Actueel
Wouter (34): “Veel ouderen blijven in grote huizen wonen terwijl gezinnen zoeken naar ruimte. Misschien wordt het tijd dat daar regels voor komen.”
Wouter zoekt al twee jaar naar een huis: “De woningmarkt zit muurvast – er moet nu echt iets gebeuren”
De woningmarkt in Nederland piept en kraakt aan alle kanten. De prijzen blijven stijgen, het aanbod blijft achter en met name jonge stellen merken daar dagelijks de gevolgen van. Voor Wouter en zijn vriendin is het vinden van een geschikte koopwoning inmiddels een frustrerende zoektocht geworden. Al bijna twee jaar speuren ze naar een betaalbare plek om hun toekomst op te bouwen, maar zonder resultaat.
Elke keer als er hoop gloort, is die van korte duur. De woningen die beschikbaar zijn, worden razendsnel verkocht of blijken simpelweg onbetaalbaar. “Het voelt alsof we gevangen zitten in een systeem dat weigert te bewegen,” zegt Wouter. En hij is niet de enige. Steeds meer jonge gezinnen lopen vast op een markt waar weinig doorstroming is en waar starters structureel achter het net vissen.
Eén probleem, vele gezichten
Voor Wouter zit de pijn niet alleen in de hoge prijzen, maar vooral in het gebrek aan beweging op de woningmarkt. “Wat ik het meest wrang vind, is dat veel ruime gezinswoningen worden bewoond door mensen die die ruimte eigenlijk niet meer nodig hebben,” zegt hij. Hij doelt op oudere bewoners die al decennialang in hetzelfde huis wonen, ook nu ze met z’n tweeën – of zelfs alleen – zijn.
Ondertussen staan jonge stellen te trappelen om te kunnen groeien, maar botsen zij keer op keer op een muur van stilstand. “We willen verder, maar dat lukt niet zolang het systeem muurvast zit,” aldus Wouter.
Volgens hem wordt de situatie alsmaar nijpender. Starters blijven hangen in kleine huurappartementen, jonge gezinnen moeten kinderen opvoeden op te weinig vierkante meters en anderen wonen noodgedwongen nog steeds bij hun ouders.
Weinig doorstroming, weinig kansen
De woningmarkt stokt vooral omdat er te weinig doorstroming is. Er wordt wel gebouwd, maar vaak te langzaam of op plekken waar de behoefte niet het grootst is. Tegelijkertijd blijven grote huizen vaak onbenut – met lege slaapkamers en ongebruikte tuinen – terwijl de vraag naar ruimte onder jonge gezinnen alleen maar toeneemt.
Die disbalans zorgt voor frustratie bij veel starters. Ze willen wel, maar kunnen niet. En terwijl ze tegen hun grenzen aanlopen, blijft een deel van de beschikbare woonruimte buiten bereik – niet omdat die er niet is, maar omdat hij niet vrijkomt.
Geen dwang, maar slimme stimulansen
Wouter pleit dan ook voor een gerichte aanpak vanuit de overheid. “Het is tijd dat er beleid komt dat het aantrekkelijk maakt voor ouderen om kleiner te gaan wonen. Niet door mensen iets op te leggen, maar door ze te verleiden met logische, haalbare prikkels.”
Hij denkt daarbij aan belastingvoordelen, vergoedingen voor verhuis- en inrichtingskosten of zelfs voorrang bij nieuwbouwprojecten gericht op senioren. Alles om de drempel tot verhuizen te verlagen.
Volgens hem kan dat op een manier die recht doet aan ieders belang. “We moeten het niet zien als iets dat ouderen ‘afpakt’, maar als iets dat juist kansen creëert – ook voor hen. Een kleinere, gelijkvloerse woning is vaak beter afgestemd op de levensfase waarin ze zich bevinden.”
Kleiner wonen heeft voordelen
Veel ouderen wonen nog altijd in eengezinswoningen met meerdere verdiepingen, trappen en een grote tuin. Dat zijn prachtige huizen, maar niet altijd praktisch wanneer het lichaam niet meer meewerkt. Wouter: “Kleiner wonen betekent minder onderhoud, lagere energiekosten en vaak ook een betere ligging ten opzichte van voorzieningen zoals zorg, winkels of openbaar vervoer.”
En dat biedt ook mentaal ruimte: een frisse start in een woning die beter past bij de behoeften van nu. “Als de overheid daarin investeert, creëer je iets waar iedereen baat bij heeft,” zegt hij. “Niet alleen jonge gezinnen, maar ook ouderen zelf.”
Verbinding tussen generaties
Volgens Wouter is het belangrijk dat het gesprek hierover met wederzijds begrip wordt gevoerd. “Het gaat niet om wij tegen zij. Het gaat erom dat we met z’n allen naar de toekomst kijken. En daar hoort bij dat we soms ruimte maken voor elkaar.”
Hij erkent dat niet iedere oudere staat te springen om te verhuizen. “Dat snap ik volledig. Maar laten we dan in elk geval zorgen dat wie wél wil verhuizen, ook echt geholpen wordt. Nu is dat vaak nog te ingewikkeld of financieel onaantrekkelijk.”
Nieuwe kansen voor de bouwsector
Ook voor de bouwsector zou een gericht doorstroombeleid positief uitpakken. Meer vraag naar levensloopbestendige woningen betekent nieuwe bouwprojecten, werkgelegenheid en architectonische vernieuwing. Als de overheid daar duidelijke kaders en financiële steun aan koppelt, ontstaat er opnieuw beweging op een vastgelopen markt.
“Er wordt nu veel gebouwd, maar vaak niet in de juiste categorie,” stelt Wouter. “Er is behoefte aan slimme appartementen, hofjes en gelijkvloerse woningen – geen extra villa’s in het buitengebied.”
Geen taboe op verandering
Voorstellen zoals die van Wouter kunnen gevoelig liggen. Sommige ouderen voelen zich aangesproken of zelfs aangevallen wanneer de discussie over ‘doorschuiven’ gevoerd wordt. Maar volgens Wouter is het gesprek noodzakelijk. “We moeten het niet uit de weg gaan. Niet vanuit verwijt, maar vanuit verantwoordelijkheid.”
Hij benadrukt dat niemand zijn woning gedwongen hoeft te verlaten. “Daar gaat het niet om. Maar het zou de samenleving enorm helpen als we met elkaar het gesprek aangaan over hoe we de beschikbare ruimte beter benutten.”
Door het taboe te doorbreken en met empathie te kijken naar ieders behoeften, ontstaat er ruimte voor begrip – en voor oplossingen die écht werken.
Tijd voor actie
Wouter’s oproep is helder: de woningmarkt moet in beweging komen. Dat kan alleen als er beleid komt dat eerlijk, doordacht en gericht is op het hele systeem. “We hebben het lang genoeg over de symptomen gehad. Tijd om de oorzaak aan te pakken.”
Doorstroming is daarbij een sleutelwoord. Niet als verplichting, maar als uitnodiging. Als ouderen de ruimte krijgen om vrijwillig en comfortabel te verhuizen naar een woning die beter past, ontstaat er lucht op alle niveaus van de woningmarkt.
Samen bouwen aan toekomst
De frustratie van Wouter is herkenbaar voor veel leeftijdsgenoten. Zijn boodschap aan de politiek, de bouwsector én de samenleving: denk in oplossingen die iedereen dienen. Want wonen is meer dan een dak boven je hoofd – het is de basis van iemands leven.
Zolang grote huizen leeg blijven terwijl jonge mensen geen begin kunnen maken, gaat er iets fundamenteel mis. Het is tijd voor solidariteit tussen generaties. Niet vanuit plicht, maar vanuit de wens om het samen beter te maken.
Actueel
Gert Verhulst en Ellen Callebout hebben een probleem: “Vanaf het moment dat we intiem worden”
Gert Verhulst eerlijk over leven met hond Billie: “Sinds hij er is, is alles anders”
Het huishouden van Gert Verhulst en Ellen Callebout ziet er sinds kort anders uit. Waar het koppel tot voor kort twee honden had — de trouwe bouvier Leo en de kleine dwergschnauzer Billie — bleef na het verlies van Leo nog slechts één viervoeter over.
Het 0verlijden van Leo begin december zorgde voor een emotionele verandering binnen het gezin. Billie, die nog niet zo lang deel uitmaakt van hun leven, werd ineens de enige hond in huis. En hoewel Ellen helemaal weg is van het dier, blijkt Gert zelf nog steeds een ietwat ingewikkelde relatie met het hondje te hebben.
Een nieuwe dynamiek in huis
Billie bracht vanaf het begin een andere energie mee in huis. Kleine honden staan vaak bekend om hun levendige karakter en hun behoefte aan aandacht, en dat blijkt ook bij Billie het geval.
Voor Ellen is dat precies wat hem zo charmant maakt. Ze geniet zichtbaar van zijn aanwezigheid en het gezelschap dat hij biedt. Voor Gert ligt dat echter iets genuanceerder. In verschillende gesprekken en podcasts liet hij al eerder doorschemeren dat hij nog moet wennen aan het enthousiasme van de kleine dwergschnauzer.
Volgens hem leek het er lange tijd zelfs op dat de hond weinig interesse in hem had.
“Hij doet alsof ik niet besta”
In de podcast Vik & Gert sprak Gert openhartig over zijn ervaringen. Hij vertelde dat Billie hem lange tijd grotendeels leek te negeren.
Wanneer hij thuiskwam, kreeg hij volgens eigen zeggen nauwelijks een warm welkom. Integendeel: het hondje zou eerder afstandelijk reageren.
Gert beschreef met een knipoog hoe de situatie soms voelt alsof hij zelf de indringer in huis is geworden. Zodra Billie zijn aandacht opeist, lijkt alle focus naar het dier te gaan. Dat zorgt voor grappige, maar soms ook vermoeiende momenten in het dagelijkse leven.
Onrustige nachten
Ook in andere interviews liet Gert al verstaan dat slapen niet altijd even rustig verloopt sinds Billie in huis is. Het hondje heeft veel energie en zoekt voortdurend contact.
Volgens Gert springt Billie regelmatig op hem of vraagt hij luidkeels om aandacht. Het zijn situaties die hij met de nodige humor vertelt, maar die duidelijk laten zien hoe groot de impact van een huisdier kan zijn op het dagelijkse ritme.
Toch lijkt hij het allemaal met een glimlach te vertellen. De lichte frustratie wordt telkens verpakt in humor, iets waar fans van Verhulst hem goed in kennen.
Van huisdier naar volwaardig gezinslid
Ondanks de gemengde gevoelens is Billie ondertussen uitgegroeid tot een echte familiehond. Dat bleek onlangs nog toen Gert en Ellen samen met het hondje een weekend naar Amsterdam trokken.
In een podcast vertelde Gert dat Billie gewoon meeging op reis. Het koppel had vooraf zelfs contact opgenomen met het hotel om zeker te zijn dat de hond welkom was op de kamer.
Dat zegt veel over hoe snel Billie een vaste plek binnen het gezin heeft gekregen. Waar hij in het begin misschien vooral als “de hond van Ellen” werd gezien, maakt hij inmiddels duidelijk deel uit van hun gezamenlijke leven.
Een onverwacht effect op het liefdesleven
Tijdens het gesprek in de Nederlandse podcast Zolang het leuk is kwam ook een luchtig maar opvallend onderwerp ter sprake. Volgens Gert heeft Billie namelijk invloed op de romantiek tussen hem en Ellen.
De reden? Het hondje slaapt bij hen op de kamer — en dat zorgt soms voor ongemakkelijke momenten.
Gert vertelt dat Billie erg waakzaam is en niet altijd enthousiast reageert wanneer het koppel wat intiemer probeert te zijn. Het hondje zou jaloers worden of onrustig reageren zodra de aandacht niet meer volledig naar hem gaat.
Humor als rode draad
Zoals vaker bij verhalen over Gert Verhulst, wordt alles verteld met een flinke dosis zelfspot. Hij maakt er geen zwaar probleem van, maar gebruikt de situaties vooral om grappige anekdotes te delen.
Dat maakt het verhaal herkenbaar voor veel huisdiereigenaren. Want wie een hond heeft, weet dat dieren vaak een grote impact hebben op routines, slaap en zelfs relaties — al gebeurt dat meestal op een liefdevolle manier.
Billie verovert langzaam zijn plek
Hoewel Gert eerder klaagde over het gedrag van Billie, lijkt er toch langzaam een band te ontstaan. Het feit dat hij meegaat op weekendjes weg en een vaste plek heeft in huis toont aan dat de acceptatie groeit.
Bij huisdieren duurt het soms even voordat iedereen aan elkaar gewend is. Zeker wanneer een nieuwe hond komt na het verlies van een ander dier, kan dat emotioneel en praktisch een aanpassing zijn.
Een nieuw hoofdstuk na het verlies van Leo
Het 0verlijden van Leo betekende voor het gezin een moeilijke periode. Huisdieren zijn voor veel mensen echte familieleden, en afscheid nemen doet altijd iets met een huishouden.
Billie lijkt nu stilaan dat lege plekje op zijn eigen manier te vullen. Niet door Leo te vervangen, maar door een nieuwe dynamiek te creëren.
Liefde, chaos en een beetje jaloezie
Of het romantische weekend in Amsterdam volledig volgens plan verlopen is, laat Gert in het midden. Wel hoopt hij dat het hotel een comfortabel plekje voor Billie had voorzien, zodat iedereen rustig kon slapen.
Het typeert het leven met een hond: liefdevol, soms chaotisch, maar vooral nooit saai.
En hoewel Gert misschien niet meteen de grootste fan was, lijkt Billie stilaan toch een onmisbaar onderdeel van het leven van hem en Ellen te worden — zelfs als hij af en toe nog wat aandacht opeist op de meest onverwachte momenten.