Actueel
Schandalig nieuws over zangeres Sieneke: ‘Enorm pijnlijk’
Wim Peeters hoopt op een teken van Sieneke: “Meer pijn van haar stilte dan van mijn z!ekte”
Wim Peeters, de grootvader van zangeres Sieneke, bevindt zich in een kwetsbare fase van zijn leven. De diagnose uitgezaaide slokdarmk*nker heeft zijn wereld op z’n kop gezet. Op dit moment ondergaat hij levensverlengende behandelingen en zijn vooruitzichten zijn onzeker. Toch is het niet alleen de z!ekte die hem parten speelt: vooral het uitblijven van contact met zijn kleindochter drukt zwaar op zijn hart.
In weekblad Story doet Wim zijn verhaal. Hij heeft nog zes chemokuren te gaan. Als deze geen resultaat opleveren, worden de behandelingen stopgezet. “Mijn gezondheid gaat achteruit, dat voel ik elke dag,” zegt hij openhartig. Maar waar hij nog het meest onder lijdt, is het totale stilzwijgen van zijn kleindochter. “Ze is niet één keer langs geweest. Dat doet ontzettend veel pijn.”
Emotionele leegte
Wim vertelt dat hij zich diep geraakt voelt door het gebrek aan contact vanuit zijn familie. “Sieneke en haar ouders hebben helemaal niets van zich laten horen. Geen telefoontje, geen kaartje, geen bezoek. En dat terwijl ik haar eerste kleinkind was en altijd klaarstond voor haar.”
Wat de situatie extra schrijnend maakt, is dat er volgens Wim geen sprake is van ruzie of een conflict. Hij zegt niet te begrijpen waarom zijn kleindochter nu op afstand blijft. “Ik heb haar nooit iets misdaan. Geen harde woorden, geen onenigheid. Ik begrijp er niets van. Juist nu ik haar steun het hardst nodig heb, blijft het stil.”
Het gevoel van afwijzing is groot. “Je zou denken dat familie er juist is in tijden van nood. Een arm om je schouder, een luisterend oor. Maar ik zit hier dag in dag uit, vechtend tegen een slopende z!ekte, en voel me tegelijkertijd emotioneel in de steek gelaten.”
Pijnlijk contrast
Wat de situatie voor Wim nóg moeilijker maakt, is het feit dat hij recent zag hoe Sieneke op sociale media haar steun uitsprak voor zanger Freek Rikkerink, die eveneens vecht tegen uitgezaaide k*nker. “Dat siert haar,” zegt Wim daar zonder wrok over. “Die jongen en zijn vrouw verdienen alle steun. Maar het voelt vreemd om haar zulke lieve woorden voor een ander te horen zeggen, terwijl ze haar eigen opa volledig lijkt te vergeten.”
De zangeres, die in 2010 landelijke bekendheid verwierf dankzij haar deelname aan het Eurovisie Songfestival, heeft nog niet publiekelijk gereageerd op de uitlatingen van haar grootvader. Wim zelf laat doorschemeren dat dit niet de eerste keer is dat hij zich buitengesloten voelt. Maar nu, met zijn gezondheid op het spel, komt het extra hard aan. “In deze fase hoop je op een beetje warmte, op het gevoel dat je er nog toe doet voor je familie.”
Een klein gebaar zou al genoeg zijn
Voor Wim gaat het niet om grote daden of publiek drama. Wat hij mist, zijn de kleine menselijke gebaren die zoveel troost kunnen bieden. “Een blik van herkenning, een korte knuffel, samen even praten. Al is het maar vijf minuten. Dat zou me zoveel goed doen.”
Hij benadrukt dat hij niets anders verlangt dan gewoon contact. “Je bent familie, toch? En dan hoop je dat dat in moeilijke tijden ook betekent dat je er voor elkaar bent. Ik vraag niet om vergeving of uitleg, alleen om een beetje nabijheid.”
Complexe familiebanden?
Het blijft gissen waarom het contact tussen Sieneke en haar grootvader zo is verwaterd. Familiebanden kunnen complex zijn, en niet elke situatie is zwart-wit. Maar volgens Wim is er geen aanleiding geweest voor een breuk. “Er is niets voorgevallen. Geen ruzie, geen verwijt. Dat maakt het zo pijnlijk: ik snap het gewoon niet.”
De onzekerheid over het waarom vreet aan hem. “Ik lig hier elke dag te vechten, en hoop vooral nog iets van waardigheid en liefde te ervaren in de tijd die me rest. Maar als je eigen kleindochter je niet meer wil zien, doet dat soms meer pijn dan de z!ekte zelf.”
Hoop sterft het laatst
Toch weigert Wim de hoop op te geven. “Misschien leest ze dit,” zegt hij stil. “Misschien denkt ze dan: ‘Ik ga toch even langs.’ Dat zou echt alles voor me betekenen. Eén moment samen, dat is al genoeg.”
Zijn woorden zijn geen verwijt, maar een zacht uitgesproken wens. Een laatste roep om verbondenheid, om niet vergeten te worden door degene die hij jarenlang op handen droeg.
Actueel
Heftig voor Viktor Verhulst tijdens opnames ‘Brieven aan Samson’: “Wisten we niet op voorhand”
Op 22 april gaat op Brieven aan Samson een bijzonder nieuw programma van start op Play. Voor Viktor Verhulst betekent dit een opvallende stap in zijn carrière. Waar hij eerder vooral bekend stond om entertainment en reality, kiest hij nu voor een meer persoonlijke en emotionele invalshoek.
Het programma markeert zijn eerste echte kennismaking met het genre human interest — en dat brengt niet alleen nieuwe ervaringen met zich mee, maar ook de nodige spanning.
Een nieuwe uitdaging voor Viktor
Voor Viktor Verhulst is deze stap allesbehalve vanzelfsprekend. Hij staat niet bekend als iemand die zich meteen volledig openstelt of gemakkelijk diepe gesprekken aangaat.
In interviews geeft hij zelf toe dat hij vooraf best wat zenuwen had. Het idee om mensen te ontmoeten die hun persoonlijke verhalen delen — vaak met veel emotie — bracht een zekere druk met zich mee.
Toch bleek die spanning al snel te verdwijnen zodra de eerste gesprekken op gang kwamen. Door echt te luisteren en de tijd te nemen, vond hij zijn eigen manier om met de situaties om te gaan.
De kracht van herinneringen
In Brieven aan Samson staat een bijzonder concept centraal. Mensen die vroeger als kind een brief schreven naar Samson, worden jaren later opnieuw opgezocht.
Die brieven vormen het vertrekpunt voor gesprekken over hun leven — toen en nu. Voor veel deelnemers roept dat een gevoel van nostalgie op.
Het zijn herinneringen aan een tijd waarin alles eenvoudiger leek: zondagochtenden voor de televisie, onbezorgdheid en kinderlijke dromen. Maar juist dat contrast met het volwassen leven van nu maakt de verhalen extra bijzonder.
Emotionele verhalen
Wat het programma zo krachtig maakt, is dat het niet alleen draait om nostalgie. In de loop van dertig jaar kan er veel gebeuren in een mensenleven — en dat komt ook in de gesprekken naar voren.
Viktor Verhulst ontmoet mensen die niet alleen mooie herinneringen delen, maar ook moeilijke momenten hebben meegemaakt.
Sommige verhalen blijken onverwacht zwaar. Zo vertelt hij over een ontmoeting met een vrouw die kort na het schrijven van haar brief meerdere familieleden verloor. Dat soort gesprekken vragen om empathie en aandacht — en laten zien dat het programma verder gaat dan alleen terugblikken.
Een andere kant van Viktor
Voor kijkers zal het programma vooral opvallen door de manier waarop Viktor Verhulst zich laat zien. Waar hij normaal eerder afstandelijk of nuchter overkomt, toont hij hier een meer betrokken en empathische kant.
Hij geeft zelf aan dat hij niet iemand is die snel emoties toont of fysiek contact zoekt, zoals iemand omhelzen. Toch zijn er momenten waarop hij voelt dat dat nodig is — en daar dan ook naar handelt.
Dat maakt zijn rol in het programma authentiek. Hij probeert niet iemand anders te zijn, maar blijft dicht bij zichzelf, terwijl hij zich wel openstelt voor de verhalen van anderen.
Groei en maturiteit
De afgelopen jaren heeft Viktor Verhulst al veel ervaring opgedaan voor de camera, onder meer in De Verhulstjes. Die ervaring lijkt hem te helpen in deze nieuwe rol.
Hij is zichtbaar gegroeid in hoe hij met situaties omgaat en hoe hij gesprekken voert. Waar hij eerder misschien terughoudender was, durft hij nu meer aanwezig te zijn in het moment.
Dat zorgt ervoor dat hij zich beter kan aanpassen aan de mensen die hij ontmoet — en dat komt de gesprekken ten goede.
Meer dan alleen televisie
Brieven aan Samson is meer dan een klassiek televisieprogramma. Het raakt aan thema’s die voor veel mensen herkenbaar zijn: herinneringen, verandering, verlies en groei.
Door terug te grijpen naar iets ogenschijnlijk eenvoudigs als een kinderbrief, ontstaat er ruimte voor diepere gesprekken. Het laat zien hoe het verleden doorwerkt in het heden.
Voor de deelnemers is het vaak een bijzonder moment om stil te staan bij hun eigen verhaal — en dat maakt het programma persoonlijk en oprecht.
De impact op de kijker
Voor het publiek belooft het programma een emotionele kijkervaring te worden. De combinatie van herkenbare herinneringen en persoonlijke verhalen zorgt voor momenten van ontroering, maar ook van reflectie.
Kijkers worden meegenomen in levensverhalen die laten zien hoe verschillend paden kunnen lopen — en hoe herinneringen een blijvende rol spelen.
Een nieuwe richting
Met dit programma laat Viktor Verhulst zien dat hij meer wil dan alleen entertainment. Hij verkent een andere kant van televisie, waarin inhoud en emotie centraal staan.
Die keuze past binnen een bredere trend waarin programma’s steeds vaker persoonlijke verhalen en menselijke connecties benadrukken.
Conclusie
Met Brieven aan Samson zet Viktor Verhulst een belangrijke stap in zijn carrière. Het programma laat een andere kant van hem zien — een kant die draait om luisteren, begrijpen en verbinden.
Wat begint met een simpele brief uit de kindertijd, groeit uit tot een reis door herinneringen en levensverhalen. En juist daarin schuilt de kracht van het programma.
Voor Viktor zelf is het een leerproces, maar ook een kans om zich verder te ontwikkelen. Voor de kijker biedt het een moment van herkenning en emotie — en misschien ook een herinnering aan hoe waardevol die onbezorgde momenten uit het verleden kunnen zijn.