Actueel
Familie Eva Hermans-Kroot deelt groot nieuws ❤️
De familie van Eva Hermans-Kroot, bekend van het indrukwekkende tv-programma Over Mijn Lijk, heeft ontroerend nieuws gedeeld. Een prachtig eerbetoon aan haar nalatenschap heeft haar strijd en positiviteit opnieuw in de schijnwerpers gezet.
Longeneeslijk: Eva’s blijvende nalatenschap
Op 30 november vorig jaar verloor Nederland een bijzondere persoonlijkheid. Via de Instagram-pagina Longeneeslijk, die Eva zelf gebruikte om haar strijd tegen longk*nker te delen, werd haar 0verlijden bekendgemaakt. De 25-jarige Eva vocht tegen een ongeneeslijke ziekte, maar ondanks de moeilijkheden bleef ze tot haar laatste ademhalen een bron van inspiratie en positiviteit.
Eva’s grootste droom was het schrijven van een boek, en die droom werd werkelijkheid. Haar boek, dat oorspronkelijk in december zou worden gepresenteerd, verscheen net voor haar 0verlijden. Eva mocht de uitgave en de eerste reacties nog meemaken, wat haar laatste dagen een extra betekenis gaf.
Hoewel Eva haar eigen succes niet volledig kon meemaken, leeft haar nalatenschap voort. Het boek Longeneeslijk bereikte kort na haar 0verlijden de eerste plaats in de Bestseller Top 60. Een prestatie die haar familie en vrienden met trots vervulde, en waarvan ze zeker weten dat Eva er ontzettend trots op zou zijn geweest.
Een bijzondere nominatie voor Eva’s werk
Vandaag deelden Eva’s nabestaanden een prachtig nieuwtje via haar social media: haar boek is genomineerd voor de prestigieuze Storytel Awards in de categorie Beste Luisterboek Nederland.
“Eva zou hier zo trots op zijn geweest,” schrijft haar familie in een emotioneel bericht. “Haar verhaal, haar strijd, en vooral haar onvoorstelbare kracht en positiviteit krijgen opnieuw erkenning.”
De nominatie voelt als een bekroning op Eva’s werk en geeft haar nalatenschap een nieuw podium. Het bewijst nogmaals hoe diepgaand Eva’s verhaal mensen heeft geraakt en hoeveel impact haar woorden blijven hebben.
Co-auteur Hanneke Mijnster blikt terug
Eva schreef haar boek niet alleen. Samen met co-auteur Hanneke Mijnster bracht ze haar verhaal tot leven. In een recent interview met Shownieuws sprak Hanneke over de emotionele reis die ze samen met Eva doormaakte tijdens het schrijven.
“In het begin was het leuk en gezellig,” vertelt Hanneke. “We hadden intensieve gesprekken en ik voelde meteen hoe bijzonder Eva was. Maar naarmate het proces vorderde, werd het steeds zwaarder. Vooral toen ik uit haar dagboeken moest putten en het verloop van haar ziekte ging beschrijven.”
Hanneke beschrijft hoe confronterend het was om Eva’s persoonlijke worstelingen en kwetsbare momenten op papier te zetten. “Ik merkte dat ik vaak huilde tijdens het schrijven. Het raakte me diep, want Eva was meer dan een schrijfpartner geworden; ze was iemand die ik in mijn hart had gesloten.”
De moeilijkheid van gesprekken met dierbaren
Naast haar samenwerking met Eva, voerde Hanneke ook gesprekken met de mensen die Eva het meest dierbaar waren, waaronder haar moeder. Dit waren vaak de moeilijkste momenten tijdens het proces.
“Ik vond het enorm zwaar om haar moeder te interviewen,” zegt Hanneke. “Ik probeerde me voor te stellen hoe het moest zijn om te weten dat je kind niet meer beter wordt. Het verdriet dat zij en de rest van de familie meedroegen, voelde bijna tastbaar.”
Ondanks de emotionele zwaarte wist Hanneke samen met Eva een boek te creëren dat niet alleen Eva’s verhaal vertelt, maar ook een bron van inspiratie is voor velen. Het boek geeft lezers een intieme kijk in Eva’s leven, haar kracht, en hoe ze zelfs in de donkerste tijden licht wist te vinden.
Een inspiratie die voortleeft
De nominatie voor Beste Luisterboek Nederland voelt als een passend eerbetoon aan Eva’s onvergetelijke nalatenschap. Het geeft haar verhaal de kans om nog meer mensen te bereiken en te inspireren.
Eva’s familie heeft hun dankbaarheid uitgesproken voor de enorme steun en liefde die ze na Eva’s 0verlijden hebben ontvangen. Ze moedigen mensen aan om voor Eva’s boek te stemmen, zodat haar inspirerende boodschap een nog groter podium kan krijgen.
Langs deze weg wensen we de familie, vrienden, en iedereen die Eva kende veel sterkte. Haar verhaal en strijd zijn een blijvende inspiratiebron voor ons allemaal. ❤️
Actueel
Steffi Mercie (23) getroffen door ernstige gezondheidsproblemen – ambulance moet meteen ingrijpen
Geen grootse verklaringen, geen emotionele uitbarstingen voor de camera. Birgit Van Mol kiest haar woorden zorgvuldig. Rustig, beheerst, bijna zacht. Maar wie goed luistert, hoort tussen de zinnen door hoe zwaar het leven met een ernstig z!eke partner op haar weegt. In haar openhartige relaas vertelt ze over liefde die blijft, maar ook over een huwelijk dat tot het uiterste wordt getest door onzekerheid, angst en een toekomst die niet langer vanzelfsprekend is.
“Het is niet dat de liefde verdwenen is,” benadrukt Birgit. “Maar z!ekte verandert alles. Ze neemt ruimte in, elke dag opnieuw. En daardoor is niets nog vanzelfsprekend.”
Leven van dag tot dag
Voor de buitenwereld oogt Birgit sterk. Ze blijft glimlachen, presenteert, praat helder en dankbaar over haar leven. Ze noemt elke dag die ze samen met haar man René heeft “een cadeau”. Maar achter dat woord schuilt een andere realiteit. Want cadeaus zijn normaal gesproken iets om naar uit te kijken. Dit cadeau komt met een constante schaduw.
De z!ekte van René verloopt grillig. Er zijn betere dagen, waarop hoop voorzichtig opflakkert, gevolgd door momenten waarop alles weer instort. Die voortdurende onzekerheid zet het leven op pauze. Plannen maken voelt bijna zinloos. Vooruitkijken wordt vervangen door overleven.
“Je denkt niet meer in maanden of jaren,” legt Birgit uit. “Je denkt in dagen. Soms zelfs in uren. Het leven bestaat uit fragmenten.”
Wanneer z!ekte het huwelijk overneemt
Wat veel mensen onderschatten, is hoe diep z!ekte kan ingrijpen in een relatie. Niet alleen praktisch – z!ekenhuisbezoeken, vermoeidheid, zorg – maar vooral emotioneel. Birgit beschrijft hoe haar huwelijk langzaam van vorm is veranderd.
Gesprekken worden functioneel. Het gaat over medicijnen, afspraken, energie. Toekomstplannen verdwijnen geruisloos naar de achtergrond. Discussies worden ingeslikt, niet omdat ze er niet zijn, maar omdat de rust bewaard moet blijven.
“Je wil elkaar sparen,” zegt ze. “Je denkt: dit is het moment niet. Maar als je te veel inslikt, blijf je ook vastzitten.”
Het huwelijk wordt een plek waar liefde en zorg hand in hand gaan, maar waar ook stilstand kan ontstaan. Niet uit onwil, maar uit angst. Angst om elkaar te belasten. Angst om het fragiele evenwicht te verstoren.
Eerlijkheid met grenzen
Birgit staat bekend als iemand die eerlijkheid hoog in het vaandel draagt. Ook in haar relatie wil ze niets onuitgesproken laten. Toch erkent ze dat zelfs eerlijkheid zijn grenzen kent.
“Sommige gedachten spreek je niet uit,” geeft ze toe. “Niet omdat ze er niet zijn, maar omdat ze te zwaar zijn om samen te dragen.”
Die woorden raken een gevoelige snaar. Want wat is beter in een huwelijk dat onder druk staat: alles delen, of soms zwijgen uit liefde? Birgit heeft daar geen pasklaar antwoord op. Ze weet alleen dat ze elke dag opnieuw moet afwegen wat ze deelt en wat ze voor zichzelf houdt.
“Zwijgen is niet altijd afstand,” zegt ze. “Soms is het bescherming.”
De rol van angst
Angst is een stille, maar constante aanwezigheid. Angst voor wat komt. Angst voor verlies. Angst om straks alleen verder te moeten. Birgit benoemt die gevoelens voorzichtig, maar ze zijn er.
“Je wordt geconfronteerd met vragen waar je geen antwoord op wilt,” zegt ze. “En toch dringen ze zich op.”
Wat als het erger wordt? Wat als dit het moment is dat alles kantelt? Die gedachten sluipen binnen op momenten dat niemand het ziet: ’s nachts, in de auto, tijdens een ogenschijnlijk gewone dag.
Kleine gebaren, grote betekenis
Te midden van die onzekerheid zijn het juist de kleine momenten die tellen. Geen grote liefdesverklaringen, maar een blik, een aanraking, een onverwacht gebaar.
Birgit vertelt over een eenvoudig kaartje dat ze ontving. Geen lange tekst, geen dramatische woorden. Juist die eenvoud raakte haar diep.
“Het herinnerde me eraan waarom we dit samen doen,” zegt ze. “Maar ook hoe broos alles is.”
Dat kaartje werd een symbool. Van verbondenheid, maar ook van vergankelijkheid. Het besef dat alles wat vanzelfsprekend leek, dat niet meer is.
De buitenwereld begrijpt het niet altijd
Hoewel Birgit veel steun ervaart, merkt ze ook dat de buitenwereld niet altijd begrijpt wat het betekent om te leven met een ernstig z!eke partner. Goedbedoelde opmerkingen als “je moet positief blijven” of “geniet van elk moment” kunnen soms juist extra druk leggen.
“Mensen bedoelen het lief,” zegt ze. “Maar soms mag het ook gewoon zwaar zijn.”
Want naast dankbaarheid is er ook verdriet. Naast liefde is er ook rouw om het leven dat niet meer geleefd kan worden zoals ooit gedacht.
Liefde zonder garanties
Wat Birgit’s verhaal zo krachtig maakt, is de eerlijkheid waarmee ze erkent dat liefde geen garanties biedt. Liefde kan veel dragen, maar niet alles oplossen. Het kan z!ekte niet wegnemen, angst niet volledig stillen en onzekerheid niet laten verdwijnen.
“Liefde is er,” zegt ze. “Maar ze moet soms vechten tegen dingen die groter zijn dan wij.”
En toch blijft ze. Elke dag opnieuw. Niet uit plicht, maar uit verbondenheid. Uit een keuze die steeds opnieuw gemaakt moet worden.
Een huwelijk in een andere vorm
Het huwelijk dat Birgit en René nu leven, lijkt niet meer op het huwelijk dat ze ooit begonnen. Het is soberder, fragieler, intenser. Minder toekomstgericht, meer gericht op het nu.
“Het is anders,” zegt Birgit. “Maar het is nog steeds van ons.”
Misschien is dat wel de kern van haar verhaal: liefde verandert van vorm, maar verdwijnt niet. Zelfs wanneer z!ekte alles overschaduwt, blijft er iets overeind. Soms klein, soms breekbaar, maar aanwezig.
Geen afgerond verhaal
Birgit Van Mol presenteert geen afgerond verhaal met een duidelijke conclusie. Er is geen oplossing, geen moraal, geen belofte dat alles goed komt. Haar relaas is juist zo aangrijpend omdat het onaf is. Omdat het leven dat zij beschrijft, zich nog steeds afspeelt.
“Je leert leven met onzekerheid,” zegt ze. “Niet omdat je het wilt, maar omdat je geen keuze hebt.”
En misschien is dat de meest eerlijke boodschap die ze kan geven. Dat liefde niet altijd groots en meeslepend is, maar soms stil, moe en kwetsbaar. En dat ook dát liefde is.