Actueel
Beste vriend Tom Waes doet boekje open na ziekenhuisbezoek: ´Het gaat heel slecht met hem´
Tom Waes (56) ligt nog altijd in het ziekenhuis na het ernstige ongeluk dat hij afgelopen weekend had. De populaire Belgische presentator kwam zwaar ten val na een aanrijding met een pijlwagen. De gevolgen van de crash waren ernstig, en hij werd direct na het incident in levensgevaar verklaard. Inmiddels heeft hij echter zijn vriend, tv-maker Tim Van Aelst (46), op bezoek gehad, die in De tafel van Gert vertelde over de situatie van Tom en zijn emotionele toestand.
Ernstige verwondingen en schuldgevoel
Volgens Tim Van Aelst had Tom veel pijn na het ongeval. De ribben van Tom waren gebroken, en hij werd geconfronteerd met intense pijn die hem flink had geraakt. “Hij had veel pijn,” vertelde Tim in de talkshow van Gert Verhulst. Tom had ook te maken met een zware emotionele tol, vooral omdat hij zich schuldig voelde over het feit dat hij met te veel drank op achter het stuur was gestapt. In een openhartige verklaring aan de Belgische pers erkende Tom zelf de vergissing: “Het is een grote, onbegrijpelijke fout, waar ik me verschrikkelijk bij voel. Ik wil mijn oprechte excuses aanbieden aan iedereen.”
Emotionele reactie van Tom
Tim vertelde verder dat Tom duidelijk aangedaan was door de situatie. “Het was heel emotioneel,” zei Tim. De schuld die Tom voelde, kwam naar voren in hun gesprek, en zijn vriend merkte op dat Tom echt worstelde met zijn acties. Ondanks zijn pijn en het zware moment, liet Tom merken dat hij zich verantwoordelijk voelde voor het incident en de impact die het had op anderen.
Humor in het ziekenhuis
Hoewel het herstel van Tom zwaar is, was er tijdens het ziekenhuisbezoek toch ruimte voor wat humor. Tim maakte een grap over een oud incident waarbij Tom zich had verslikt in een perzik, verwijzend naar het feit dat de presentator zowel een ernstig fietsongeluk als een auto-ongeluk had overleefd. Het was een lichte manier om wat ontspanning te brengen in een verder emotioneel gesprek.
Herstel in het ziekenhuis
Tom brengt zijn dagen door in het ziekenhuis, waar het herstel zijn grootste prioriteit is. Tim gaf aan dat Tom zich volledig richt op zijn genezing en vooral probeert te vermijden het nieuws te volgen, wat mogelijk extra stress zou veroorzaken. Het herstel zal echter lange tijd in beslag nemen, gezien de ernst van zijn verwondingen en het feit dat zijn auto geen airbags had, wat het voor de hulpdiensten moeilijker maakte om hem te bevrijden.
Zwaar ongeluk met oldtimer
De crash gebeurde met een oldtimer die geen airbags had, wat de situatie verergerde. De Belgische brandweer moest het dak van de auto openknippen om Tom uit zijn benarde positie te bevrijden, terwijl hij buiten bewustzijn was. Deze heftige situatie heeft de gezondheidsproblemen van Tom verder bemoeilijkt, maar gelukkig is hij inmiddels buiten levensgevaar.
Onderzoek naar het ongeluk
Het onderzoek naar het ongeluk zal nog minstens weken duren, aldus het Vlaams Openbaar Ministerie. Dit betekent dat er voorlopig weinig duidelijkheid is over de exacte omstandigheden van de crash. Tom heeft inmiddels zijn excuses aangeboden en hoopt dat de situatie snel wordt opgehelderd.
Toekomstige gevolgen voor Tom Waes’ carrière
Hoewel Tom Waes zwaar getroffen is door het ongeluk, blijft de vraag hangen over de gevolgen voor zijn carrière. Zijn werkgevers hebben aangegeven dat het nog te vroeg is om te zeggen of dit incident invloed zal hebben op zijn tv-werk. Tom’s gezondheid staat op dit moment echter bovenaan, en zijn herstel zal zijn prioriteit blijven.
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman vormen al jaren een hecht gezin. Ze zijn ouders in hart en nieren, en dat voel je in alles wat ze zeggen en doen. Voor hen stopt het ouderschap niet bij praktische zorgen of dagelijkse routines; het is een diepgewortelde manier van leven. Dat blijkt ook uit hoe ze omgaan met iets wat voor veel koppels vanzelfsprekend is: samen op reis gaan zonder de kinderen.
Ouderschap als leidraad in alles
In de afgelopen twintig jaar zijn Stephanie en Christopher slechts één keer samen op reis geweest, met z’n tweeën. En zelfs dat was geen lange vakantie, maar een korte uitstap van amper drie dagen. Het zegt veel over hoe zij hun rol als ouders beleven. Voor Stephanie voelt afstand nemen van haar kinderen niet vanzelfsprekend, zelfs nu ze ouder worden.
In de podcast De Mutti’s sprak Stephanie daar enkele maanden geleden al openlijk over. Ze gaf toe dat ze het moeilijk vindt om los te laten, ook al zijn haar kinderen intussen geen kleuters meer. “Ik heb het moeilijk om dat los te laten en om hen achter te laten,” vertelde ze toen. Die woorden kwamen recht uit het hart en raakten bij veel luisteraars een gevoelige snaar.
Nog steeds niet klaar voor verre reizen zonder kinderen
Die houding is sindsdien nauwelijks veranderd. In een recent gesprek met Maison Slash bevestigt Stephanie dat zij en Christopher zeker wel dromen van meer tijd samen, maar dat verre reizen zonder hun kinderen voorlopig niet aan de orde zijn.
“Echt ver weg gaan zonder de kinderen, in een andere tijdzone en al? Dat zie ik echt niet zitten,” zegt ze eerlijk. Vooral de leeftijd van haar jongste kind speelt daarbij een grote rol. “Zolang de jongste nog maar tien is, voelt dat echt als een ver-van-mijn-bed-show.” Het is geen rationele afweging, maar een gevoel dat ze niet zomaar kan negeren. “Dat voelt voorlopig gewoon niet juist.”
Voor Stephanie is die innerlijke stem belangrijker dan wat ‘normaal’ of ‘verwacht’ wordt. Ze beseft dat veel koppels het anders aanpakken, maar ze voelt geen druk om zich daaraan aan te passen. Haar keuzes zijn intuïtief, en vooral: oprecht.
Samen reizen? Graag, maar als gezin
Waar Stephanie duidelijk een grens trekt bij reizen zonder de kinderen, opent ze zich volledig zodra het over gezinsreizen gaat. Dan verschijnt er een andere energie, vol enthousiasme en dromen. Ze heeft zelfs een hele lijst met bestemmingen die ze ooit samen wil ontdekken.
Zuid-Amerika en Azië staan met stip bovenaan. “Dat zijn werelddelen die absoluut op onze wishlist staan,” vertelt ze. De wereld ontdekken met haar kinderen voelt voor haar niet als een opoffering, maar als een verrijking. Ze droomt luidop van landen als Zuid-Korea en Japan, maar ook van Peru, Bolivia en Mexico.
Het zijn geen oppervlakkige vakantiedromen. Voor Stephanie gaat reizen over samen groeien, leren en herinneringen opbouwen die verder reiken dan foto’s of souvenirs. “Maar wie droomt daar niet van, hé?” voegt ze er met een glimlach aan toe. Het klinkt luchtig, maar de onderliggende wens is duidelijk: samen, als gezin, de wereld ervaren.
Loslaten is een proces, geen schakelaar
Wat Stephanie zo herkenbaar maakt voor veel ouders, is dat ze niet doet alsof loslaten eenvoudig is. Ze erkent dat het een proces is, geen knop die je zomaar omzet. Zeker voor ouders die hun identiteit sterk verbinden met het gezin, kan afstand nemen voelen als een kleine vorm van rouw.
Stephanie benoemt dat ook eerlijk. Haar kinderen zijn niet alleen een deel van haar leven, ze zijn haar leven. En hoewel ze weet dat zelfstandigheid belangrijk is — voor hen én voor haar — voelt het nog niet als het juiste moment om grote stappen te zetten.
Dat betekent niet dat ze haar partner uit het oog verliest. Integendeel.
Quality time zit soms in kleine momenten
Dat Stephanie en Christopher zelden samen op reis gaan, betekent gelukkig niet dat hun relatie onder druk staat. Ze benadrukt dat ze wel degelijk tijd voor elkaar maken, zij het op een andere manier. Het leven thuis kan soms hectisch zijn, en ja, zoals in elk gezin zijn er meningsverschillen en momenten van vermoeidheid.
Maar ze vinden elkaar altijd terug. Vaak in iets eenvoudigs, zoals samen uit eten gaan. “Daar komen we tot rust,” liet Stephanie eerder al weten. Even geen ouderrol, geen to-dolijstjes, maar gewoon twee mensen die met elkaar praten.
Die momenten zijn voor hen minstens zo waardevol als een exotische reis. Het laat zien dat verbondenheid niet afhankelijk is van afstand of spektakel, maar van aandacht.
Een bewuste, eigen weg
Stephanie Planckaert en Christopher Timmerman kiezen duidelijk hun eigen tempo. Ze laten zich niet leiden door trends of verwachtingen, maar door wat voor hen klopt. Dat maakt hun verhaal zo herkenbaar voor veel ouders die worstelen met dezelfde vragen: wanneer laat je los? Wanneer kies je voor jezelf? En wanneer is samen gewoon genoeg?
Voorlopig blijft het antwoord voor Stephanie helder. De wereld mag wachten, zolang haar kinderen nog dichtbij voelen. En misschien, op een dag, wanneer de tijd rijper is, zal ze die verre reis met Christopher wel maken. Maar niet omdat het ‘hoort’ — alleen omdat het dan goed voelt.
En tot die tijd? Wordt er thuis gelachen, gedroomd, gepland en af en toe samen gegeten. Soms is dat precies genoeg.