Actueel
“Doodsbang”: Maartje Van Neygen onthult droevig nieuws over gezondheid
Maartje Van Neygen doorbreekt taboe: “Endometriose heeft mijn leven veranderd, maar niet mijn kracht”
Een leven vol uitdagingen
Maartje Van Neygen (29), dochter van het geliefde zangduo Erik en Sanne, spreekt voor het eerst uitgebreid over de gezondheidsstrijd die haar al jaren in de greep houdt. Ze lijdt aan endometriose, een chronische aandoening waarbij weefsel dat lijkt op baarmoederslijmvlies buiten de baarmoeder groeit. Deze aandoening treft naar schatting één op de tien vrouwen en kan leiden tot hevige pijn, vermoeidheid en vruchtbaarheidsproblemen.
Voor Maartje is het geen abstracte diagnose, maar een dagelijkse realiteit die haar zowel fysiek als emotioneel heeft gevormd. “Ik heb geleerd om mijn grenzen te respecteren,” vertelt ze. “Maar dat betekent niet dat het gemakkelijk is.”
Zware impact op haar zwangerschappen
De ziekte beïnvloedde elke stap van Maartjes moederschapstraject. Tijdens haar derde zwangerschap kreeg ze te maken met een gedraaide eierstok, wat ondraaglijke pijn veroorzaakte. “Ik was nog maar een schim van mezelf,” zegt ze openhartig. “Drie maanden lang leefde ik op morfine. Ik was doodsbang om mijn kindje te verliezen.”
Daarvoor had Maartje al te maken met andere complicaties: hevige bloedingen, een miskraam en hyperemesis gravidarum, een aandoening die extreem zwangerschapsbraken veroorzaakt en veel energie vergt van moeder en kind. Haar oudste zoon Artie werd te vroeg geboren via een spoedkeizersnede, een ingrijpend moment dat diepe sporen naliet.
Gelukkig verliep de geboorte van dochter Ada rustiger. Zij kwam gezond ter wereld na 36 weken zwangerschap. Toch vertelde haar gynaecoloog dat een derde kind lichamelijk te riskant zou zijn. “Dat nieuws was pijnlijk,” geeft Maartje toe. “Maar ik wist dat mijn gezondheid en die van mijn gezin voorop moesten staan.”
Dagelijkse strijd met pijn
Vandaag probeert Maartje stap voor stap haar leven opnieuw vorm te geven. De medische behandelingen bieden soms verlichting, maar niet altijd. Daarom zocht ze zelf naar manieren om de pijn draaglijker te maken. Ze vond steun in meditatie en reiki, een alternatieve therapievorm die focust op energie en ontspanning.
“Een knuffel, een hand op je schouder of gewoon écht gezien worden kan al een verschil maken,” zegt Maartje. Ze benadrukt dat de kracht van kleine gebaren vaak wordt onderschat.
De chronische pijn is er nog steeds, maar ze weigert zich te laten neerhalen. “Ik heb dagen waarop het zwaar is, maar ik wil niet dat mijn kinderen mij alleen herinneren als iemand die leed. Ik wil hen laten zien dat veerkracht bestaat.”
Doorbreken van het taboe
Met haar openhartige verhaal hoopt Maartje vooral het taboe rond endometriose te doorbreken. Volgens haar lijden veel vrouwen in stilte, vaak omdat de diagnose laat wordt gesteld of omdat de klachten niet serieus worden genomen.
“Ik wil laten zien dat je niet alleen staat,” legt ze uit. “Het is mogelijk om, ondanks de pijn, opnieuw kracht en levensvreugde te vinden. Dat is geen rechtlijnig proces, maar het kán.”
Door haar verhaal te delen, hoopt ze dat meer mensen open durven spreken over menstruatiepijn en vruchtbaarheidsproblemen. “Zolang vrouwen blijven zwijgen, blijft het een onzichtbare ziekte. Dat moet veranderen.”
Een bron van inspiratie
Maartje ziet het bijna als haar missie om anderen te steunen die met een vergelijkbare aandoening worstelen. Ze spreekt regelmatig met lotgenoten, zowel online als in kleine groepen, en benadrukt hoe belangrijk het is om gehoord te worden.
“Als ik één vrouw kan helpen om zich minder alleen te voelen, dan is mijn verhaal de moeite waard,” zegt ze. Haar boodschap is niet alleen medisch, maar ook emotioneel: ze wil begrip creëren bij partners, werkgevers en vrienden.
De kracht van familie
Tijdens de moeilijke periodes vond Maartje veel steun bij haar familie. Haar ouders, zelf al jaren een bekend muzikaal duo, stonden altijd klaar om te helpen waar mogelijk. “Hun liefde en aanwezigheid gaven mij de ruimte om kwetsbaar te zijn,” vertelt ze.
Ook haar partner en kinderen spelen een grote rol in haar herstelproces. “Hun lach, hun kleine handjes… dat is waar ik het voor doe. Zij geven me de kracht om door te gaan, ook op de dagen dat mijn lichaam niet meewerkt.”
Naar een hoopvolle toekomst
Hoewel de pijn blijft, is Maartje vastbesloten om het leven te omarmen. Ze werkt aan nieuwe creatieve projecten en blijft zich inzetten voor bewustwording rond endometriose. “Ik wil dat mijn kinderen later trots zijn dat ik niet heb opgegeven,” zegt ze met een glimlach.
Ze kijkt ook naar de toekomst van de medische wereld. “Ik hoop dat er meer onderzoek komt, zodat de volgende generatie vrouwen sneller geholpen kan worden. Niemand zou zo lang hoeven wachten op een diagnose.”
Wat we kunnen leren van Maartje
Het verhaal van Maartje Van Neygen laat zien hoe krachtig het kan zijn om kwetsbaarheid te tonen. Haar getuigenis is een oproep om niet weg te kijken van chronische pijn, maar het bespreekbaar te maken.
Ze bewijst dat een moeilijke diagnose niet hoeft te betekenen dat je levensvreugde verdwijnt. “Je mag rouwen om wat je verliest,” zegt ze, “maar je mag ook opnieuw kiezen voor geluk.”
Actueel
Heftig voor Viktor Verhulst tijdens opnames ‘Brieven aan Samson’: “Wisten we niet op voorhand”
Op 22 april gaat op Brieven aan Samson een bijzonder nieuw programma van start op Play. Voor Viktor Verhulst betekent dit een opvallende stap in zijn carrière. Waar hij eerder vooral bekend stond om entertainment en reality, kiest hij nu voor een meer persoonlijke en emotionele invalshoek.
Het programma markeert zijn eerste echte kennismaking met het genre human interest — en dat brengt niet alleen nieuwe ervaringen met zich mee, maar ook de nodige spanning.
Een nieuwe uitdaging voor Viktor
Voor Viktor Verhulst is deze stap allesbehalve vanzelfsprekend. Hij staat niet bekend als iemand die zich meteen volledig openstelt of gemakkelijk diepe gesprekken aangaat.
In interviews geeft hij zelf toe dat hij vooraf best wat zenuwen had. Het idee om mensen te ontmoeten die hun persoonlijke verhalen delen — vaak met veel emotie — bracht een zekere druk met zich mee.
Toch bleek die spanning al snel te verdwijnen zodra de eerste gesprekken op gang kwamen. Door echt te luisteren en de tijd te nemen, vond hij zijn eigen manier om met de situaties om te gaan.
De kracht van herinneringen
In Brieven aan Samson staat een bijzonder concept centraal. Mensen die vroeger als kind een brief schreven naar Samson, worden jaren later opnieuw opgezocht.
Die brieven vormen het vertrekpunt voor gesprekken over hun leven — toen en nu. Voor veel deelnemers roept dat een gevoel van nostalgie op.
Het zijn herinneringen aan een tijd waarin alles eenvoudiger leek: zondagochtenden voor de televisie, onbezorgdheid en kinderlijke dromen. Maar juist dat contrast met het volwassen leven van nu maakt de verhalen extra bijzonder.
Emotionele verhalen
Wat het programma zo krachtig maakt, is dat het niet alleen draait om nostalgie. In de loop van dertig jaar kan er veel gebeuren in een mensenleven — en dat komt ook in de gesprekken naar voren.
Viktor Verhulst ontmoet mensen die niet alleen mooie herinneringen delen, maar ook moeilijke momenten hebben meegemaakt.
Sommige verhalen blijken onverwacht zwaar. Zo vertelt hij over een ontmoeting met een vrouw die kort na het schrijven van haar brief meerdere familieleden verloor. Dat soort gesprekken vragen om empathie en aandacht — en laten zien dat het programma verder gaat dan alleen terugblikken.
Een andere kant van Viktor
Voor kijkers zal het programma vooral opvallen door de manier waarop Viktor Verhulst zich laat zien. Waar hij normaal eerder afstandelijk of nuchter overkomt, toont hij hier een meer betrokken en empathische kant.
Hij geeft zelf aan dat hij niet iemand is die snel emoties toont of fysiek contact zoekt, zoals iemand omhelzen. Toch zijn er momenten waarop hij voelt dat dat nodig is — en daar dan ook naar handelt.
Dat maakt zijn rol in het programma authentiek. Hij probeert niet iemand anders te zijn, maar blijft dicht bij zichzelf, terwijl hij zich wel openstelt voor de verhalen van anderen.
Groei en maturiteit
De afgelopen jaren heeft Viktor Verhulst al veel ervaring opgedaan voor de camera, onder meer in De Verhulstjes. Die ervaring lijkt hem te helpen in deze nieuwe rol.
Hij is zichtbaar gegroeid in hoe hij met situaties omgaat en hoe hij gesprekken voert. Waar hij eerder misschien terughoudender was, durft hij nu meer aanwezig te zijn in het moment.
Dat zorgt ervoor dat hij zich beter kan aanpassen aan de mensen die hij ontmoet — en dat komt de gesprekken ten goede.
Meer dan alleen televisie
Brieven aan Samson is meer dan een klassiek televisieprogramma. Het raakt aan thema’s die voor veel mensen herkenbaar zijn: herinneringen, verandering, verlies en groei.
Door terug te grijpen naar iets ogenschijnlijk eenvoudigs als een kinderbrief, ontstaat er ruimte voor diepere gesprekken. Het laat zien hoe het verleden doorwerkt in het heden.
Voor de deelnemers is het vaak een bijzonder moment om stil te staan bij hun eigen verhaal — en dat maakt het programma persoonlijk en oprecht.
De impact op de kijker
Voor het publiek belooft het programma een emotionele kijkervaring te worden. De combinatie van herkenbare herinneringen en persoonlijke verhalen zorgt voor momenten van ontroering, maar ook van reflectie.
Kijkers worden meegenomen in levensverhalen die laten zien hoe verschillend paden kunnen lopen — en hoe herinneringen een blijvende rol spelen.
Een nieuwe richting
Met dit programma laat Viktor Verhulst zien dat hij meer wil dan alleen entertainment. Hij verkent een andere kant van televisie, waarin inhoud en emotie centraal staan.
Die keuze past binnen een bredere trend waarin programma’s steeds vaker persoonlijke verhalen en menselijke connecties benadrukken.
Conclusie
Met Brieven aan Samson zet Viktor Verhulst een belangrijke stap in zijn carrière. Het programma laat een andere kant van hem zien — een kant die draait om luisteren, begrijpen en verbinden.
Wat begint met een simpele brief uit de kindertijd, groeit uit tot een reis door herinneringen en levensverhalen. En juist daarin schuilt de kracht van het programma.
Voor Viktor zelf is het een leerproces, maar ook een kans om zich verder te ontwikkelen. Voor de kijker biedt het een moment van herkenning en emotie — en misschien ook een herinnering aan hoe waardevol die onbezorgde momenten uit het verleden kunnen zijn.