Actueel
Dochter van Will Tura deelt ontroerend geheim over zijn leven buiten het podium
Will Tura viert het leven: muziek blijft zijn dagelijkse bron van energie
Hoewel Will Tura in 2023 officieel aankondigde te stoppen met optreden, blijft zijn liefde voor muziek onverminderd groot. De zanger, geboren als Arthur Blanckaert in 1939 in Veurne, heeft een indrukwekkend muzikaal erfgoed opgebouwd dat diepe sporen nalaat in de Vlaamse muziekgeschiedenis. Met klassiekers als Eenzaam zonder jou en Hopeloos groeide hij uit tot de onbetwiste keizer van het Vlaamse lied. Vandaag leidt hij een rustiger leven, maar zijn passie voor muziek is springlevend.
Dochter Sandy deelt update
Voor zijn 85ste verjaardag vertelde dochter Sandy in een interview dat haar vader in goede gezondheid verkeert en nog elke dag geniet van een vaste routine. Zijn dagen zijn gevuld met kleine momenten van geluk: ontbijten met de krant, wandelen in de tuin en tijd doorbrengen met zijn familie. Het zijn die gewone dingen die voor hem nu het meest waardevol zijn.
Volgens Sandy blijft Will nieuwsgierig naar de wereld. Hij volgt sportwedstrijden, met een bijzondere interesse voor wielrennen en voetbal, en praat daar enthousiast over met zijn bezoekers. Deze betrokkenheid bij het dagelijkse nieuws en de sportwereld houdt zijn geest scherp en actief.
Dagelijks achter de piano
Hoewel hij niet langer op het podium staat, blijft muziek een belangrijk onderdeel van Wills leven. Sandy vertelt dat haar vader geen dag voorbij laat gaan zonder achter de piano te kruipen. Het instrument is al decennia een vertrouwde aanwezigheid in zijn woonkamer en fungeert als zijn creatieve uitlaatklep.
Hij speelt vaak nieuwe melodieën die spontaan in hem opkomen, en soms laat hij familieleden genieten van oude klassiekers. Dit levert gezellige momenten op waarin herinneringen aan vroegere optredens en tournees opnieuw tot leven komen. Voor Will is dit een manier om zowel zijn creativiteit als zijn levenslust te voeden.
Zingen doet hij minder
Hoewel hij vooral bekendstaat om zijn zangstem, zingt Will thuis nog maar zelden. Zijn plezier ligt tegenwoordig vooral in het spelen van muziek. Af en toe zingt hij een paar regels mee wanneer hij zich laat meeslepen door een melodie, maar meestal geniet hij stilletjes van het pianospel of van platen van collega-artiesten.
Die inspiratie houdt zijn muzikale geest wakker en laat hem dromen van nieuwe klanken, ook al is er geen druk meer om nieuwe nummers uit te brengen. Muziek blijft voor hem een bron van rust en vreugde.
Een rustig leven na een glansrijke carrière
Will Tura trad tientallen jaren op in Vlaanderen en daarbuiten en wist generaties fans aan zich te binden. Zijn optredens in grote zalen, dorpspleinen en theaters werden altijd gekenmerkt door een warme en toegankelijke sfeer. Het leverde hem talloze prijzen en onderscheidingen op, die zijn bijdrage aan de Vlaamse muziek bekronen.
Vandaag kijkt hij met dankbaarheid terug op die lange carrière. Hij geniet van de rust en het feit dat hij zijn tijd volledig zelf kan indelen. Voor iemand die jarenlang altijd “onderweg” was, voelt dat als een nieuw soort vrijheid.
Afscheid in het Sportpaleis
Zijn officiële afscheid van het podium vond plaats in het Sportpaleis, waar hij voor een uitzinnige menigte een laatste keer zijn grootste hits bracht. Het concert werd live op televisie uitgezonden en groeide uit tot een emotioneel hoogtepunt voor zowel de zanger als zijn fans.
Tijdens de show werden er beelden vertoond van zijn rijke carrière: van zijn eerste televisieoptredens tot de uitverkochte zalen in de jaren negentig. Collega-artiesten kwamen mee het podium op om samen met Will te zingen, wat de avond een feestelijk karakter gaf. Het werd een waardig slotakkoord van een indrukwekkend muzikaal hoofdstuk.
Contact met oude vrienden
Naast muziek is ook sociaal contact een belangrijke pijler in zijn leven. Regelmatig ontvangt hij telefoontjes van collega’s en vrienden uit de muziekwereld. Ze praten bij over vroeger, sturen ansichtkaarten of sturen foto’s van oude optredens. Die momenten brengen veel vreugde en laten hem weten dat hij niet vergeten is.
Het contact met deze oude bekenden herinnert hem eraan hoe rijk zijn muzikale reis is geweest en hoeveel mensen hij onderweg heeft ontmoet.
Bezoek van Helmut Lotti
Een van de hoogtepunten van het afgelopen jaar was een bezoek van zanger Helmut Lotti. De twee brachten samen een middag door achter de piano, spelend en lachend alsof de tijd had stilgestaan. Ze wisselden muzikale ideeën uit en speelden een mix van klassieke stukken en moderne hits.
Helmut sprak lovend over Wills enthousiasme en talent. Voor beiden was het een inspirerende ontmoeting, die liet zien hoe muziek generaties met elkaar verbindt.
Fans blijven hem schrijven
Ook het contact met fans blijft bijzonder. Nog steeds ontvangt Will brieven, kaarten en zelfs foto’s van lang geleden. Sommige fans volgen hem al meer dan vijftig jaar en schrijven hoe belangrijk zijn muziek voor hen is geweest.
Will leest de brieven met aandacht en bewaart er veel in een speciale doos. Voor hem zijn deze berichten een tastbaar bewijs van de diepe band die hij door de jaren heen met zijn publiek heeft opgebouwd.
Muziek als levenslijn
Muziek is meer dan een hobby voor Will; het is een levenslijn. Het geeft hem structuur, vreugde en een gevoel van verbondenheid. Door dagelijks te spelen, blijft hij actief en betrokken. Zijn familie moedigt hem aan om dit ritme te behouden, omdat het hem zichtbaar energie geeft.
Een inspirerend voorbeeld
Will Tura blijft een bron van inspiratie, niet alleen voor zijn fans, maar ook voor jongere artiesten. Zijn toewijding aan muziek, zijn bescheidenheid en zijn warme persoonlijkheid maken hem tot een icoon dat generaties weet te verbinden.
Zijn verhaal bewijst dat creativiteit en passie niet verdwijnen met de jaren, maar juist een nieuwe diepgang krijgen. Voor velen is hij hét voorbeeld dat je ook na een lange carrière met plezier en betekenis kunt blijven leven.
Actueel
Heftig voor Viktor Verhulst tijdens opnames ‘Brieven aan Samson’: “Wisten we niet op voorhand”
Op 22 april gaat op Brieven aan Samson een bijzonder nieuw programma van start op Play. Voor Viktor Verhulst betekent dit een opvallende stap in zijn carrière. Waar hij eerder vooral bekend stond om entertainment en reality, kiest hij nu voor een meer persoonlijke en emotionele invalshoek.
Het programma markeert zijn eerste echte kennismaking met het genre human interest — en dat brengt niet alleen nieuwe ervaringen met zich mee, maar ook de nodige spanning.
Een nieuwe uitdaging voor Viktor
Voor Viktor Verhulst is deze stap allesbehalve vanzelfsprekend. Hij staat niet bekend als iemand die zich meteen volledig openstelt of gemakkelijk diepe gesprekken aangaat.
In interviews geeft hij zelf toe dat hij vooraf best wat zenuwen had. Het idee om mensen te ontmoeten die hun persoonlijke verhalen delen — vaak met veel emotie — bracht een zekere druk met zich mee.
Toch bleek die spanning al snel te verdwijnen zodra de eerste gesprekken op gang kwamen. Door echt te luisteren en de tijd te nemen, vond hij zijn eigen manier om met de situaties om te gaan.
De kracht van herinneringen
In Brieven aan Samson staat een bijzonder concept centraal. Mensen die vroeger als kind een brief schreven naar Samson, worden jaren later opnieuw opgezocht.
Die brieven vormen het vertrekpunt voor gesprekken over hun leven — toen en nu. Voor veel deelnemers roept dat een gevoel van nostalgie op.
Het zijn herinneringen aan een tijd waarin alles eenvoudiger leek: zondagochtenden voor de televisie, onbezorgdheid en kinderlijke dromen. Maar juist dat contrast met het volwassen leven van nu maakt de verhalen extra bijzonder.
Emotionele verhalen
Wat het programma zo krachtig maakt, is dat het niet alleen draait om nostalgie. In de loop van dertig jaar kan er veel gebeuren in een mensenleven — en dat komt ook in de gesprekken naar voren.
Viktor Verhulst ontmoet mensen die niet alleen mooie herinneringen delen, maar ook moeilijke momenten hebben meegemaakt.
Sommige verhalen blijken onverwacht zwaar. Zo vertelt hij over een ontmoeting met een vrouw die kort na het schrijven van haar brief meerdere familieleden verloor. Dat soort gesprekken vragen om empathie en aandacht — en laten zien dat het programma verder gaat dan alleen terugblikken.
Een andere kant van Viktor
Voor kijkers zal het programma vooral opvallen door de manier waarop Viktor Verhulst zich laat zien. Waar hij normaal eerder afstandelijk of nuchter overkomt, toont hij hier een meer betrokken en empathische kant.
Hij geeft zelf aan dat hij niet iemand is die snel emoties toont of fysiek contact zoekt, zoals iemand omhelzen. Toch zijn er momenten waarop hij voelt dat dat nodig is — en daar dan ook naar handelt.
Dat maakt zijn rol in het programma authentiek. Hij probeert niet iemand anders te zijn, maar blijft dicht bij zichzelf, terwijl hij zich wel openstelt voor de verhalen van anderen.
Groei en maturiteit
De afgelopen jaren heeft Viktor Verhulst al veel ervaring opgedaan voor de camera, onder meer in De Verhulstjes. Die ervaring lijkt hem te helpen in deze nieuwe rol.
Hij is zichtbaar gegroeid in hoe hij met situaties omgaat en hoe hij gesprekken voert. Waar hij eerder misschien terughoudender was, durft hij nu meer aanwezig te zijn in het moment.
Dat zorgt ervoor dat hij zich beter kan aanpassen aan de mensen die hij ontmoet — en dat komt de gesprekken ten goede.
Meer dan alleen televisie
Brieven aan Samson is meer dan een klassiek televisieprogramma. Het raakt aan thema’s die voor veel mensen herkenbaar zijn: herinneringen, verandering, verlies en groei.
Door terug te grijpen naar iets ogenschijnlijk eenvoudigs als een kinderbrief, ontstaat er ruimte voor diepere gesprekken. Het laat zien hoe het verleden doorwerkt in het heden.
Voor de deelnemers is het vaak een bijzonder moment om stil te staan bij hun eigen verhaal — en dat maakt het programma persoonlijk en oprecht.
De impact op de kijker
Voor het publiek belooft het programma een emotionele kijkervaring te worden. De combinatie van herkenbare herinneringen en persoonlijke verhalen zorgt voor momenten van ontroering, maar ook van reflectie.
Kijkers worden meegenomen in levensverhalen die laten zien hoe verschillend paden kunnen lopen — en hoe herinneringen een blijvende rol spelen.
Een nieuwe richting
Met dit programma laat Viktor Verhulst zien dat hij meer wil dan alleen entertainment. Hij verkent een andere kant van televisie, waarin inhoud en emotie centraal staan.
Die keuze past binnen een bredere trend waarin programma’s steeds vaker persoonlijke verhalen en menselijke connecties benadrukken.
Conclusie
Met Brieven aan Samson zet Viktor Verhulst een belangrijke stap in zijn carrière. Het programma laat een andere kant van hem zien — een kant die draait om luisteren, begrijpen en verbinden.
Wat begint met een simpele brief uit de kindertijd, groeit uit tot een reis door herinneringen en levensverhalen. En juist daarin schuilt de kracht van het programma.
Voor Viktor zelf is het een leerproces, maar ook een kans om zich verder te ontwikkelen. Voor de kijker biedt het een moment van herkenning en emotie — en misschien ook een herinnering aan hoe waardevol die onbezorgde momenten uit het verleden kunnen zijn.