Actueel
Henny Huisman onthult welke ziekte Ron Brandsteder had: ´Dit mocht hij niet openbaar maken!´
Het overlijden van Ron Brandsteder heeft veel mensen diep geraakt. De iconische presentator overleed gisteren op 74-jarige leeftijd. Terwijl zijn naasten wisten dat hij ziek was, hield Ron altijd geheim wat hij precies onder de leden had. Toch speculeert Henny Huisman nu publiekelijk over de mogelijke oorzaak van zijn overlijden.
Ron hield zijn ziekte voor zichzelf
Binnen zijn inner circle was bekend dat Ron Brandsteder ernstig ziek was, maar zelfs zijn goede vrienden wisten niet wat hij precies mankeerde. Privé-baas Evert Santegoeds benadrukt dat Ron zijn lijden nooit wilde delen. “Wie daarnaar informeerde, wuifde hij weg,” vertelt hij in zijn podcast Strikt Privé.
Evert sprak na het nieuws met onder andere Joop van den Ende en André van Duin. “Ik vroeg: ‘Wat had hij nou?’ En Joop zei: ‘Hij zei: ‘Iets ongeneeslijks’ en dat wuifde hij zo weg, van: niet doorvragen, we gaan verder.’”
Volgens Evert verdient Ron respect voor hoe hij met zijn ziekte omging. “Je moet het zelf weten, maar zoals hij dat gedaan heeft, vind ik wel heel mooi.”
Henny Huisman schrikt zich kapot
Henny Huisman, die Ron al jarenlang kende, was compleet overrompeld door het nieuws. “Ik ben me helemaal kapot geschrokken. Ik weet het nog maar een paar minuten,” reageert hij in De Telegraaf.
Begin vorig jaar stond hij nog met Ron op een evenement voor Beeld & Geluid. “’Joh, wat ben je afgevallen!’, zei ik tegen hem,” herinnert Henny zich. Ron bleef echter nuchter. “Ron reageerde heel laconiek: ‘Het is niets om je druk over te maken, hoor.’”
Speculaties over zijn ziekte
Ondanks dat Ron Brandsteder zijn ziekte altijd privé hield, doet Henny Huisman nu toch een opmerkelijke uitspraak. Hij speculeert openlijk over waaraan zijn oud-collega mogelijk is overleden.
“Jaren geleden heb ik ook eens voor hem ingevallen tijdens een theatertour. Toen had hij iets van k@nker in zijn been, bij zijn knie. Zou dat zijn teruggekomen? Hij was in elk geval heel mager.”
Dubbele gevoelens
De dood van Ron Brandsteder laat bij Henny een mix van emoties achter. “Het bezorgt mij een leeg en verdrietig gevoel. Aan de andere kant voel ik dankbaarheid voor wat we samen mee hebben mogen maken.”
Tot slot spreekt hij zijn steun uit aan Ron’s gezin. “Ik wens Yvonne en zijn jongens alle sterkte.”
Actueel
Niels Destadsbader neemt afscheid: “Hier was ik niet klaar voor”
Een bijzonder persoonlijk bericht van Niels Destadsbader heeft veel mensen geraakt. Op Instagram stond hij stil bij het afscheid van iemand die een blijvende invloed heeft gehad op zijn leven: zijn voormalige leerkracht, juffrouw Viviaene.
Zijn woorden tonen niet alleen verdriet, maar vooral ook diepe dankbaarheid voor de rol die zij in zijn jeugd speelde.
Een kleine les, een grote herinnering
In zijn bericht begint Niels met een ogenschijnlijk eenvoudige herinnering uit de klas. Een les Frans die velen misschien alweer vergeten zouden zijn, bleef hem altijd bij.
“Un professeur schrijf je met 1 F en 2 S’en,” schreef hij. Een kleine geheugensteun, maar eentje die volgens hem de hele klas is bijgebleven.
Het zijn juist die kleine momenten die soms de grootste indruk maken — en die jaren later nog steeds betekenis hebben.
Meer dan alleen een leerkracht
Maar zijn juf betekende veel meer dan alleen iemand die kennis overdroeg. In zijn verhaal beschrijft Niels hoe zij hem écht zag als kind.
Toen hij het als elfjarige moeilijk had om zijn aandacht bij de lessen te houden, koos ze niet voor een strenge aanpak. In plaats daarvan nam ze de tijd om met hem in gesprek te gaan.
Ze wilde begrijpen wat hem wél energie gaf, waar zijn interesses lagen en wat hem gelukkig maakte.
Het begin van iets groters
Dat gesprek bleek een kantelpunt. Zijn juf gaf hem een bijzondere afspraak: als hij zich een week lang inzette, kreeg hij op vrijdag een moment helemaal voor zichzelf.
Dat kwartier groeide uit tot iets veel groters dan zomaar een beloning.
Hij mocht optreden voor de klas — zingen, iets voordragen of een grap vertellen. Voor het eerst kreeg hij een publiek.
Een eerste podium
Voor Niels was dat moment van onschatbare waarde. Het was de plek waar hij zichzelf kon laten zien, waar hij ontdekte wat hij leuk vond en waar zijn talent tot bloei kwam.
Hij beschrijft hoe zijn juf hem met trots zag groeien, week na week. Dat kleine podium in de klas werd uiteindelijk de basis voor alles wat later zou volgen.
Volgens hem veranderde dat ene moment zijn leven.
De kracht van vertrouwen
Wat dit verhaal zo bijzonder maakt, is het vertrouwen dat zijn juf hem gaf. Ze keek niet naar wat er misging, maar naar wat er mogelijk was.
Die benadering gaf hem de ruimte om zichzelf te ontdekken en te ontwikkelen.
Het laat zien hoe groot de impact van een betrokken leerkracht kan zijn — niet alleen op school, maar ook ver daarbuiten.
Een afscheid dat binnenkomt
Het bericht eindigt met een moment van afscheid dat duidelijk zwaar valt. Niels geeft aan dat hij hier nog niet klaar voor was en dat het gemis groot is.
Toch probeert hij kracht te halen uit de woorden en lessen die hij van haar meekreeg.
Hij herinnert zich hoe zij waarschijnlijk zou reageren: nuchter, begripvol en met een blik op het leven zoals het is.
Dankbaarheid overheerst
Ondanks het verdriet overheerst vooral dankbaarheid. Voor de kansen die hij kreeg, voor het vertrouwen en voor de ruimte om zichzelf te zijn.
Hij benadrukt hoe bijzonder het was dat elk kind in haar klas mocht dromen en zich mocht ontwikkelen op zijn eigen manier.
Herkenning bij velen
Het verhaal van Niels raakt een snaar bij veel mensen. Iedereen herinnert zich wel een leraar of lerares die net dat beetje extra gaf.
Iemand die verder keek dan cijfers en prestaties, en die een blijvende indruk achterliet.
Conclusie
Met zijn openhartige woorden laat Niels Destadsbader zien hoe groot de invloed van één persoon kan zijn.
Een eenvoudige klas, een klein podium en een leerkracht die geloofde in haar leerlingen — het bleek de basis voor een toekomst vol muziek en optredens.
Een eerbetoon dat niet alleen ontroert, maar ook laat zien hoe belangrijk het is om gezien en gehoord te worden.