Actueel
Jean-Marie Pfaff geeft eerlijk update over zijn vrouw Carmen: “Nooit meer”
Het leven van de familie Pfaff, jarenlang gevolgd door miljoenen Vlamingen en Nederlanders, heeft de afgelopen jaren een ongekend zware wending genomen. Waar het gezin ooit symbool stond voor levenslust, humor en samenhorigheid, wordt het dagelijkse leven nu overschaduwd door zorg, herstel en blijvende beperkingen. In een openhartig en emotioneel gesprek met Het Nieuwsblad doet Jean-Marie Pfaff (72) een onthulling die diepe indruk maakt: zijn vrouw Carmen is officieel invalide verklaard. Het is een uitspraak die de ernst van wat het gezin heeft doorgemaakt in één klap duidelijk maakt.
Een vakantie die alles veranderde
De opeenvolging van drama’s begon in mei 2023, tijdens wat een ontspannen vakantie op Mallorca had moeten worden. Voor Carmen Pfaff sloeg het noodlot onverwacht toe: ze werd getroffen door een zware hersenbloeding. Plots stond het leven van het gezin volledig stil. Carmen belandde in kritieke toestand op de afdeling intensieve zorg, waar artsen dagenlang vreesden voor het ergste.
Voor Jean-Marie en hun dochters Debby, Kelly en Lyndsey brak een periode aan van angst, onzekerheid en machteloos wachten. De man die Vlaanderen jarenlang kende als de flamboyante, energieke doelman van de Rode Duivels, stond nu naast het ziekenhuisbed van zijn vrouw, niet wetend of ze het zou halen. “Dat waren de donkerste dagen van mijn leven,” liet hij eerder al doorschemeren.
Een loodzware revalidatie
Tegen alle verwachtingen in overleefde Carmen de hersenbloeding. Wat volgde, was echter geen snelle terugkeer naar het oude leven, maar een lange en slopende revalidatie. Ze moest opnieuw leren vertrouwen op haar lichaam, haar evenwicht hervinden en omgaan met vermoeidheid en beperkingen die haar dagelijks leven bepaalden.
In die periode speelde de familie een cruciale rol. De dochters Pfaff waren voortdurend aanwezig, boden emotionele steun en hielpen hun moeder door momenten van wanhoop heen. Jean-Marie noemt die familiale verbondenheid nog altijd de reden dat Carmen niet heeft opgegeven. “Zonder onze kinderen was dit niet gelukt,” zegt hij.
Langzaam leek er weer wat licht te komen aan het einde van de tunnel. Carmen boekte vooruitgang, het gezin begon voorzichtig te hopen dat het ergste achter de rug was. Maar het lot had andere plannen.
De klap van de homejacking
In augustus 2023 sloeg het noodlot opnieuw toe, en dit keer op een manier die diepe psychologische wonden naliet. Terwijl Jean-Marie afwezig was, drongen drie mannen de woning van de Pfaffs in Brasschaat binnen. Carmen, nog herstellende van haar hersenbloeding, was alleen thuis.
Wat volgde was een brute homejacking. Carmen kreeg slagen tegen het hoofd, werd aan haar arm meegesleurd over een marmeren trap en uiteindelijk opgesloten in het toilet. De daders gingen ervandoor met juwelen, maar de materiële schade verbleekt volledig bij wat dit incident emotioneel en fysiek heeft aangericht.
Jean-Marie vertelt er zichtbaar aangeslagen over: “Mijn vrouw was net aan het herstellen van haar beroerte, en dan gebeurt dit. Dat is niet te vatten.” De angst, het gevoel van onveiligheid en de hernieuwde lichamelijke schade maakten het herstel van Carmen opnieuw een stuk zwaarder.
Officieel invalide verklaard
De gevolgen van deze dubbele klap zijn blijvend. In het interview onthult Jean-Marie dat Carmen inmiddels voor 67 procent invalide is verklaard. Het is een harde realiteit, die bevestigt wat het gezin al langer voelde: het leven zal nooit meer worden zoals het was.
“Het gaat redelijk,” zegt Jean-Marie eerlijk, “maar we moeten aanvaarden dat het nooit meer hetzelfde wordt.” Die woorden dragen zowel verdriet als berusting in zich. Carmen kan niet meer alles wat ze vroeger deed, en eenvoudige dagelijkse handelingen vragen vaak meer tijd, energie en ondersteuning.
Leven met beperkingen
Toch weigert de familie Pfaff zich volledig te laten verlammen door het verdriet. Carmen probeert, binnen haar mogelijkheden, nog steeds van het leven te genieten. Kleine momenten krijgen een grotere betekenis: samen zijn met de kinderen, lachen met de kleinkinderen, een rustige dag thuis zonder stress.
Jean-Marie wijkt geen moment meer van haar zijde. Waar hij vroeger bekendstond om zijn drukke agenda en publieke optredens, ligt zijn focus nu volledig bij zijn vrouw. “Ik ben er meer dan ooit voor haar,” zegt hij. “Dat is mijn taak, mijn plicht, maar vooral mijn liefde.”
Angst en veiligheid
De homejacking heeft ook het gevoel van veiligheid voorgoed aangetast. Het huis in Brasschaat, ooit een veilige haven, draagt nu beladen herinneringen met zich mee. Jean-Marie geeft toe dat de angst soms nog aanwezig is, vooral bij Carmen. Slapen, alleen zijn, onverwachte geluiden – het zijn triggers geworden.
Toch probeert het gezin niet in die angst te blijven hangen. Met extra veiligheidsmaatregelen en de steun van elkaar zoeken ze een nieuw evenwicht. “Je kunt niet blijven leven in schrik,” zegt Jean-Marie. “Maar je neemt het wel mee, elke dag.”
Dankbaarheid ondanks alles
Wat opvalt in het verhaal van Jean-Marie Pfaff is de dankbaarheid die, ondanks alles, blijft doorschemeren. Dankbaarheid dat Carmen de hersenbloeding heeft overleefd. Dankbaarheid dat ze de homejacking heeft doorstaan. En vooral dankbaarheid voor de familieband die sterker is geworden door de tegenslagen.
“Onze juwelen zijn weg,” zei hij eerder al, “maar Carmen is er nog. Dat is wat telt.” Die zin vat perfect samen waar het voor hem om draait. Materiële zaken zijn vervangbaar, gezondheid en liefde niet.
Een ander leven, maar samen
Het leven van de familie Pfaff is onherroepelijk veranderd. De vrolijke televisiemomenten van vroeger maken plaats voor een stiller bestaan, waarin zorg en aandacht centraal staan. Maar de kern van het gezin – samen, loyaal en veerkrachtig – is intact gebleven.
Jean-Marie sluit af met woorden die zowel verdrietig als hoopvol zijn: “We maken er samen het beste van. Elke dag opnieuw.” Het is geen optimisme uit naïviteit, maar uit liefde. En misschien is dat, ondanks alles, de grootste kracht van de familie Pfaff.
Actueel
Kim Van Oncen is woedend: “Waar is de menselijkheid?”
Vlaams viceminister-president Melissa Depraetere is onverwacht met zwangerschapsverlof gegaan, en dat besluit heeft een felle en emotionele discussie losgemaakt. Wat begon als een medisch noodzakelijke ingreep om de gezondheid van haar ongeboren kind te beschermen, groeide in enkele dagen uit tot een online storm van kritiek, onbegrip en zelfs regelrechte haat. Tegelijkertijd klinkt er ook een luid en krachtig tegengeluid van mensen die zich uitspreken vóór menselijkheid, zorg en respect.
Medisch advies, geen keuze
Voor Melissa Depraetere was het besluit om onmiddellijk met zwangerschapsverlof te gaan geen politieke afweging, maar een medische noodzaak. Artsen adviseerden haar om per direct rust te nemen omdat de aanhoudende stress een reëel risico vormde voor haar zwangerschap. Als zij zou doorgaan met werken, zou de kans op een vroeggeboorte aanzienlijk toenemen. In zo’n situatie is er volgens medische experts geen ruimte voor discussie: gezondheid gaat voor alles.
Depraetere volgde dat advies, zoals van elke zwangere vrouw in een vergelijkbare situatie verwacht zou worden. Toch werd haar beslissing vrijwel meteen onderwerp van debat. Niet zozeer over de medische inhoud, maar over haar functie, haar verantwoordelijkheid als politica en — impliciet — over de vraag of zij “wel had moeten weten waar ze aan begon”.
Online onbegrip en harde woorden
Op sociale media stroomden de reacties binnen. Naast steun en begrip verschenen er ook talloze berichten waarin haar verlof werd bekritiseerd. Sommige reacties suggereerden dat zij haar werk “in de steek liet”, anderen trokken haar professionaliteit in twijfel of maakten opmerkingen over het combineren van politiek en moederschap. De toon was vaak hard, persoonlijk en weinig empathisch.
Juist die reacties raakten een gevoelige snaar bij mensen uit haar omgeving. Want wie verder kijkt dan de politieke titel, ziet vooral een zwangere vrouw die een beslissing neemt om haar kind te beschermen. Dat dit anno 2026 nog steeds tot zoveel vijandigheid leidt, roept vragen op over hoe we als samenleving omgaan met zwangerschap, werk en publieke vrouwen.
Partner slaat terug
Kenneth Vermeulen, de partner van Depraetere, kon de stroom aan haat niet langer aanzien en sprak zich fel uit op Instagram. Hij noemde de critici “leeghoofden en internettrollen” en stelde dat mensen die geen enkel begrip kunnen opbrengen voor een medische situatie, vooral iets zeggen over zichzelf.
Zijn reactie kreeg veel bijval, maar maakte ook duidelijk hoe diep de reacties snijden. Wanneer partners zich genoodzaakt voelen om publiekelijk hun zwangere geliefde te verdedigen, is dat een teken dat de grens van fatsoen ruimschoots is overschreden.
Kim Van Oncen: “Waar is de menselijkheid?”
Ook actrice Kim Van Oncen liet van zich horen en deed dat in duidelijke bewoordingen. In haar Instagramverhaal reageerde ze zichtbaar geëmotioneerd op de heisa. “Kunnen we in 2026 nu eens niet normaal beginnen doen online?” schreef ze. Volgens haar wordt volledig vergeten dat Melissa Depraetere niet alleen politica is, maar ook partner, dochter en aanstaande moeder.
Van Oncen benadrukte dat er in deze situatie maar één juiste keuze is: stoppen met werken wanneer de gezondheid van moeder en kind in gevaar komt. Alles daarbuiten is volgens haar ruis. Ze wees erop dat niemand zich zou moeten verantwoorden voor het opvolgen van doktersadvies.
Persoonlijke ervaring maakt reactie extra krachtig
De woorden van Kim Van Oncen krijgen extra gewicht door haar eigen ervaringen. Ze maakte zelf drie zware zwangerschappen door, waarvan één eindigde in het verlies van een kindje. Dat trauma werkt door, en juist daarom raakt deze discussie haar zo diep. Ze benadrukte dat niemand het recht heeft om lichtzinnig te oordelen over zwangerschapsverlof of medische beslissingen.
“Wie dat betaalt? Wij allemaal samen, zoals het hoort,” schreef ze. Volgens haar is dat precies waar een sociale samenleving voor dient: elkaar opvangen wanneer het nodig is. Ze stelde bovendien dat er talloze andere uitgaven zijn waar publieke verontwaardiging terecht zou kunnen zijn, maar dat zorg voor een zwangere vrouw daar absoluut niet bij hoort.
Zwangerschap en publieke functies: een blijvend spanningsveld
De controverse rond Depraetere legt een breder maatschappelijk probleem bloot. Nog altijd wordt zwangerschap bij vrouwen in leidinggevende of publieke functies gezien als iets dat uitleg behoeft. Mannen met gezondheidsproblemen krijgen vaak begrip en rust gegund; vrouwen die zwanger zijn, moeten zich blijven verantwoorden.
Het idee dat een politica “had moeten weten” wat haar te wachten stond, is een redenering die zelden of nooit wordt toegepast op mannelijke collega’s met privéomstandigheden. Dat dubbele standaarddenken blijft hardnekkig bestaan, zeker online, waar nuance vaak het eerste slachtoffer is.
Teleurstelling en grenzen
Kim Van Oncen verwoordde het gevoel van velen toen ze schreef hoe teleurgesteld ze is in de manier waarop mensen zich online gedragen. Volgens haar wordt er een grens overschreden: niet alleen richting Depraetere, maar richting alle vrouwen die werken, zwanger zijn en proberen hun leven zo goed mogelijk te balanceren.
De vraag die zij stelt, blijft hangen: wanneer besluiten we als samenleving om dit soort online agressie een halt toe te roepen? Want achter elke politicus, acteur of publieke figuur schuilt nog altijd een mens met gevoelens, angsten en verantwoordelijkheden.
Een boodschap van steun
Tot slot richtte Kim Van Oncen zich rechtstreeks tot Melissa Depraetere met een warme en bemoedigende boodschap. Ze wenste haar rust, kalmte en vertrouwen toe, en sprak de hoop uit dat alles goed zal verlopen. “Ik wens jullie een wolk van een kind,” schreef ze — een zin die door velen werd gedeeld en herhaald.
Die steunbetuigingen laten zien dat de haat niet het laatste woord heeft. Voor elke harde reactie zijn er ook mensen die kiezen voor empathie en begrip.
Meer dan één vrouw
Wat deze kwestie duidelijk maakt, is dat het niet alleen om Melissa Depraetere gaat. Het gaat om hoe we omgaan met zwangerschap, zorg en kwetsbaarheid in het publieke domein. Om de vraag of werk belangrijker is dan gezondheid. En om de mate waarin we bereid zijn elkaar menselijkheid te gunnen, ook — of juist — wanneer iemand een zichtbare functie bekleedt.
Het zwangerschapsverlof van Depraetere is geen zwaktebod, maar een verantwoord besluit. De echte vraag is niet waarom zij stopt, maar waarom dat bij zoveel mensen nog steeds weerstand oproept. Dat debat verdient meer nuance dan sociale media vaak bieden.