Actueel
Onze gedachten zijn momenteel bij de Wim Kieft (63): “Kan niet meer lopen”
Waar hij jarenlang tegenstanders te slim af was met zijn scherpe inzicht, koelbloedige afwerking en onmiskenbare flair, bevindt Wim Kieft (63) zich nu in een strijd die niets met voetbal te maken heeft. De voormalige topspits, tegenwoordig geliefd om zijn droge humor en rake observaties in podcasts en talkshows, is al wekenlang volledig uit de roulatie. Wat begon als een ogenschijnlijk routineuze ingreep aan zijn kunstknie, groeide uit tot een zwaar, pijnlijk en vooral onzeker medisch traject dat zijn leven tijdelijk volledig op zijn kop zet.
Van geplande operatie naar medische nachtmerrie
De afwezigheid van Wim Kieft bleef niet onopgemerkt. Trouwe luisteraars van de populaire podcast Kieft, Jansen & Van Egmond merkten al snel dat zijn stem ontbrak. Aanvankelijk werd gedacht aan een korte herstelperiode. Collega Michel van Egmond liet destijds weten dat Wim “door zijn kunstknie was gezakt” en geopereerd moest worden. Het klonk als een technisch probleem met een voorspelbare oplossing: operatie, revalidatie, terugkeer.
Maar zo liep het niet.
In een openhartig interview met Story vertelt Kieft hoe snel de situatie verslechterde. “In het begin leek het allemaal mee te vallen,” legt hij uit. “Bij de eerste operatie hebben ze iets hersteld en een week later kon ik alweer een beetje lopen. Ik dacht: oké, dit valt mee.” Die hoop bleek van korte duur.
Infectie zet alles op scherp
Kort na de eerste ingreep sloeg het noodlot toe. Kieft kreeg te maken met een ernstige infectie in de knie, een complicatie die bij dit soort operaties zeldzaam is, maar wel extreem ingrijpend kan zijn. “Toen begon de ellende pas echt,” vertelt hij. “Ik moest opnieuw onder het mes. En die tweede operatie… dat was echt heftig.”
De pijn was intens en langdurig. “Dagenlang ondragelijk,” zegt hij zonder omwegen. “Daar word je niet bepaald een leuk mens van.” De man die bekendstaat om zijn relativerende humor en nuchtere kijk op het leven, geeft toe dat deze periode mentaal minstens zo zwaar was als fysiek.
Van zelfstandigheid naar volledige afhankelijkheid
Na de tweede operatie volgde geen herstel thuis, maar een verblijf in een revalidatiecentrum. En daar werd pas echt duidelijk hoe ingrijpend de situatie was. “Ik kan niet lopen. Ik kan niks,” zegt Kieft eerlijk. “Je bent ineens volledig afhankelijk. Dat is misschien wel het moeilijkste van alles.”
Voor iemand als Wim Kieft, die zijn hele leven gewend is geweest om op eigen benen te staan – letterlijk en figuurlijk – is dat een enorme klap. Als voetballer vocht hij zijn duels zelf uit. Later vocht hij openlijk tegen persoonlijke demonen en kwam daar sterker uit. Maar nu is hij gedwongen tot wachten, rust houden en accepteren dat hij het tempo niet bepaalt.
Leven op antibiotica en onzekerheid
De infectie maakt het herstel onvoorspelbaar. Kieft slikt momenteel zware antibiotica en leeft met de voortdurende angst dat de infectie terugkeert. “Je hoopt elke dag dat het rustig blijft,” vertelt hij. “Er zijn geen garanties. Dat maakt het mentaal slopend.”
Pas wanneer de wond volledig genezen is en de infectie definitief onder controle lijkt, kan hij beginnen aan de volgende fase: spieropbouw, mobiliteit, leren vertrouwen op zijn knie. Maar dat is toekomstmuziek. Voorlopig is het devies: afwachten.
Geduld als grootste tegenstander
Wie Wim Kieft kent, weet dat geduld niet per se zijn sterkste eigenschap is. Op het veld was hij een man van actie, timing en instinct. In de media is hij scherp, direct en ongefilterd. Juist daarom is deze fase zo confronterend.
“Je ligt letterlijk langs de zijlijn,” zo omschrijven mensen in zijn omgeving het. En dat beeld raakt. Terwijl zijn podcastcollega’s doorgaan, de voetbalwereld doordraait en het leven buiten het revalidatiecentrum verdergaat, moet Kieft accepteren dat hij even geen rol kan spelen.
Volgens ingewijden is hij geen makkelijke patiënt. Niet omdat hij ondankbaar is, maar omdat hij worstelt met het verlies van controle. Afhankelijk zijn van verpleegkundigen, schema’s, medische beslissingen – het staat haaks op wie hij altijd is geweest.
Een andere strijd dan op het veld
Toch is deze strijd fundamenteel anders dan alles wat hij eerder meemaakte. Er is geen tegenstander die je kunt lezen, geen tactiek die je kunt aanpassen. Alleen tijd, discipline en hoop.
“Het is geen kwestie van doorbijten en doorgaan,” zegt een bekende van hem. “Het is juist leren om níét te forceren. En dat is misschien wel de grootste uitdaging.”
Terugkeer onzeker, maar niet opgegeven
Wanneer Wim Kieft weer zal aanschuiven bij zijn podcast of op televisie, is volledig onduidelijk. Hij wil daar zelf geen voorspellingen over doen. “Eerst weer lopen,” klinkt het nuchter. “Dan zien we wel verder.”
Toch is er geen sprake van opgeven. Wie zijn levensverhaal kent, weet dat Kieft veerkrachtig is. Hij heeft in zijn leven al meerdere dalen gekend – sportief, persoonlijk en mentaal – en kwam daar telkens weer uit. Deze periode past in dat rijtje, al is het misschien wel een van de meest frustrerende.
Steun uit alle hoeken
Vanuit de voetbalwereld, de media en zijn vaste luisteraars stromen steunbetuigingen binnen. Collega’s laten weten hem te missen, fans spreken hun bewondering uit voor zijn openheid. Voor veel mensen is Kieft meer dan een oud-voetballer of podcaststem: hij is iemand die altijd eerlijk is, ook als het ongemakkelijk wordt.
Dat hij nu zo open spreekt over pijn, angst en afhankelijkheid, maakt indruk. Het toont een andere kant van de man die ooit moeiteloos scoorde in volle stadions.
Een gevecht dat hij wil winnen
Eén ding is duidelijk: Wim Kieft beschouwt dit als een gevecht dat hij wil winnen. Niet met bravoure, niet met grote woorden, maar stap voor stap. Met discipline, medische zorg en – hoe moeilijk ook – geduld.
Zijn grootste tegenstander is deze keer geen verdediger, geen criticus en geen innerlijke stem. Het is de tijd zelf.
En zolang hij die strijd voert, blijft de hoop levend dat hij ooit weer, op zijn eigen karakteristieke manier, zijn plek inneemt. Achter de microfoon. Aan tafel. Of gewoon weer stevig op zijn eigen benen.
Actueel
Hugo Sigal heeft emotionele boodschap voor Belle Perez: ´Ik maakte exact hetzelfde mee´
In december werd het leven van Belle Perez op de kop gezet. Haar man Wouter, pas 43 jaar oud, kreeg een hersenaneurysma en overleed kort daarna in het ziekenhuis. Dit verlies is een enorme tragedie voor Belle, haar zoontje Ellía en hun naasten. Belle heeft haar grote liefde verloren en moet nu verder zonder hem.
Hugo Sigal deelt steunbetuiging
Haar showbizzcollega Hugo Sigal was diep geschokt door het nieuws. Het verlies van Wouter bracht bij hem pijnlijke herinneringen naar boven, aangezien hij zelf ooit zijn vrouw Nicole verloor na een val van de trap. Hugo, die deze zware rouwprocessen goed kent, besloot een hart onder de riem te steken door Belle een boodschap te sturen.
“Ik kan maar één ding zeggen aan Belle: denk aan al die mooie momenten die jullie samen hebben beleefd”, deelt Hugo in Dag Allemaal. Hij benadrukt het belang van herinneringen en het vasthouden aan de positieve momenten.
Rouwverwerking en steun
Hugo moedigt Belle ook aan om openlijk met Ellía over Wouter te blijven praten. Hoewel praten de pijn niet zal wegnemen, is het volgens hem een belangrijke stap in het rouwproces. Hugo herinnert zich de pijn van de lege ruimte die hij voelde na het verlies van zijn vrouw Nicole.
Er was zelfs een moment waarop hij dacht dat het leven voor hem niet meer hoefde. Gelukkig vond hij steun bij een rouwpsycholoog en bij zijn familie en petekinderen, die hem uit het diepe dal trokken. Hij hoopt dat Belle, indien nodig, tijdig de hulp zoekt die ze verdient.
Terug aan het werk als steun
Daarnaast raadt Hugo Belle aan om haar werk weer op te pakken. Het was voor hem een manier om de gedachtegang even te verzetten en opnieuw wat rust te vinden in zijn leven. “In haar muziek kan Belle veel steun vinden”, zegt Hugo. “Doen waar je zo goed in bent, helpt om je gedachten af te leiden.”
Het blijft hard, maar het betert
Na drie jaar zonder Nicole, weet Hugo uit ervaring dat verdriet nooit helemaal verdwijnt, maar met de tijd wel draaglijker wordt. “Het blijft hard, maar het betert wel. Ik hoop dat Belle zich aan die gedachte kan optrekken”, sluit hij af.
Het verlies van Wouter is een onbeschrijfelijk zware beproeving voor Belle Perez, maar de steun en wijze woorden van Hugo Sigal kunnen haar wellicht helpen om de kracht te vinden om door te gaan, stap voor stap.