uitputting hebben hun sporen nagelaten.
“Je vergeet niet hoe diep je gezeten hebt,” zegt hij. “Dat draag je mee.”
Herstel is voor hem niet alleen fysiek. Het gaat ook over vertrouwen in zijn lichaam, over durven ontspannen zonder bang te zijn dat het weer ontspoort. Over opnieuw leren leven zonder voortdurend op je hoede te zijn.
Een eerlijk verhaal dat raakt
Rudy’s openheid raakt een gevoelige snaar. Niet alleen bij mensen met Parkinson, maar bij iedereen die ooit heeft gevoeld hoe dun de grens kan zijn tussen volhouden en op zijn. Zijn verhaal roept vragen op over lijden, autonomie en hoe ver iemand moet blijven gaan wanneer het leven vooral pijn doet.
Sommigen noemen zijn woorden moedig. Anderen vinden ze confronterend. Maar niemand kan ontkennen dat ze echt zijn.
“Ik heb het overleefd,” zegt
Rudy.
“Maar ik weet ook hoe dun die lijn was.”
Voorzichtig vooruitkijken
Vandaag kijkt Rudy voorzichtig vooruit. Met dankbaarheid voor wat er is teruggekomen, maar ook met respect voor wat hij heeft doorstaan. Hij weet dat niets vanzelfsprekend is. Dat zijn lichaam kwetsbaar blijft. Maar hij voelt weer ruimte om te ademen.
Zijn stem, rustiger dan vroeger, draagt het verhaal van iemand die tot het uiterste is gegaan en terugkeerde met een nieuwe blik op leven en grenzen. Geen grootse verklaringen. Geen valse hoop. Alleen eerlijkheid.
En misschien is dat precies waarom zijn verhaal zo blijft nazinderen. Omdat het niet alleen over z!ekte gaat, maar over mens zijn. Over hoe ver je kunt gaan. En over de kracht – én kwetsbaarheid – van toegeven dat het soms genoeg is geweest.