Actueel
Familie Eva Hermans-Kroot deelt groot nieuws ❤️
De familie van Eva Hermans-Kroot, bekend van het indrukwekkende tv-programma Over Mijn Lijk, heeft ontroerend nieuws gedeeld. Een prachtig eerbetoon aan haar nalatenschap heeft haar strijd en positiviteit opnieuw in de schijnwerpers gezet.
Longeneeslijk: Eva’s blijvende nalatenschap
Op 30 november vorig jaar verloor Nederland een bijzondere persoonlijkheid. Via de Instagram-pagina Longeneeslijk, die Eva zelf gebruikte om haar strijd tegen longk*nker te delen, werd haar 0verlijden bekendgemaakt. De 25-jarige Eva vocht tegen een ongeneeslijke ziekte, maar ondanks de moeilijkheden bleef ze tot haar laatste ademhalen een bron van inspiratie en positiviteit.
Eva’s grootste droom was het schrijven van een boek, en die droom werd werkelijkheid. Haar boek, dat oorspronkelijk in december zou worden gepresenteerd, verscheen net voor haar 0verlijden. Eva mocht de uitgave en de eerste reacties nog meemaken, wat haar laatste dagen een extra betekenis gaf.
Hoewel Eva haar eigen succes niet volledig kon meemaken, leeft haar nalatenschap voort. Het boek Longeneeslijk bereikte kort na haar 0verlijden de eerste plaats in de Bestseller Top 60. Een prestatie die haar familie en vrienden met trots vervulde, en waarvan ze zeker weten dat Eva er ontzettend trots op zou zijn geweest.
Een bijzondere nominatie voor Eva’s werk
Vandaag deelden Eva’s nabestaanden een prachtig nieuwtje via haar social media: haar boek is genomineerd voor de prestigieuze Storytel Awards in de categorie Beste Luisterboek Nederland.
“Eva zou hier zo trots op zijn geweest,” schrijft haar familie in een emotioneel bericht. “Haar verhaal, haar strijd, en vooral haar onvoorstelbare kracht en positiviteit krijgen opnieuw erkenning.”
De nominatie voelt als een bekroning op Eva’s werk en geeft haar nalatenschap een nieuw podium. Het bewijst nogmaals hoe diepgaand Eva’s verhaal mensen heeft geraakt en hoeveel impact haar woorden blijven hebben.
Co-auteur Hanneke Mijnster blikt terug
Eva schreef haar boek niet alleen. Samen met co-auteur Hanneke Mijnster bracht ze haar verhaal tot leven. In een recent interview met Shownieuws sprak Hanneke over de emotionele reis die ze samen met Eva doormaakte tijdens het schrijven.
“In het begin was het leuk en gezellig,” vertelt Hanneke. “We hadden intensieve gesprekken en ik voelde meteen hoe bijzonder Eva was. Maar naarmate het proces vorderde, werd het steeds zwaarder. Vooral toen ik uit haar dagboeken moest putten en het verloop van haar ziekte ging beschrijven.”
Hanneke beschrijft hoe confronterend het was om Eva’s persoonlijke worstelingen en kwetsbare momenten op papier te zetten. “Ik merkte dat ik vaak huilde tijdens het schrijven. Het raakte me diep, want Eva was meer dan een schrijfpartner geworden; ze was iemand die ik in mijn hart had gesloten.”
De moeilijkheid van gesprekken met dierbaren
Naast haar samenwerking met Eva, voerde Hanneke ook gesprekken met de mensen die Eva het meest dierbaar waren, waaronder haar moeder. Dit waren vaak de moeilijkste momenten tijdens het proces.
“Ik vond het enorm zwaar om haar moeder te interviewen,” zegt Hanneke. “Ik probeerde me voor te stellen hoe het moest zijn om te weten dat je kind niet meer beter wordt. Het verdriet dat zij en de rest van de familie meedroegen, voelde bijna tastbaar.”
Ondanks de emotionele zwaarte wist Hanneke samen met Eva een boek te creëren dat niet alleen Eva’s verhaal vertelt, maar ook een bron van inspiratie is voor velen. Het boek geeft lezers een intieme kijk in Eva’s leven, haar kracht, en hoe ze zelfs in de donkerste tijden licht wist te vinden.
Een inspiratie die voortleeft
De nominatie voor Beste Luisterboek Nederland voelt als een passend eerbetoon aan Eva’s onvergetelijke nalatenschap. Het geeft haar verhaal de kans om nog meer mensen te bereiken en te inspireren.
Eva’s familie heeft hun dankbaarheid uitgesproken voor de enorme steun en liefde die ze na Eva’s 0verlijden hebben ontvangen. Ze moedigen mensen aan om voor Eva’s boek te stemmen, zodat haar inspirerende boodschap een nog groter podium kan krijgen.
Langs deze weg wensen we de familie, vrienden, en iedereen die Eva kende veel sterkte. Haar verhaal en strijd zijn een blijvende inspiratiebron voor ons allemaal. ❤️
Actueel
Frans en Christiaan Bauer compleet in shock door hartverscheurend nieuws: ‘Laat dit alsjeblieft niet waar zijn’
De familie Bauer staat bij het grote publiek bekend als warm, toegankelijk en onverwoestbaar positief. Frans Bauer, zijn broer Christiaan en de rest van het gezin hebben in de loop der jaren een bijna symbiotische band opgebouwd met hun fans. Ze delen successen, lachen samen en tonen ook kwetsbaarheid wanneer dat nodig is. Maar achter die vertrouwde glimlach voltrok zich onlangs een moment dat alles even stilzette. Een onverwacht bericht sloeg in als een mokerslag en liet de familie compleet ontredderd achter.
Een bericht dat alles veranderde
Volgens bronnen uit de directe omgeving van de Bauers kwam het nieuws volledig onverwacht binnen. Het ging om het afscheid van iemand die jarenlang een cruciale rol speelde in hun leven. Geen familielid in de klassieke zin, maar iemand die voor Frans en Christiaan voelde als familie. Een mentor, vertrouwenspersoon en steunpilaar die op beslissende momenten klaarstond, juist wanneer de toekomst onzeker was.
Toen het bericht hen bereikte, zouden zowel Frans als Christiaan zichtbaar aangeslagen zijn geweest. Mensen die erbij waren, beschrijven een ijzige stilte. Geen woorden, geen reacties – alleen ongeloof. Voor een familie die bekendstaat om hun veerkracht en optimisme, was dit een moment waarop zelfs zij geen antwoord hadden.
Meer dan een zakelijke band
Wat dit verlies zo zwaar maakt, is dat het niet gaat om een oppervlakkige samenwerking of een kortstondige ontmoeting. De overleden man was decennialang een vaste waarde in hun leven. Iemand die niet op de voorgrond trad, maar achter de schermen van onschatbare betekenis was. Hij bood kansen, dacht mee, beschermde en gaf advies op momenten dat dat het hardst nodig was.
Volgens insiders was hij aanwezig in een periode waarin Frans Bauer nog niet de nationale volksheld was die hij nu is. In tijden van twijfel, wanneer keuzes allesbepalend konden zijn, was hij degene die rust bracht en perspectief bood. “Hij zag iets in Frans voordat anderen het zagen,” zegt iemand uit de kring rond de familie. “En hij had het geduld om dat talent te laten groeien.”
Ook voor Christiaan onmisbaar
Niet alleen Frans, maar ook Christiaan Bauer had een hechte band met deze man. Waar Frans vooral muzikaal werd begeleid en gesteund, kreeg Christiaan hulp bij zijn eerste stappen in de mediawereld. Televisie, presentatie, zelfvertrouwen – het zijn allemaal gebieden waarop de mentor een belangrijke rol speelde.
Voor Christiaan was hij iemand bij wie hij altijd terechtkon met vragen of onzekerheden. “Hij geloofde in me op momenten dat ik dat zelf nog niet deed,” zou Christiaan ooit hebben gezegd in een intiem gesprek. Dat maakt het verlies voor hem minstens zo ingrijpend.
Een stilte uit respect
Opvallend is dat de familie er bewust voor kiest om de naam en details rond het afscheid voorlopig niet publiek te maken. Dat is geen toeval. Uit respect voor de nabestaanden en om ruimte te geven aan rouw, willen Frans en Christiaan geen publieke speculaties. Ze hebben laten weten dat ze zelf, wanneer de tijd rijp is, meer zullen delen.
Die keuze wordt door veel fans gerespecteerd. In plaats van nieuwsgierigheid overheerst medeleven. De reacties die online verschijnen zijn warm, steunend en vol begrip. Mensen lijken te voelen dat dit geen nieuws is om te consumeren, maar om stil bij te staan.
Fans leven intens mee
Zodra het nieuws doorsijpelde, stroomden de steunbetuigingen binnen. Fans herinneren zich momenten waarop Frans of Christiaan in interviews spraken over “mensen die altijd achter hen stonden”. Velen vermoeden dat het om diezelfde figuur gaat.
“Sterkte voor de hele familie,” schrijft iemand. “Je ziet aan alles dat dit iemand was die jullie gevormd heeft.” Anderen delen persoonlijke herinneringen aan concerten of televisieoptredens waarin de Bauers dankbaarheid uitten richting mensen achter de schermen. Het verlies wordt niet alleen door de familie gevoeld, maar ook door een publiek dat zich al jaren met hen verbonden voelt.
Een man die levens raakte
Mensen uit de omgeving beschrijven de overleden mentor als iemand met een groot hart en een scherp oog voor talent. Niet iemand die zichzelf op de borst klopte, maar juist iemand die voldoening haalde uit het succes van anderen. Zijn invloed reikte verder dan alleen de Bauers; ook anderen zouden dankzij hem kansen hebben gekregen.
Toch lijkt de band met Frans en Christiaan bijzonder diep te zijn geweest. “Hij was geen adviseur, hij was een rots,” aldus een familielid. “Iemand die bleef staan, ook als het moeilijk werd.”
Rouw in stilte
De familie Bauer heeft laten weten voorlopig een stap terug te doen. Niet uit afstand tot het publiek, maar uit noodzaak. Rouw vraagt tijd, en sommige verliezen laten zich niet combineren met de openbaarheid die bij hun leven hoort.
Voor Frans, die gewend is emoties te delen via muziek en optredens, is dit een andere vorm van verwerking. Mensen dicht bij hem zeggen dat hij dankbaar is voor de steun, maar dat hij nu vooral rust zoekt bij zijn gezin. Christiaan zou hetzelfde doen: dicht bij zijn naasten blijven, weg van de hectiek.
Dankbaarheid naast verdriet
Hoewel het gemis groot is, klinkt er ook dankbaarheid door in de woorden die voorzichtig naar buiten komen. Dankbaarheid voor alles wat deze man hen heeft gegeven, voor de richting die hij hielp bepalen en voor het vertrouwen dat hij schonk op cruciale momenten.
“Zonder hem waren wij niet waar we nu zijn,” zou Frans tegen zijn omgeving hebben gezegd. Het zijn woorden die veelzeggend zijn. Ze maken duidelijk dat dit afscheid niet alleen gaat over het verlies van een persoon, maar ook over het afsluiten van een hoofdstuk dat diep verweven is met hun levensverhaal.
Een blijvende plek in hun hart
Voor Frans en Christiaan voelt dit afscheid als het verliezen van iemand die je maar één keer in je leven tegenkomt. Iemand die niet vervangbaar is, omdat hij een unieke rol vervulde. De pijn daarvan zal niet snel verdwijnen, maar de herinnering blijft.
In een familie die bekendstaat om verbondenheid en warmte, zal deze man altijd een plek houden. Niet alleen in verhalen of herinneringen, maar in alles wat zij zijn geworden. En juist daarin schuilt misschien ook troost: dat zijn invloed voortleeft, elke keer wanneer Frans zingt, Christiaan presenteert en de Bauers samen doen waar ze altijd voor hebben gestaan.
Nederland leeft mee met dit verlies. Niet uit nieuwsgierigheid, maar uit oprechte empathie. Want soms raakt verdriet verder dan de familie alleen – zeker wanneer het gaat om mensen die al jaren een bijzondere plek innemen in het hart van het publiek.