Actueel
Hartverscheurend: Emma (42) wacht tot haar dochter (15) haar examens heeft gedaan: ”Daarna stap ik uit het leven”
Emma (42) kiest bewust voor laatste afscheid om haar kinderen te beschermen: “Ik wil hen het ergste besparen”
De 42-jarige Emma Bray, moeder van twee tieners, staat voor een hartverscheurende beslissing. Twee jaar geleden werd bij haar de spierziekte ALS vastgesteld, een progressieve en ongeneeslijke aandoening. Inmiddels is haar situatie zo ernstig dat ze besloten heeft om deze zomer naar een hospice te verhuizen en daar vrijwillig te stoppen met eten en drinken. Een moeilijke keuze die ze maakt vanuit liefde voor haar kinderen – om hen het allerzwaarste moment te besparen.
Een moeder met een missie: beschermen tot het einde
Emma is moeder van twee kinderen, een dochter van 14 en een zoon van 15. Haar besluit komt voort uit haar diepe wens om haar kinderen niet te confronteren met het verstikkende einde dat ALS met zich meebrengt. In een openhartig interview met de Britse krant The Mirror vertelt Emma: “Ik wil niet dat mijn kinderen meemaken hoe ik uiteindelijk stikkend afscheid moet nemen van het leven. Dat beeld zou hen voor altijd bijblijven.”
Emma’s ziekte is in een vergevorderd stadium. Ze kan haar kinderen niet meer de knuffels en troost bieden die ze zo graag zou geven. “Het is zwaar om te zien hoe mijn kinderen me willen knuffelen, maar ik het simpelweg niet kan,” zegt ze. “Ik voel dat ik de essentie van wie ik ben aan het verliezen ben. En ik zie dat verdriet elke dag in hun ogen.”
Laatste mooie herinneringen
Voordat Emma haar laatste reis aanvaardt, heeft ze bewust tijd gemaakt om nog bijzondere herinneringen te creëren met haar gezin. Zo maakte ze een droomreis naar de Malediven, een bestemming die al lang op haar verlanglijstje stond. “Het was mijn ‘bucketlist-vakantie’,” vertelt ze. “Ik wilde nog één keer iets heel bijzonders doen met de mensen die ik het meest liefheb.”
Daarnaast heeft ze een laatste feest georganiseerd om haar leven te vieren. Een avond vol muziek, verhalen en dierbaren – een manier om afscheid te nemen op een warme en liefdevolle manier. “Het was belangrijk voor me dat ik nog één keer het leven kon vieren, samen met de mensen die altijd voor me klaarstonden,” zegt ze. “Dat gaf me kracht.”
Een toekomst die steeds beperkter wordt
De vooruitgang van ALS is onverbiddelijk. Emma’s situatie verslechtert met de dag. “Ik kan geen van mijn ledematen meer gebruiken,” legt ze uit. “Mijn spraak is sterk aangetast en eten gaat steeds moeilijker. Ademen wordt zwaarder en zwaarder. Alleen in bed kan ik me nog een beetje comfortabel voelen, maar zelfs dat kost me veel energie.”
Zelfs de meest basale dingen in het leven zijn voor haar inmiddels onmogelijk geworden. “Ik kan niet meer krabben als ik jeuk heb, mijn bril rechtzetten of een laken verschuiven als ik het te warm of te koud heb. Alles wat zo vanzelfsprekend lijkt, is voor mij een onoverkomelijke hindernis geworden.”
Het besluit: stoppen met eten en drinken
Emma heeft het besluit genomen om deze zomer naar een hospice te verhuizen. Daar zal ze, wanneer ze zich er klaar voor voelt, vrijwillig stoppen met eten en drinken. Ze wordt daarin begeleid door de zorgverleners van het hospice, die haar de best mogelijke zorg en comfort zullen bieden in haar laatste dagen.
“Ik weet dat het een zwaar besluit is,” zegt ze. “Maar ik heb lang nagedacht en ik weet dat dit het juiste moment is. Mijn kinderen hebben me altijd intens geliefd, maar ik kan niet meer de moeder zijn die ik wil zijn. Het laatste stukje ouderschap dat ik nog kan doen, is hen beschermen tegen het ergste lijden en trauma.”
Wachten op het juiste moment
Voor Emma is het belangrijk dat haar kinderen eerst hun eigen belangrijke momenten kunnen afronden. Zo wacht ze bewust tot haar dochter haar examen heeft gedaan. “Ik wil dat zij dit hoofdstuk kan afsluiten zonder nog extra zorgen,” zegt ze. “Daarna zal ik mijn beslissing nemen, op het moment dat het voor mij goed voelt.”
Emma weet dat ze nog maar kort de tijd heeft. “Ik voel dat mijn kwaliteit van leven zo ver achteruit is gegaan dat het niet meer eerlijk voelt om door te gaan,” zegt ze eerlijk. “Ik word liefdevol verzorgd, maar ik kan niet meer mezelf zijn.”
Een boodschap van kracht en liefde
Ondanks de zwaarte van haar situatie blijft Emma vechten voor een waardig en liefdevol afscheid. Ze heeft haar uitvaart al tot in de puntjes voorbereid, inclusief de tekst die tijdens de dienst zal worden voorgelezen. “Ik wil dat het een moment wordt dat mijn kinderen en familie met warmte en trots kunnen herinneren,” zegt ze. “Niet met verdriet of schuldgevoel.”
In haar woorden klinkt niet alleen verdriet, maar ook kracht en liefde. “Deze hele reis is meedogenloos geweest,” zegt ze. “Maar ik heb nog steeds kunnen proberen een goede moeder te zijn. Zelfs dat gaat nu niet meer. En daarom kies ik ervoor om mijn kinderen het zwaarste te besparen.”
Een indringend verhaal dat raakt
Emma’s verhaal laat zien hoe intens en complex het proces van afscheid nemen kan zijn. Het roept vragen op over waardigheid, liefde en verantwoordelijkheid – thema’s die universeel zijn, maar voor Emma nu bijzonder scherp en persoonlijk.
Voor haar kinderen en dierbaren zal Emma altijd een moeder blijven die hen tot het laatste moment wilde beschermen. Een vrouw die, ondanks haar ziekte, haar laatste kracht putte uit haar liefde voor haar gezin. “Ik heb altijd geprobeerd er voor hen te zijn,” zegt ze. “Nu is het mijn beurt om hen te beschermen tegen het verdriet dat nog zou komen.”
Een oproep tot begrip en medeleven
Emma’s verhaal is niet alleen een persoonlijk drama, maar ook een oproep tot begrip voor iedereen die met een terminale ziekte te maken krijgt. Het laat zien dat beslissingen over het levenseinde vaak voortkomen uit liefde en zorg, niet uit opgeven.
Voor de mensen die achterblijven is het een les in medeleven: de kracht om te blijven steunen, ook als dat betekent dat je iemand moet laten gaan. En voor Emma is het de manier om zelf regie te houden over haar laatste momenten – op haar manier en in haar tempo.
Actueel
Heftig voor Viktor Verhulst tijdens opnames ‘Brieven aan Samson’: “Wisten we niet op voorhand”
Op 22 april gaat op Brieven aan Samson een bijzonder nieuw programma van start op Play. Voor Viktor Verhulst betekent dit een opvallende stap in zijn carrière. Waar hij eerder vooral bekend stond om entertainment en reality, kiest hij nu voor een meer persoonlijke en emotionele invalshoek.
Het programma markeert zijn eerste echte kennismaking met het genre human interest — en dat brengt niet alleen nieuwe ervaringen met zich mee, maar ook de nodige spanning.
Een nieuwe uitdaging voor Viktor
Voor Viktor Verhulst is deze stap allesbehalve vanzelfsprekend. Hij staat niet bekend als iemand die zich meteen volledig openstelt of gemakkelijk diepe gesprekken aangaat.
In interviews geeft hij zelf toe dat hij vooraf best wat zenuwen had. Het idee om mensen te ontmoeten die hun persoonlijke verhalen delen — vaak met veel emotie — bracht een zekere druk met zich mee.
Toch bleek die spanning al snel te verdwijnen zodra de eerste gesprekken op gang kwamen. Door echt te luisteren en de tijd te nemen, vond hij zijn eigen manier om met de situaties om te gaan.
De kracht van herinneringen
In Brieven aan Samson staat een bijzonder concept centraal. Mensen die vroeger als kind een brief schreven naar Samson, worden jaren later opnieuw opgezocht.
Die brieven vormen het vertrekpunt voor gesprekken over hun leven — toen en nu. Voor veel deelnemers roept dat een gevoel van nostalgie op.
Het zijn herinneringen aan een tijd waarin alles eenvoudiger leek: zondagochtenden voor de televisie, onbezorgdheid en kinderlijke dromen. Maar juist dat contrast met het volwassen leven van nu maakt de verhalen extra bijzonder.
Emotionele verhalen
Wat het programma zo krachtig maakt, is dat het niet alleen draait om nostalgie. In de loop van dertig jaar kan er veel gebeuren in een mensenleven — en dat komt ook in de gesprekken naar voren.
Viktor Verhulst ontmoet mensen die niet alleen mooie herinneringen delen, maar ook moeilijke momenten hebben meegemaakt.
Sommige verhalen blijken onverwacht zwaar. Zo vertelt hij over een ontmoeting met een vrouw die kort na het schrijven van haar brief meerdere familieleden verloor. Dat soort gesprekken vragen om empathie en aandacht — en laten zien dat het programma verder gaat dan alleen terugblikken.
Een andere kant van Viktor
Voor kijkers zal het programma vooral opvallen door de manier waarop Viktor Verhulst zich laat zien. Waar hij normaal eerder afstandelijk of nuchter overkomt, toont hij hier een meer betrokken en empathische kant.
Hij geeft zelf aan dat hij niet iemand is die snel emoties toont of fysiek contact zoekt, zoals iemand omhelzen. Toch zijn er momenten waarop hij voelt dat dat nodig is — en daar dan ook naar handelt.
Dat maakt zijn rol in het programma authentiek. Hij probeert niet iemand anders te zijn, maar blijft dicht bij zichzelf, terwijl hij zich wel openstelt voor de verhalen van anderen.
Groei en maturiteit
De afgelopen jaren heeft Viktor Verhulst al veel ervaring opgedaan voor de camera, onder meer in De Verhulstjes. Die ervaring lijkt hem te helpen in deze nieuwe rol.
Hij is zichtbaar gegroeid in hoe hij met situaties omgaat en hoe hij gesprekken voert. Waar hij eerder misschien terughoudender was, durft hij nu meer aanwezig te zijn in het moment.
Dat zorgt ervoor dat hij zich beter kan aanpassen aan de mensen die hij ontmoet — en dat komt de gesprekken ten goede.
Meer dan alleen televisie
Brieven aan Samson is meer dan een klassiek televisieprogramma. Het raakt aan thema’s die voor veel mensen herkenbaar zijn: herinneringen, verandering, verlies en groei.
Door terug te grijpen naar iets ogenschijnlijk eenvoudigs als een kinderbrief, ontstaat er ruimte voor diepere gesprekken. Het laat zien hoe het verleden doorwerkt in het heden.
Voor de deelnemers is het vaak een bijzonder moment om stil te staan bij hun eigen verhaal — en dat maakt het programma persoonlijk en oprecht.
De impact op de kijker
Voor het publiek belooft het programma een emotionele kijkervaring te worden. De combinatie van herkenbare herinneringen en persoonlijke verhalen zorgt voor momenten van ontroering, maar ook van reflectie.
Kijkers worden meegenomen in levensverhalen die laten zien hoe verschillend paden kunnen lopen — en hoe herinneringen een blijvende rol spelen.
Een nieuwe richting
Met dit programma laat Viktor Verhulst zien dat hij meer wil dan alleen entertainment. Hij verkent een andere kant van televisie, waarin inhoud en emotie centraal staan.
Die keuze past binnen een bredere trend waarin programma’s steeds vaker persoonlijke verhalen en menselijke connecties benadrukken.
Conclusie
Met Brieven aan Samson zet Viktor Verhulst een belangrijke stap in zijn carrière. Het programma laat een andere kant van hem zien — een kant die draait om luisteren, begrijpen en verbinden.
Wat begint met een simpele brief uit de kindertijd, groeit uit tot een reis door herinneringen en levensverhalen. En juist daarin schuilt de kracht van het programma.
Voor Viktor zelf is het een leerproces, maar ook een kans om zich verder te ontwikkelen. Voor de kijker biedt het een moment van herkenning en emotie — en misschien ook een herinnering aan hoe waardevol die onbezorgde momenten uit het verleden kunnen zijn.