Actueel
Broer Manuëla Kemp bleef weg bij uitvaart van zus Manuëla: Het is wel je zus he!
Iddo Kemp (63), de broer van de onlangs overleden Manuëla Kemp (61), heeft ervoor gekozen om niet aanwezig te zijn bij haar uitvaart. Hoewel hij zijn zus kort voor haar overlijden nog bezocht in het ziekenhuis, voelde hij zich niet op zijn plek tussen de vele bekende Nederlanders die bij de uitvaart aanwezig waren. Een moeilijke keuze, die hij ondanks aandringen van familie uiteindelijk toch maakte.
Twijfels over de uitvaart
Iddo had zijn zus al meer dan twintig jaar niet gezien toen hij haar twee weken geleden op de intensive care bezocht. In de tussentijd had hij een bewogen leven achter de rug, gekenmerkt door drugsverslavingen en zelfs een gevangenisstraf. Hierdoor was het contact met zowel Manuëla als zijn andere zus volledig verwaterd. Achteraf heeft hij daar veel spijt van.
Hoewel hij het belangrijk vond om afscheid van haar te nemen in het ziekenhuis, twijfelde hij over zijn aanwezigheid bij de uitvaart. In een interview met Story sprak hij openlijk over zijn dilemma: “Ik heb niets te zoeken tussen al die succesvolle tv-sterren. Ik denk niet dat ik me tussen hen op mijn gemak voel. (…) Ik twijfel over de uitvaart, al is het wellicht ook mooi om daar allemaal lieve dingen over Manuëla te horen.”
Op het laatste moment niet gegaan
Uiteindelijk heeft Iddo de knoop doorgehakt en besloten om niet naar de crematie te gaan. “Ik ben daar niet naartoe gegaan. Op het laatste moment durfde ik niet. Ik vond dat ik daar niet thuishoorde. Ik wilde niet in het middelpunt van de belangstelling staan. Ik heb dat ook aan Tjerk verteld.”
Zijn broer Tjerk probeerde hem nog over te halen. “Hij vond dat ik me daar niet veel van aan moest trekken en gewoon moest komen. ‘Het is wel jouw zus.’ Maar weet je, ik heb afscheid van Manuëla kunnen nemen in het ziekenhuis. Het was beter voor mijn gemoedsrust niet naar haar crematie te gaan.”
Spijt en gemiste tijd
Hoewel hij fysiek niet aanwezig was bij de uitvaart, heeft Iddo op zijn eigen manier stilgestaan bij het verlies van zijn zus. “Ik heb haar single Slapeloze Nachten gedraaid,” vertelt hij. Dit nummer, dat Manuëla bekendheid gaf, was voor hem een passende manier om haar te herdenken. “Het bracht herinneringen terug aan betere tijden, toen we nog een gezin waren.”
Toch blijft de spijt knagen. “Had ik maar eerder contact met Manuëla of Tjerk gezocht. Erg stom. Dat kunnen we nooit meer terugdraaien.”
De keuze van Iddo om niet aanwezig te zijn bij de uitvaart zal wellicht niet door iedereen begrepen worden, maar voor hem was het de juiste beslissing. Hij heeft op zijn eigen manier afscheid genomen van zijn zus en moet nu leren leven met de gemiste tijd die hij nooit meer kan inhalen.
Familiebanden en verstoorde relaties
De relatie tussen Iddo en zijn zussen was jarenlang moeizaam. Zijn verslavingen en problemen met justitie zorgden ervoor dat hij langzaam maar zeker uit hun leven verdween. “Toen ik in de gevangenis zat, hield ik mezelf voor dat het ooit weer goed zou komen. Maar als je eenmaal zo lang weg bent geweest, is het moeilijk om de draad weer op te pakken.”
Toen Manuëla ziek werd, besefte Iddo dat er weinig tijd over was om het contact te herstellen. “Ik dacht: dit is mijn kans om haar nog te zien, om nog iets goed te maken. Maar twintig jaar afstand kun je niet in een paar minuten overbruggen.” Zijn bezoek aan haar op de intensive care was emotioneel. “Ze lag daar, zo kwetsbaar. Ik wist niet of ze me hoorde, maar ik heb haar verteld dat het me spijt.”
Bekende Nederlanders en ongemak
Eén van de voornaamste redenen waarom Iddo uiteindelijk niet naar de uitvaart ging, was de aanwezigheid van bekende Nederlanders. “Ik had het gevoel dat ik er niet thuishoorde. Dit waren mensen uit haar leven, niet uit het mijne. Ze kenden haar als presentatrice, als zangeres, als publieke figuur. Maar ik kende haar als mijn zus.”
Hij was bang dat zijn aanwezigheid tot ongemakkelijke situaties zou leiden. “Wat moest ik zeggen tegen die mensen? ‘Hoi, ik ben de broer die twintig jaar niet in haar leven was?’ Ik voelde me er gewoon niet prettig bij.”
Hoe verder na het verlies?
Het overlijden van Manuëla heeft Iddo aan het denken gezet. “Ik wil niet nog een keer meemaken dat ik een geliefde verlies en spijt heb dat ik er niet voor ze was.” Hij heeft sindsdien meer contact gezocht met familie en vrienden. “Ik besef nu pas hoe belangrijk die banden zijn.”
Toch blijft het gemis groot. “Ik zal Manuëla nooit meer kunnen spreken. Dat is iets waar ik mee zal moeten leven.” Of hij achteraf toch liever naar de uitvaart was gegaan? “Misschien. Maar ik heb haar op mijn eigen manier herdacht. En ik hoop dat ze dat zou begrijpen.”
Actueel
Heftig voor Viktor Verhulst tijdens opnames ‘Brieven aan Samson’: “Wisten we niet op voorhand”
Op 22 april gaat op Brieven aan Samson een bijzonder nieuw programma van start op Play. Voor Viktor Verhulst betekent dit een opvallende stap in zijn carrière. Waar hij eerder vooral bekend stond om entertainment en reality, kiest hij nu voor een meer persoonlijke en emotionele invalshoek.
Het programma markeert zijn eerste echte kennismaking met het genre human interest — en dat brengt niet alleen nieuwe ervaringen met zich mee, maar ook de nodige spanning.
Een nieuwe uitdaging voor Viktor
Voor Viktor Verhulst is deze stap allesbehalve vanzelfsprekend. Hij staat niet bekend als iemand die zich meteen volledig openstelt of gemakkelijk diepe gesprekken aangaat.
In interviews geeft hij zelf toe dat hij vooraf best wat zenuwen had. Het idee om mensen te ontmoeten die hun persoonlijke verhalen delen — vaak met veel emotie — bracht een zekere druk met zich mee.
Toch bleek die spanning al snel te verdwijnen zodra de eerste gesprekken op gang kwamen. Door echt te luisteren en de tijd te nemen, vond hij zijn eigen manier om met de situaties om te gaan.
De kracht van herinneringen
In Brieven aan Samson staat een bijzonder concept centraal. Mensen die vroeger als kind een brief schreven naar Samson, worden jaren later opnieuw opgezocht.
Die brieven vormen het vertrekpunt voor gesprekken over hun leven — toen en nu. Voor veel deelnemers roept dat een gevoel van nostalgie op.
Het zijn herinneringen aan een tijd waarin alles eenvoudiger leek: zondagochtenden voor de televisie, onbezorgdheid en kinderlijke dromen. Maar juist dat contrast met het volwassen leven van nu maakt de verhalen extra bijzonder.
Emotionele verhalen
Wat het programma zo krachtig maakt, is dat het niet alleen draait om nostalgie. In de loop van dertig jaar kan er veel gebeuren in een mensenleven — en dat komt ook in de gesprekken naar voren.
Viktor Verhulst ontmoet mensen die niet alleen mooie herinneringen delen, maar ook moeilijke momenten hebben meegemaakt.
Sommige verhalen blijken onverwacht zwaar. Zo vertelt hij over een ontmoeting met een vrouw die kort na het schrijven van haar brief meerdere familieleden verloor. Dat soort gesprekken vragen om empathie en aandacht — en laten zien dat het programma verder gaat dan alleen terugblikken.
Een andere kant van Viktor
Voor kijkers zal het programma vooral opvallen door de manier waarop Viktor Verhulst zich laat zien. Waar hij normaal eerder afstandelijk of nuchter overkomt, toont hij hier een meer betrokken en empathische kant.
Hij geeft zelf aan dat hij niet iemand is die snel emoties toont of fysiek contact zoekt, zoals iemand omhelzen. Toch zijn er momenten waarop hij voelt dat dat nodig is — en daar dan ook naar handelt.
Dat maakt zijn rol in het programma authentiek. Hij probeert niet iemand anders te zijn, maar blijft dicht bij zichzelf, terwijl hij zich wel openstelt voor de verhalen van anderen.
Groei en maturiteit
De afgelopen jaren heeft Viktor Verhulst al veel ervaring opgedaan voor de camera, onder meer in De Verhulstjes. Die ervaring lijkt hem te helpen in deze nieuwe rol.
Hij is zichtbaar gegroeid in hoe hij met situaties omgaat en hoe hij gesprekken voert. Waar hij eerder misschien terughoudender was, durft hij nu meer aanwezig te zijn in het moment.
Dat zorgt ervoor dat hij zich beter kan aanpassen aan de mensen die hij ontmoet — en dat komt de gesprekken ten goede.
Meer dan alleen televisie
Brieven aan Samson is meer dan een klassiek televisieprogramma. Het raakt aan thema’s die voor veel mensen herkenbaar zijn: herinneringen, verandering, verlies en groei.
Door terug te grijpen naar iets ogenschijnlijk eenvoudigs als een kinderbrief, ontstaat er ruimte voor diepere gesprekken. Het laat zien hoe het verleden doorwerkt in het heden.
Voor de deelnemers is het vaak een bijzonder moment om stil te staan bij hun eigen verhaal — en dat maakt het programma persoonlijk en oprecht.
De impact op de kijker
Voor het publiek belooft het programma een emotionele kijkervaring te worden. De combinatie van herkenbare herinneringen en persoonlijke verhalen zorgt voor momenten van ontroering, maar ook van reflectie.
Kijkers worden meegenomen in levensverhalen die laten zien hoe verschillend paden kunnen lopen — en hoe herinneringen een blijvende rol spelen.
Een nieuwe richting
Met dit programma laat Viktor Verhulst zien dat hij meer wil dan alleen entertainment. Hij verkent een andere kant van televisie, waarin inhoud en emotie centraal staan.
Die keuze past binnen een bredere trend waarin programma’s steeds vaker persoonlijke verhalen en menselijke connecties benadrukken.
Conclusie
Met Brieven aan Samson zet Viktor Verhulst een belangrijke stap in zijn carrière. Het programma laat een andere kant van hem zien — een kant die draait om luisteren, begrijpen en verbinden.
Wat begint met een simpele brief uit de kindertijd, groeit uit tot een reis door herinneringen en levensverhalen. En juist daarin schuilt de kracht van het programma.
Voor Viktor zelf is het een leerproces, maar ook een kans om zich verder te ontwikkelen. Voor de kijker biedt het een moment van herkenning en emotie — en misschien ook een herinnering aan hoe waardevol die onbezorgde momenten uit het verleden kunnen zijn.