Actueel
Daphne Agten wil iets duidelijk maken over haar liefdesleven: Zo zit het écht
Sinds haar opvallende deelname aan de populaire quiz De Slimste Mens Ter Wereld is Daphne Agten uitgegroeid tot een bekend gezicht in Vlaanderen. Met haar spontane humor, scherpe antwoorden en eigenzinnige persoonlijkheid wist ze niet alleen de kijkers te overtuigen, maar ook nieuwsgierigheid te wekken naar haar leven buiten de televisie. Daarbij kwam al snel een onderwerp naar voren dat bij velen vragen opriep: haar liefdesleven. Daphne vertelde openlijk dat ze polyamoureus is, een keuze waar ze vandaag zonder schroom over spreekt.
Openheid over een andere vorm van liefde
Tijdens haar deelname aan het programma liet Daphne al vallen dat haar relatievorm niet traditioneel is. In plaats van één partner heeft ze twee langdurige relaties. In een recent interview vertelt ze daar uitgebreider over en benadrukt ze vooral hoe normaal haar leven voor haarzelf aanvoelt.
Volgens de actrice gaat het niet om iets sensationeels, zoals mensen soms denken. Integendeel, haar dagelijks leven is juist rustig en stabiel. “Mensen hebben vaak spectaculaire ideeën bij polyamorie,” legt ze uit. “Maar dat beeld klopt helemaal niet met hoe mijn leven eruitziet.” Voor haar draait het vooral om verbinding, vertrouwen en eerlijkheid, niet om drama of extreme situaties.
Die openheid wordt door veel fans gewaardeerd. In een tijd waarin relaties vaak volgens vaste patronen verlopen, laat Daphne zien dat er ook andere vormen bestaan waarin mensen zich gelukkig kunnen voelen.
Twee langdurige relaties
Wat haar situatie bijzonder maakt, is dat beide relaties al lange tijd bestaan. Met haar ene partner is ze inmiddels elf jaar samen, met haar andere partner vijf jaar. Dat zorgt volgens haar voor een stabiele basis waarin iedereen zijn plek heeft gevonden.
Belangrijk daarbij is dat alle betrokkenen dezelfde verwachtingen delen. Zo hebben zij alle drie geen kinderwens, iets wat voor Daphne veel rust geeft. Het voorkomt discussies over toekomstplannen en maakt dat ze hun leven kunnen inrichten op een manier die bij hen past.
Voor buitenstaanders klinkt dat soms ingewikkeld, maar voor Daphne voelt het juist logisch. Ze benadrukt dat communicatie en respect essentieel zijn. Zonder die elementen zou een dergelijke relatievorm volgens haar niet kunnen werken.
Geen behoefte aan constante spanning
Waar veel mensen de beginfase van een relatie als het meest spannend ervaren, kijkt Daphne daar inmiddels anders naar. Ze heeft die fase al vaker meegemaakt en voelt geen behoefte om telkens opnieuw die intensiteit op te zoeken. Juist het rustige, voorspelbare karakter van haar huidige leven waardeert ze.
“Het mag van mij gerust een beetje kabbelen,” zegt ze daarover. Haar carrière, projecten en publieke optredens zorgen al voor voldoende dynamiek. In haar privéleven zoekt ze daarom vooral rust en stabiliteit.
Dat is een houding die bij veel mensen herkenning oproept. Naarmate mensen ouder worden, verschuift de behoefte vaak van spanning naar zekerheid. Daphne lijkt zich bewust van die verandering en omarmt die fase zonder twijfel.
Lessen uit eerdere relaties
Zoals bij veel mensen hebben ook eerdere relaties haar gevormd. Ze vertelt openhartig over een van haar eerste liefdes, een Franse man die ze omschrijft als arrogant. Die relatie was niet eenvoudig, maar achteraf gezien wel leerzaam.
Ze groeide op in een omgeving waarin conflicten vaak werden vermeden. Door die relatie leerde ze juist om voor zichzelf op te komen en haar stem te laten horen. “Ik heb daar leren roepen en tieren,” zegt ze met een glimlach. Wat toen nodig was, heeft haar geholpen om later beter haar grenzen aan te geven.
Die ervaringen hebben volgens haar bijgedragen aan de manier waarop ze vandaag in relaties staat. Ze weet beter wat ze nodig heeft en wat niet, en dat maakt haar huidige leven rustiger.
Reacties uit haar omgeving
Een vraag die vaak terugkomt wanneer iemand een niet-traditionele relatievorm heeft, is hoe familie en vrienden daarop reageren. Bij Daphne bleek dat mee te vallen. Haar ouders waren niet verrast toen ze vertelde hoe haar liefdesleven eruitzag.
Volgens haar moeder was het al langer duidelijk dat een conventioneel leven waarschijnlijk niet bij haar zou passen. Zowel haar vader als moeder reageerden begripvol en zonder grote discussies. “Er zijn eigenlijk niet veel woorden aan vuilgemaakt,” vertelt ze.
Die acceptatie heeft haar geholpen om open te blijven over haar keuzes. Ze benadrukt dat steun uit je omgeving een groot verschil maakt wanneer je een pad kiest dat niet voor iedereen vanzelfsprekend is.
Bekendheid en persoonlijke keuzes
Sinds haar televisieoptreden is de interesse in haar privéleven toegenomen. Dat hoort volgens Daphne bij bekendheid, al probeert ze een balans te vinden tussen openheid en privacy. Ze wil eerlijk zijn over wie ze is, maar tegelijkertijd niet alles prijsgeven.
Dat evenwicht lijkt haar goed af te gaan. Door op een rustige en nuchtere manier over haar leven te praten, haalt ze de sensatie uit een onderwerp dat vaak wordt opgeblazen. Voor haar is het simpelweg een manier van leven die werkt.
Een leven dat bij haar past
Wat vooral opvalt in haar verhaal, is dat Daphne geen behoefte heeft om anderen te overtuigen. Ze presenteert haar keuzes niet als beter of slechter, maar als persoonlijk. Iedereen moet volgens haar zelf ontdekken wat werkt.
Haar leven bestaat uit acteren, televisie, vrienden, familie en twee stabiele relaties die haar rust geven. In plaats van drama of spektakel kiest ze bewust voor evenwicht. En juist dat maakt haar verhaal voor veel mensen interessant: het laat zien dat geluk niet altijd volgens het klassieke plaatje hoeft te verlopen.
Met haar openheid draagt Daphne bij aan een breder gesprek over relaties en verwachtingen. Niet om grenzen te verleggen, maar om te laten zien dat er meerdere manieren zijn om een vervullend leven te leiden. En voorlopig lijkt ze precies daar te zijn waar ze wil zijn — in een fase waarin alles mag stromen, zonder dat het voortdurend spectaculair hoeft te zijn.
Actueel
Heftig voor Viktor Verhulst tijdens opnames ‘Brieven aan Samson’: “Wisten we niet op voorhand”
Op 22 april gaat op Brieven aan Samson een bijzonder nieuw programma van start op Play. Voor Viktor Verhulst betekent dit een opvallende stap in zijn carrière. Waar hij eerder vooral bekend stond om entertainment en reality, kiest hij nu voor een meer persoonlijke en emotionele invalshoek.
Het programma markeert zijn eerste echte kennismaking met het genre human interest — en dat brengt niet alleen nieuwe ervaringen met zich mee, maar ook de nodige spanning.
Een nieuwe uitdaging voor Viktor
Voor Viktor Verhulst is deze stap allesbehalve vanzelfsprekend. Hij staat niet bekend als iemand die zich meteen volledig openstelt of gemakkelijk diepe gesprekken aangaat.
In interviews geeft hij zelf toe dat hij vooraf best wat zenuwen had. Het idee om mensen te ontmoeten die hun persoonlijke verhalen delen — vaak met veel emotie — bracht een zekere druk met zich mee.
Toch bleek die spanning al snel te verdwijnen zodra de eerste gesprekken op gang kwamen. Door echt te luisteren en de tijd te nemen, vond hij zijn eigen manier om met de situaties om te gaan.
De kracht van herinneringen
In Brieven aan Samson staat een bijzonder concept centraal. Mensen die vroeger als kind een brief schreven naar Samson, worden jaren later opnieuw opgezocht.
Die brieven vormen het vertrekpunt voor gesprekken over hun leven — toen en nu. Voor veel deelnemers roept dat een gevoel van nostalgie op.
Het zijn herinneringen aan een tijd waarin alles eenvoudiger leek: zondagochtenden voor de televisie, onbezorgdheid en kinderlijke dromen. Maar juist dat contrast met het volwassen leven van nu maakt de verhalen extra bijzonder.
Emotionele verhalen
Wat het programma zo krachtig maakt, is dat het niet alleen draait om nostalgie. In de loop van dertig jaar kan er veel gebeuren in een mensenleven — en dat komt ook in de gesprekken naar voren.
Viktor Verhulst ontmoet mensen die niet alleen mooie herinneringen delen, maar ook moeilijke momenten hebben meegemaakt.
Sommige verhalen blijken onverwacht zwaar. Zo vertelt hij over een ontmoeting met een vrouw die kort na het schrijven van haar brief meerdere familieleden verloor. Dat soort gesprekken vragen om empathie en aandacht — en laten zien dat het programma verder gaat dan alleen terugblikken.
Een andere kant van Viktor
Voor kijkers zal het programma vooral opvallen door de manier waarop Viktor Verhulst zich laat zien. Waar hij normaal eerder afstandelijk of nuchter overkomt, toont hij hier een meer betrokken en empathische kant.
Hij geeft zelf aan dat hij niet iemand is die snel emoties toont of fysiek contact zoekt, zoals iemand omhelzen. Toch zijn er momenten waarop hij voelt dat dat nodig is — en daar dan ook naar handelt.
Dat maakt zijn rol in het programma authentiek. Hij probeert niet iemand anders te zijn, maar blijft dicht bij zichzelf, terwijl hij zich wel openstelt voor de verhalen van anderen.
Groei en maturiteit
De afgelopen jaren heeft Viktor Verhulst al veel ervaring opgedaan voor de camera, onder meer in De Verhulstjes. Die ervaring lijkt hem te helpen in deze nieuwe rol.
Hij is zichtbaar gegroeid in hoe hij met situaties omgaat en hoe hij gesprekken voert. Waar hij eerder misschien terughoudender was, durft hij nu meer aanwezig te zijn in het moment.
Dat zorgt ervoor dat hij zich beter kan aanpassen aan de mensen die hij ontmoet — en dat komt de gesprekken ten goede.
Meer dan alleen televisie
Brieven aan Samson is meer dan een klassiek televisieprogramma. Het raakt aan thema’s die voor veel mensen herkenbaar zijn: herinneringen, verandering, verlies en groei.
Door terug te grijpen naar iets ogenschijnlijk eenvoudigs als een kinderbrief, ontstaat er ruimte voor diepere gesprekken. Het laat zien hoe het verleden doorwerkt in het heden.
Voor de deelnemers is het vaak een bijzonder moment om stil te staan bij hun eigen verhaal — en dat maakt het programma persoonlijk en oprecht.
De impact op de kijker
Voor het publiek belooft het programma een emotionele kijkervaring te worden. De combinatie van herkenbare herinneringen en persoonlijke verhalen zorgt voor momenten van ontroering, maar ook van reflectie.
Kijkers worden meegenomen in levensverhalen die laten zien hoe verschillend paden kunnen lopen — en hoe herinneringen een blijvende rol spelen.
Een nieuwe richting
Met dit programma laat Viktor Verhulst zien dat hij meer wil dan alleen entertainment. Hij verkent een andere kant van televisie, waarin inhoud en emotie centraal staan.
Die keuze past binnen een bredere trend waarin programma’s steeds vaker persoonlijke verhalen en menselijke connecties benadrukken.
Conclusie
Met Brieven aan Samson zet Viktor Verhulst een belangrijke stap in zijn carrière. Het programma laat een andere kant van hem zien — een kant die draait om luisteren, begrijpen en verbinden.
Wat begint met een simpele brief uit de kindertijd, groeit uit tot een reis door herinneringen en levensverhalen. En juist daarin schuilt de kracht van het programma.
Voor Viktor zelf is het een leerproces, maar ook een kans om zich verder te ontwikkelen. Voor de kijker biedt het een moment van herkenning en emotie — en misschien ook een herinnering aan hoe waardevol die onbezorgde momenten uit het verleden kunnen zijn.