Actueel
Femke Halsema pakt Nederlandse traditie definitief af van inwoners: ”Ik wil het niet meer”
Nog geen maand na de jaarwisseling heeft burgemeester Femke Halsema een besluit genomen dat nu al voor felle discussies zorgt. De Amsterdamse burgemeester heeft namelijk aangekondigd dat zij tijdens de komende jaarwisseling géén enkele vuurwerkvergunning zal afgeven, ook niet aan verenigingen. Daarmee gaat zij lijnrecht in tegen het kabinetsbeleid, dat juist ruimte laat voor vuurwerk door middel van vergunningsverlening door gemeenten.
Het besluit betekent concreet dat in Amsterdam en Weesp tijdens de volgende jaarwisseling geen enkel verenigingsvuurwerk zal worden toegestaan. En dat terwijl het kabinet eerder deze maand bekendmaakte dat er geen landelijk vuurwerkverbod komt, maar dat burgemeesters de mogelijkheid krijgen om via vergunningen vuurwerk door verenigingen toe te staan.
Kabinetscompromis valt slecht in Amsterdam
Het landelijke besluit was bedoeld als een compromis. Na jarenlange discussies over veiligheid, overlast, letsel en schade rond oud en nieuw, koos het kabinet niet voor een totaalverbod, maar voor een gedeeltelijke beperking. Particulier vuurwerk blijft grotendeels verboden, maar verenigingen – bijvoorbeeld buurtverenigingen of sportclubs – zouden onder strikte voorwaarden vuurwerk mogen afsteken, mits zij daarvoor een vergunning krijgen van de burgemeester.
Juist dat laatste punt stuit bij Femke Halsema op grote bezwaren. Volgens haar is het beleid onduidelijk, onwerkbaar en slecht doordacht. In gesprek met stadszender AT5 steekt ze haar kritiek niet onder stoelen of banken.
“Het is ongelooflijk halfslachtig,” zegt Halsema. “Of je verbiedt vuurwerk, of je verbiedt het niet. Dit helpt ons als lokaal bestuur helemaal niet.”
“Dan krijg je in elke straat vuurwerk”
Een van de grootste bezwaren van Halsema is dat het criterium ‘vereniging’ volgens haar veel te makkelijk te omzeilen is. Ze verwacht dat, zodra vuurwerk via verenigingen wordt toegestaan, er in korte tijd een explosie aan nieuwe verenigingen zal ontstaan – puur met als doel om vuurwerk af te steken.
“Als de voorwaarde is dat je een vereniging moet zijn, dan kan ik wel voorspellen hoeveel extra verenigingen we er in Amsterdam bij gaan krijgen,” aldus de burgemeester.
“Volgens mij betekent dit dat er in bijna elke straat vuurwerk zal zijn. Hier is slecht over nagedacht.”
Volgens Halsema leidt het beleid niet tot minder vuurwerk, maar juist tot verspreiding van vuurwerk over de hele stad, met alle veiligheidsrisico’s van dien. Om die reden weigert zij om ook maar één vergunning te verlenen.
Geen ruimte voor uitzonderingen
Opvallend is dat Halsema het besluit niet ziet als iets wat nog openstaat voor heroverweging. Verenigingen die tóch een aanvraag indienen, hoeven volgens haar zelfs geen antwoord te verwachten.
“Wanneer verenigingen een aanvraag doen, zal ik die niet eens in behandeling nemen,” stelt ze.
“Ik wil het gewoon niet. Als je een verbod instelt, ga je het niet met de ene hand verbieden en met de andere hand weer toestaan.”
Daarmee kiest Amsterdam voor een striktere lijn dan het Rijk, en dat roept vragen op over de ruimte die gemeenten hebben om eigen keuzes te maken binnen nationaal beleid.
Traditie versus veiligheid
Het besluit raakt aan een diepgewortelde traditie. Voor veel Nederlanders – en zeker ook Amsterdammers – hoort vuurwerk onlosmakelijk bij oud en nieuw. Tegelijkertijd is er al jaren discussie over de schaduwzijden van die traditie: ernstige verwondingen, schade aan woningen en auto’s, overlast voor dieren en geweld tegen hulpverleners.
Halsema erkent dat veel mensen zich wél netjes gedragen tijdens de jaarwisseling, maar vindt dat het totaalplaatje te zwaar weegt.
“Het feit blijft dat de risico’s groot zijn, en dat de handhaving extreem ingewikkeld is,” luidt haar redenering.
Critici vinden echter dat zij met haar besluit te ver vooruitloopt. Het is immers pas januari, en de volgende jaarwisseling ligt nog bijna een jaar weg. Op sociale media wordt dan ook verbaasd gereageerd op het vroege moment van aankondiging.
Sociale media verdeeld
Op platforms als X en Facebook regent het reacties. Sommigen prijzen Halsema om haar duidelijke koers en vinden het prettig dat er ruim van tevoren helderheid is. Anderen zijn juist woedend en spreken van betutteling en het afpakken van tradities.
Veel gehoorde reacties zijn:
-
“Weer een traditie minder in Amsterdam.”
-
“Waarom mag een buurtvereniging niet één keer per jaar iets organiseren?”
-
“Dit besluit is genomen zonder de inwoners te raadplegen.”
Vooral het argument dat “het gros van de mensen zich gewoon netjes gedraagt” wordt vaak genoemd door tegenstanders van het besluit.
Compromis: extra shows
Om toch enigszins tegemoet te komen aan inwoners die oud en nieuw willen vieren, overweegt de gemeente wel om extra georganiseerde vuurwerk- of lichtshows te organiseren. Daarmee wil Halsema voorkomen dat mensen massaal de stad uit trekken of alsnog illegaal vuurwerk afsteken.
Details over hoe die shows eruit zouden moeten zien, waar ze plaatsvinden en wie ze betaalt, zijn nog niet bekend. Wel lijkt duidelijk dat de gemeente inzet op centrale, gecontroleerde evenementen in plaats van verspreid vuurwerk in woonwijken.
“Andere steden denken er net zo over”
Opmerkelijk is dat Halsema suggereert dat Amsterdam niet de enige stad zal zijn die deze lijn volgt. Volgens haar staan meerdere grote steden vergelijkbaar in de discussie over vuurwerk en vergunningen.
“Andere steden staan hier hetzelfde in,” zei ze, zonder te specificeren om welke gemeenten het gaat.
Dat voedt de speculatie dat er mogelijk een breder stedelijk front ontstaat tegen het kabinetscompromis. Als meerdere grote gemeenten besluiten om geen vergunningen af te geven, zou het landelijke beleid in de praktijk grotendeels uitgehold worden.
Politieke spanning
Het besluit van Halsema zet de verhoudingen tussen lokaal bestuur en landelijke politiek opnieuw op scherp. Waar het kabinet probeerde een middenweg te vinden tussen voor- en tegenstanders van vuurwerk, kiest Amsterdam voor een alles-of-niets-benadering.
Voorstanders noemen dat helder en consequent. Tegenstanders noemen het star en ondemocratisch.
Conclusie: duidelijke lijn, felle discussie
Met haar besluit heeft Femke Halsema vroegtijdig duidelijkheid gegeven, maar ook een stevige maatschappelijke discussie aangewakkerd. De komende maanden zal blijken of andere gemeenten haar voorbeeld volgen, of juist kiezen voor het kabinetsbeleid.
Eén ding is zeker: oud en nieuw in Amsterdam zal er ook volgend jaar heel anders uitzien dan vroeger.
Heb jij begrip voor het besluit van Femke Halsema, of vind je dat zij te ver gaat? Praat mee en laat je mening horen.
Actueel
Frans en Christiaan Bauer compleet in shock door hartverscheurend nieuws: ‘Laat dit alsjeblieft niet waar zijn’
De familie Bauer staat bij het grote publiek bekend als warm, toegankelijk en onverwoestbaar positief. Frans Bauer, zijn broer Christiaan en de rest van het gezin hebben in de loop der jaren een bijna symbiotische band opgebouwd met hun fans. Ze delen successen, lachen samen en tonen ook kwetsbaarheid wanneer dat nodig is. Maar achter die vertrouwde glimlach voltrok zich onlangs een moment dat alles even stilzette. Een onverwacht bericht sloeg in als een mokerslag en liet de familie compleet ontredderd achter.
Een bericht dat alles veranderde
Volgens bronnen uit de directe omgeving van de Bauers kwam het nieuws volledig onverwacht binnen. Het ging om het afscheid van iemand die jarenlang een cruciale rol speelde in hun leven. Geen familielid in de klassieke zin, maar iemand die voor Frans en Christiaan voelde als familie. Een mentor, vertrouwenspersoon en steunpilaar die op beslissende momenten klaarstond, juist wanneer de toekomst onzeker was.
Toen het bericht hen bereikte, zouden zowel Frans als Christiaan zichtbaar aangeslagen zijn geweest. Mensen die erbij waren, beschrijven een ijzige stilte. Geen woorden, geen reacties – alleen ongeloof. Voor een familie die bekendstaat om hun veerkracht en optimisme, was dit een moment waarop zelfs zij geen antwoord hadden.
Meer dan een zakelijke band
Wat dit verlies zo zwaar maakt, is dat het niet gaat om een oppervlakkige samenwerking of een kortstondige ontmoeting. De overleden man was decennialang een vaste waarde in hun leven. Iemand die niet op de voorgrond trad, maar achter de schermen van onschatbare betekenis was. Hij bood kansen, dacht mee, beschermde en gaf advies op momenten dat dat het hardst nodig was.
Volgens insiders was hij aanwezig in een periode waarin Frans Bauer nog niet de nationale volksheld was die hij nu is. In tijden van twijfel, wanneer keuzes allesbepalend konden zijn, was hij degene die rust bracht en perspectief bood. “Hij zag iets in Frans voordat anderen het zagen,” zegt iemand uit de kring rond de familie. “En hij had het geduld om dat talent te laten groeien.”
Ook voor Christiaan onmisbaar
Niet alleen Frans, maar ook Christiaan Bauer had een hechte band met deze man. Waar Frans vooral muzikaal werd begeleid en gesteund, kreeg Christiaan hulp bij zijn eerste stappen in de mediawereld. Televisie, presentatie, zelfvertrouwen – het zijn allemaal gebieden waarop de mentor een belangrijke rol speelde.
Voor Christiaan was hij iemand bij wie hij altijd terechtkon met vragen of onzekerheden. “Hij geloofde in me op momenten dat ik dat zelf nog niet deed,” zou Christiaan ooit hebben gezegd in een intiem gesprek. Dat maakt het verlies voor hem minstens zo ingrijpend.
Een stilte uit respect
Opvallend is dat de familie er bewust voor kiest om de naam en details rond het afscheid voorlopig niet publiek te maken. Dat is geen toeval. Uit respect voor de nabestaanden en om ruimte te geven aan rouw, willen Frans en Christiaan geen publieke speculaties. Ze hebben laten weten dat ze zelf, wanneer de tijd rijp is, meer zullen delen.
Die keuze wordt door veel fans gerespecteerd. In plaats van nieuwsgierigheid overheerst medeleven. De reacties die online verschijnen zijn warm, steunend en vol begrip. Mensen lijken te voelen dat dit geen nieuws is om te consumeren, maar om stil bij te staan.
Fans leven intens mee
Zodra het nieuws doorsijpelde, stroomden de steunbetuigingen binnen. Fans herinneren zich momenten waarop Frans of Christiaan in interviews spraken over “mensen die altijd achter hen stonden”. Velen vermoeden dat het om diezelfde figuur gaat.
“Sterkte voor de hele familie,” schrijft iemand. “Je ziet aan alles dat dit iemand was die jullie gevormd heeft.” Anderen delen persoonlijke herinneringen aan concerten of televisieoptredens waarin de Bauers dankbaarheid uitten richting mensen achter de schermen. Het verlies wordt niet alleen door de familie gevoeld, maar ook door een publiek dat zich al jaren met hen verbonden voelt.
Een man die levens raakte
Mensen uit de omgeving beschrijven de overleden mentor als iemand met een groot hart en een scherp oog voor talent. Niet iemand die zichzelf op de borst klopte, maar juist iemand die voldoening haalde uit het succes van anderen. Zijn invloed reikte verder dan alleen de Bauers; ook anderen zouden dankzij hem kansen hebben gekregen.
Toch lijkt de band met Frans en Christiaan bijzonder diep te zijn geweest. “Hij was geen adviseur, hij was een rots,” aldus een familielid. “Iemand die bleef staan, ook als het moeilijk werd.”
Rouw in stilte
De familie Bauer heeft laten weten voorlopig een stap terug te doen. Niet uit afstand tot het publiek, maar uit noodzaak. Rouw vraagt tijd, en sommige verliezen laten zich niet combineren met de openbaarheid die bij hun leven hoort.
Voor Frans, die gewend is emoties te delen via muziek en optredens, is dit een andere vorm van verwerking. Mensen dicht bij hem zeggen dat hij dankbaar is voor de steun, maar dat hij nu vooral rust zoekt bij zijn gezin. Christiaan zou hetzelfde doen: dicht bij zijn naasten blijven, weg van de hectiek.
Dankbaarheid naast verdriet
Hoewel het gemis groot is, klinkt er ook dankbaarheid door in de woorden die voorzichtig naar buiten komen. Dankbaarheid voor alles wat deze man hen heeft gegeven, voor de richting die hij hielp bepalen en voor het vertrouwen dat hij schonk op cruciale momenten.
“Zonder hem waren wij niet waar we nu zijn,” zou Frans tegen zijn omgeving hebben gezegd. Het zijn woorden die veelzeggend zijn. Ze maken duidelijk dat dit afscheid niet alleen gaat over het verlies van een persoon, maar ook over het afsluiten van een hoofdstuk dat diep verweven is met hun levensverhaal.
Een blijvende plek in hun hart
Voor Frans en Christiaan voelt dit afscheid als het verliezen van iemand die je maar één keer in je leven tegenkomt. Iemand die niet vervangbaar is, omdat hij een unieke rol vervulde. De pijn daarvan zal niet snel verdwijnen, maar de herinnering blijft.
In een familie die bekendstaat om verbondenheid en warmte, zal deze man altijd een plek houden. Niet alleen in verhalen of herinneringen, maar in alles wat zij zijn geworden. En juist daarin schuilt misschien ook troost: dat zijn invloed voortleeft, elke keer wanneer Frans zingt, Christiaan presenteert en de Bauers samen doen waar ze altijd voor hebben gestaan.
Nederland leeft mee met dit verlies. Niet uit nieuwsgierigheid, maar uit oprechte empathie. Want soms raakt verdriet verder dan de familie alleen – zeker wanneer het gaat om mensen die al jaren een bijzondere plek innemen in het hart van het publiek.