Actueel
Kijkers scharen zich VOLLEDIG achter schokkende uitspraken van Sander Schaepman
Het optreden van Sander Schaepman bij Vandaag Inside donderdagavond heeft diepe indruk gemaakt – en tegelijkertijd een felle maatschappelijke discussie losgetrokken. De voormalig politiecommissaris schoof aan om zijn visie te geven op de recente ongeregeldheden rond de finale van de Afrika Cup, waarbij in onder meer Den Haag en Amsterdam sprake was van ernstige onrust, confrontaties met de politie en vernielingen in de openbare ruimte. Zijn woorden raakten een gevoelige snaar en zorgden voor een stortvloed aan reacties, zowel instemmend als kritisch.

Achtergrond: onrust na de Afrika Cup-finale
De aanleiding voor het gesprek was duidelijk. Na de finale van de Afrika Cup tussen Marokko en Senegal, die door Marokko werd verloren, ontstonden op meerdere plekken in Nederland rellen. In verschillende steden verzamelden groepen supporters zich op straat. Wat voor sommigen begon als teleurstelling en emotie, sloeg bij anderen om in agressie. Er werd vuurwerk afgestoken, de openbare orde werd verstoord en de politie kreeg te maken met geweld en intimidatie.
Beelden van agenten die zich moesten terugtrekken, ME-busjes die werden bekogeld en ruiters te paard die probeerden de rust te herstellen, gingen snel rond op sociale media. Het leidde tot brede verontwaardiging, maar ook tot vragen: waarom escaleert dit soort situaties steeds opnieuw? En hoe moet de overheid hierop reageren?

Schaepman: “De politie moet weer gezag uitstralen”
Sander Schaepman, die jarenlang actief was binnen de politieorganisatie, liet er bij Vandaag Inside geen twijfel over bestaan dat hij het huidige optreden van de politie in dit soort situaties onvoldoende vindt. Volgens hem is er sprake van een gezagsprobleem.
“Het lijkt op straat soms het recht van de sterksten,” stelde hij. “Ik heb echt een enorme hekel aan politiemensen die weg moeten rennen. Dat vind ik de omgekeerde wereld.” In zijn ogen ondermijnt het beeld van terugtrekkende agenten het vertrouwen in de rechtsstaat en geeft het verkeerde signalen af aan relschoppers.
Schaepman pleitte daarom voor een steviger optreden. “Je moet laten zien dat de politie de baas is op straat,” zei hij. “Als er extreem geweld wordt gebruikt tegen agenten, dan moet de politie niet wijken, maar duidelijk grenzen stellen.”

Pleidooi voor harder ingrijpen
Volgens Schaepman is het geweldsmonopolie van de politie juist bedoeld om in dit soort situaties op te treden. Hij betoogde dat er in Nederland te veel terughoudendheid is ontstaan als het gaat om het gebruik van dat geweldsmonopolie.
“De politie is de enige instantie die in de uitoefening van haar functie geweld mág gebruiken,” legde hij uit. “Maar wat je ziet, is dat agenten vaak denken: dat moeten we eigenlijk niet doen. Die aarzeling wordt gezien en uitgebuit.”
Zijn conclusie was helder: als groepen structureel de confrontatie zoeken en geweld gebruiken, moet de politie volgens hem meer ruimte krijgen om daadkrachtig op te treden. “Je hoort politici al jaren zeggen dat het verschrikkelijk is wat er gebeurt en dat we moeten ingrijpen. Maar in de praktijk verandert er te weinig,” aldus Schaepman.
Uitspraken over herhaling en groepsdynamiek
Het meest besproken deel van zijn optreden kwam toen Schaepman inging op de herhaaldelijke betrokkenheid van dezelfde groepen bij dit soort rellen. Hij stelde dat het belangrijk is om niet alleen naar de incidenten zelf te kijken, maar ook naar patronen.
“Je moet je verdiepen in waarom dit steeds weer gebeurt met dezelfde groepen,” zei hij. Daarbij noemde hij expliciet jongeren van Marokkaanse afkomst en suggereerde hij dat culturele en religieuze factoren een rol zouden kunnen spelen. Die uitspraak onderbouwde hij verder niet, maar ze zorgde wel direct voor veel discussie.
Schaepman voegde daaraan toe dat hij het opvallend vindt dat er volgens hem weinig publiekelijk bekende rolmodellen zijn die zich duidelijk uitspreken tegen dit gedrag. “Noem mij eens één vooraanstaande Marokkaanse Nederlander die op tv zegt: dit moet stoppen, dit schaadt ook onze eigen gemeenschap,” zei hij.
Explosie aan reacties op sociale media
Op sociale media, met name op X, volgde vrijwel onmiddellijk een golf aan reacties. Een groot deel van de kijkers prees Schaepman om zijn directe toon en zijn achtergrond als oud-politiecommissaris. Zij vonden dat hij “eindelijk zei wat veel mensen denken” en dat zijn analyse realistisch was.
Tegelijkertijd klonk er ook stevige kritiek. Sommige kijkers en opiniemakers vonden zijn uitspraken te generaliserend en waarschuwden voor het gevaar van het over één kam scheren van hele bevolkingsgroepen. Zij benadrukten dat geweldplegers individuen zijn en dat de overgrote meerderheid van mensen met een Marokkaanse achtergrond niets met de rellen te maken heeft.
Die tegenstelling maakte duidelijk hoe gevoelig het onderwerp ligt. Het debat verschoof al snel van de vraag hoe de politie moet optreden naar bredere thema’s als integratie, discriminatie, verantwoordelijkheid en de rol van overheid en samenleving.
Politiek en maatschappelijk spanningsveld
Het optreden van Schaepman past in een bredere maatschappelijke discussie die al langer speelt. Politici roepen regelmatig om strengere handhaving en hardere maatregelen tegen relschoppers, terwijl tegelijkertijd wordt gewaarschuwd voor escalatie en polarisatie.
Voorstanders van een harde lijn wijzen erop dat agenten hun werk veilig moeten kunnen doen en dat geweld tegen de politie onacceptabel is. Tegenstanders vrezen dat een focus op repressie zonder aandacht voor preventie en sociale oorzaken juist averechts werkt.
Schaepman zelf benadrukte dat zijn pleidooi niet voortkomt uit vijandigheid, maar uit zorg voor de rechtsstaat. “Als we het gezag laten afbrokkelen, raken we uiteindelijk allemaal iets kwijt,” was zijn boodschap.
Vandaag Inside als katalysator
Dat het optreden zoveel losmaakte, heeft ook te maken met het podium. Vandaag Inside staat bekend om zijn uitgesproken gesprekken en stevige meningen. Aan tafel worden onderwerpen zelden voorzichtig benaderd, en dat zorgt regelmatig voor landelijke discussies.
Voor de een is dat verfrissend en noodzakelijk, voor de ander polariserend. In dit geval fungeerde het programma opnieuw als katalysator voor een debat dat verder reikt dan televisie alleen.
Conclusie: een discussie die niet snel verstomt
Het optreden van Sander Schaepman bij Vandaag Inside heeft duidelijk gemaakt hoe verdeeld Nederland is over de aanpak van rellen en geweld tegen de politie. Zijn oproep tot harder optreden vindt bij een groot deel van het publiek gehoor, terwijl anderen juist waarschuwen voor simplificatie en stigmatisering.
Wat vaststaat, is dat de ongeregeldheden na sportwedstrijden en andere evenementen een terugkerend probleem zijn, en dat de vraag hoe hiermee om te gaan voorlopig niet van tafel zal verdwijnen. Schaepman heeft met zijn woorden het vuur onder die discussie verder aangewakkerd – en dat lijkt precies te zijn wat donderdagavond gebeurde: geen stilte, maar een gesprek dat nog lang zal doorgalmen.
Actueel
Droevig nieuws: Tore Sercu, de zoon van Mathias Sercu, is overleden

Het nieuws komt hard binnen in Vlaanderen: Tore Sercu, de zoon van acteur Mathias Sercu, is op jonge leeftijd heengegaan. Hij werd slechts 27 jaar oud. Al bijna vijf jaar lang leefde Tore met een uiterst agressieve en zeldzame aandoening, een strijd die hij met uitzonderlijke moed, openheid en veerkracht voerde – samen met zijn familie en geliefden.

Een diagnose die alles veranderde
In mei 2021, Tore was toen begin twintig, viel het leven van het gezin Sercu abrupt stil. Tore kreeg de diagnose plasmablastair myeloom, een bijzonder agressieve variant van de z!ekte van Kahler. Al snel volgde het onvoorstelbare bericht dat het om een ongeneeslijk traject ging. De woorden “terminaal” en “tijd” kwamen ineens centraal te staan in een leven dat nog maar net begonnen was.
Wat volgde, was geen korte, stille aftocht, maar een jarenlange strijd vol medische ingrepen, hoopvolle wendingen en telkens nieuwe tegenslagen. Tore koos ervoor om niet weg te kruipen, maar om – samen met zijn omgeving – elke dag bewust te blijven leven.
Behandelingen, hoop en telkens opnieuw beginnen
Vrij snel na de diagnose startte Tore met intensieve behandelingen. Eén van de meest ingrijpende was een autologe stamceltransplantatie, waarbij hij stamcellen kreeg van zijn zus Jade. Die periode was fysiek en emotioneel loodzwaar, maar bood ook een sprankje hoop. De therapieën sloegen aanvankelijk aan en zorgden ervoor dat Tore telkens opnieuw wat tijd won.
Die extra tijd noemde hij later zelf “leven in verlengingen”: geen vanzelfsprekende toekomst, maar dagen, weken en maanden die als bonus werden ervaren. Elk goed moment kreeg extra betekenis.
Door het oog van de naald – keer op keer
De jaren daarna waren een aaneenschakeling van medische crisissen die elke keer opnieuw alles op scherp zetten. In 2022 breidde de aandoening zich uit naar zijn centrale zenuwstelsel en hersenen, met ingrijpende gevolgen. In diezelfde periode verloor Tore ook een teelbal, opnieuw een harde klap in een lichaam dat al zo veel had moeten doorstaan.
In 2023 volgde een nieuwe schok: er werden tumoren vastgesteld in zijn oog, kaak en gehemelte. Voor velen zou dit het punt zijn geweest waarop de hoop definitief zou verdwijnen. Maar opnieuw gebeurde het onverwachte. De behandelingen sloegen aan. Tore herstelde telkens net genoeg om weer verder te kunnen, alsof hij steeds opnieuw door het oog van de naald kroop.
Artsen spraken over uitzonderlijke reacties op therapieën. Familie en vrienden spraken vooral over zijn mentale kracht.

Leven in verlengingen – een open blik naar binnen
In november 2024 besloot het gezin Sercu hun verhaal te delen met het grote publiek. Op VRT 1 ging de driedelige documentaire Leven in verlengingen in première. De reeks gaf een ongefilterde en eerlijke inkijk in hoe het leven van het gezin eruitzag sinds de diagnose.
De documentaire toonde niet alleen angst, pijn en onzekerheid, maar ook liefde, humor en verbondenheid. Kijkers zagen hoe Mathias Sercu en zijn partner balanceerden tussen bewust afscheid nemen en bewust leven, zonder ooit de hoop volledig los te laten.
Ook Tores vriendin Frauke kwam aan het woord. Haar rol was die van steunpilaar, geliefde en stille kracht. Samen vormden ze een hecht team, dat elke dag opnieuw koos voor nabijheid en eerlijkheid.
Herval na herval
In juni 2025 liet Mathias Sercu via sociale media weten dat het opnieuw slechter ging met zijn zoon. De aandoening was weer actief geworden, dit keer in het hersenvlies. Het was niet de eerste terugval, maar wel een van de zwaarste.
Tore onderging nog sessies radiotherapie, in de hoop opnieuw wat tijd te winnen. Maar deze keer bleek de z!ekte te vergevorderd. Vorige week werd hij overgebracht naar de intensieve zorg van UZ Gent, na een epileptische aanval die het gevolg was van de verergerde situatie.
Zijn toestand verslechterde snel. De familie week geen moment van zijn zijde.

Omringd door liefde
Op donderdag is Tore heengegaan, omringd door zijn ouders, zijn vriendin Frauke, zijn zus Jade en zijn schoonbroer. Het afscheid was intens, maar ook liefdevol. Voor wie hem kende, kwam het nieuws niet onverwacht – maar dat maakt het verlies niet minder zwaar.
VRT NWS bevestigde het nieuws en sprak over een einde dat kwam na een uitzonderlijk lange en moedige strijd. Vijf jaar lang had Tore elke dag opnieuw gekozen om er te zijn, om te voelen, te lachen en te verbinden.
Een blijvende indruk
Hoewel Tore zo jong was, liet hij een diepe indruk na. Niet alleen bij zijn familie en vrienden, maar ook bij de vele mensen die hem leerden kennen via de documentaire. Zijn openheid over z!ekte, angst en eindigheid raakte een gevoelige snaar in de samenleving.
Hij toonde dat kwetsbaarheid geen zwakte is. Dat leven niet altijd wordt gemeten in jaren, maar in intensiteit, liefde en betekenis.
Een gezin dat samen bleef staan
Voor Mathias Sercu en zijn gezin blijft een leegte achter die met geen woorden te vullen is. Tegelijk blijft er een ongelooflijke verbondenheid bestaan. Vijf jaar lang stonden ze samen in het oog van de storm. Ze deelden hoop, wanhoop, kleine overwinningen en grote angsten.
Die band – gesmeed in de zwaarste omstandigheden – is misschien wel Tores grootste nalatenschap.
Een verhaal dat blijft
Het verhaal van Tore Sercu is er één dat blijft nazinderen. Niet omdat het tragisch is, maar omdat het laat zien hoe ongelooflijk veel kracht, liefde en menselijkheid er kan bestaan, zelfs wanneer de toekomst onzeker is.
Hij leefde, zoals hij het zelf noemde, “in verlengingen”. Maar wat hij in die verlengingen heeft achtergelaten, is blijvend.
Onze gedachten gaan uit naar Mathias Sercu, zijn gezin, Frauke en iedereen die Tore liefhad. Zijn naam, zijn verhaal en zijn moed zullen niet vergeten worden.