Actueel
Het gaat niet goed met Jani Kazaltzis: Hij is ernstig ziek
Bijna een jaar geleden deed Jani Kazaltzis een openhartige en moedige onthulling in het programma James & Co. Voor het eerst sprak hij publiekelijk over zijn gezondheidsproblemen en vertelde hij dat hij de z!ekte van Graves had. Een moment dat veel indruk maakte, niet alleen omdat het ging om een bekende Vlaming, maar vooral omdat Jani zijn kwetsbaarheid liet zien op een manier die voor veel kijkers herkenbaar was.
Nu, bijna een jaar later, komt hij opnieuw met nieuws dat hard aankomt. In zijn podcast Daan & Jani vertelt hij dat de z!ekte is teruggekeerd. Een boodschap die hij zichtbaar met tegenzin deelt, maar waarvan hij vindt dat hij er eerlijk over moet zijn.
Een diagnose die alles veranderde
Toen Jani zo’n tweeënhalf jaar geleden te horen kreeg dat hij de z!ekte van Graves had, voelde hij zich al geruime tijd niet goed. Achteraf viel veel op zijn plek. De z!ekte tast de schildklier aan en zorgt ervoor dat het lichaam te veel schildklierhormonen aanmaakt. Dat kan leiden tot uiteenlopende klachten, zowel lichamelijk als mentaal.
Bij Jani uitte de z!ekte zich vooral op psychisch vlak. Hij kampte met sombere gedachten, onrust en een voortdurend gevoel van spanning. Daarnaast ervoer hij ook fysieke signalen zoals hartkloppingen en vermoeidheid. “Ik voelde me al lang niet mezelf,” liet hij destijds doorschemeren. Toch duurde het even voordat duidelijk werd wat er precies aan de hand was.
De impact van een ontregeld lichaam
De z!ekte van Graves staat erom bekend dat ze het lichaam volledig uit balans kan brengen. Doordat de hormoonhuishouding ontregeld raakt, kan iemand last krijgen van angstgevoelens, kortademigheid, gewichtsverlies en een opgejaagd gevoel. Voor iemand als Jani, die een druk en creatief leven leidt, kwam dat extra hard aan.
Zijn agenda was goed gevuld, zijn hoofd zat vol ideeën, maar zijn lichaam werkte niet meer mee. Dat zorgde voor frustratie en onbegrip, zowel bij zichzelf als bij zijn omgeving. “Je ziet het niet altijd aan de buitenkant,” vertelde hij eerder, “maar vanbinnen is het chaos.”
Hoopvolle cijfers en voorzichtig optimisme
In James & Co vertelde Jani dat hij al anderhalf jaar medicatie nam en op dat moment zelfs bezig was met afbouwen. Zijn artsen hadden hem hoopvolle vooruitzichten gegeven. “Volgens de dokter heb ik 70 procent kans om te genezen en 30 procent kans om te hervallen,” zei hij toen.
Die cijfers gaven hem vertrouwen. En met reden: de medicatie sloeg aan en Jani raakte de z!ekte kwijt. Hij voelde zich beter, energieker en had het gevoel dat hij zijn leven weer volledig kon oppakken. Werk, sociale contacten en nieuwe projecten kwamen opnieuw op de voorgrond.
Het gevoel dat alles weer kon
Omdat hij zich beter voelde, groeide bij Jani het idee dat hij het allemaal weer aankon. De drukke agenda keerde terug en hij ging opnieuw voluit. Creatief werk, mediaoptredens, podcasts en andere verplichtingen volgden elkaar in hoog tempo op.
Achteraf gezien was dat misschien te veel, te snel. Maar zoals hij zelf aangeeft: als je je goed voelt, is het moeilijk om op de rem te gaan staan. “Je denkt: het gaat weer, dus waarom zou ik stoppen?” Die gedachte bleek verraderlijk.
Slecht nieuws in de podcast
In Daan & Jani kwam onlangs het nieuws dat hij liever niet had gebracht: de z!ekte van Graves is terug. “Ik heb opnieuw de z!ekte van Graves gekregen,” vertelt hij openlijk. De oorzaak is volgens hem duidelijk: een te lange periode van te veel stress.
De z!ekte kan opnieuw opduiken wanneer het lichaam langdurig onder druk staat. En dat is precies wat er bij Jani is gebeurd. “Ik ben zo boos,” zegt hij. Boos op de situatie, maar ook op zichzelf. “Ik voel aan mezelf dat ik eigenlijk gas moet terugnemen, anders komt het niet goed. Maar toch doe ik door. En bam.”
Het lichaam beslist mee
Wat Jani beschrijft, is iets wat veel mensen herkennen: het hoofd wil verder, maar het lichaam trekt aan de noodrem. Omdat hij zich een tijd beter voelde, dacht hij dat hij het tempo wel aankon. Zijn lichaam dacht daar anders over.
Die botsing tussen wilskracht en fysieke grenzen is pijnlijk. Zeker voor iemand die gewend is om door te gaan en verantwoordelijkheid te nemen. “Het is heel moeilijk om aan je omgeving toe te geven: ‘Ik ben moe, ik wil even niet’,” zegt hij daarover.
De druk van het werk
Een extra complicerende factor is zijn job. Jani werkt in een wereld waarin deadlines, zichtbaarheid en verwachtingen een grote rol spelen. “Op mijn job kan ik ook niet zeggen: ‘Ik ben om vier uur weg’,” vertelt hij eerlijk.
Die realiteit maakt het lastig om grenzen te bewaken. Rust nemen voelt dan niet alleen als een persoonlijke keuze, maar soms ook als een risico. Toch is hij zich er nu pijnlijk van bewust dat blijven doorgaan geen optie is.
Terug naar medicatie
Iedereen ervaart de z!ekte van Graves anders, maar bij Jani zijn het opnieuw vooral de angsten en hartkloppingen die de overhand nemen. Dat zijn signalen die hij inmiddels herkent, en die hem ook nu weer richting behandeling sturen.
Hij is opnieuw gestart met medicatie om zijn schildklier tot rust te brengen. Die behandeling zal in totaal ongeveer anderhalf jaar duren. Het is geen korte weg, maar wel een noodzakelijke.
Openheid als houvast
Wat Jani’s verhaal bijzonder maakt, is zijn openheid. Door eerlijk te spreken over zijn herval, doorbreekt hij het idee dat genezing altijd definitief is. Hij laat zien dat herstel soms met vallen en opstaan gaat, en dat terugval geen falen is.
Die boodschap is belangrijk, zeker in een maatschappij waarin doorgaan vaak wordt beloond en rust nemen als zwakte wordt gezien. Jani laat zien dat luisteren naar je lichaam geen luxe is, maar noodzaak.
Een moeilijke, maar eerlijke fase
De komende tijd zal voor Jani in het teken staan van behandeling, rust en herwaardering van zijn grenzen. Dat is geen gemakkelijke opdracht, maar wel een die hij nu serieuzer neemt dan ooit.
Zijn verhaal is niet alleen dat van een bekende stylist of mediapersoonlijkheid, maar van iemand die leert dat gezondheid de basis is van alles. En juist door dat te delen, raakt hij meer mensen dan hij misschien zelf beseft.
Actueel
Koninklijke familie gaat in het geheim op vakantie – mét de nieuwe vriend van prinses Amalia
De Argentijnse media hebben de afgelopen dagen flink wat stof doen opwaaien met berichtgeving over een vermeende geheime kerstvakantie van de Nederlandse koninklijke familie. Volgens verschillende Argentijnse kranten zouden Koning Willem-Alexander, Koningin Máxima en hun drie dochters de feestdagen in alle rust hebben doorgebracht in Argentinië, het geboorteland van Máxima. Wat het verhaal extra opvallend maakt, is de suggestie dat ook de nieuwe vriend van Prinses Amalia bij die reis aanwezig zou zijn geweest.
Hoewel het Koninklijk Huis zelf geen enkele officiële mededeling heeft gedaan over de kerstplannen, melden Argentijnse media dat het zou gaan om een besloten, maar zorgvuldig geplande familievakantie. De reis zou bewust buiten de publiciteit zijn gehouden om de familie de kans te geven om ongestoord samen te zijn, ver weg van de Nederlandse media en de constante publieke aandacht die het koningshuis omringt.
Kerst in stilte, ver van Nederland
Kerstmis is voor veel mensen een periode van samenzijn, rust en reflectie. Dat geldt ook voor leden van het koningshuis, al is dat door hun publieke rol lang niet altijd vanzelfsprekend. Juist daarom klinkt het voor kenners logisch dat het gezin ervoor zou kiezen om de feestdagen buiten Europa door te brengen. Argentinië biedt niet alleen afstand, maar ook een omgeving waar Máxima zich thuis voelt en waar familiebanden een centrale rol spelen.
Volgens de Argentijnse berichtgeving verbleef het gezelschap in de regio waar Máxima is opgegroeid. Dat zou de reis een extra persoonlijk karakter geven. Voor de prinsessen zou het een zeldzame gelegenheid zijn geweest om langere tijd door te brengen met de Argentijnse kant van hun familie, iets wat door drukke agenda’s en veiligheidsmaatregelen niet vaak mogelijk is.
Familiebanden centraal
Wat in de Argentijnse pers nadrukkelijk wordt benadrukt, is het familiaire karakter van de reis. Niet alleen het kerngezin zou aanwezig zijn geweest, ook Máxima’s moeder zou deel hebben uitgemaakt van het gezelschap. Dat maakt de vakantie meer dan een luxe uitstapje: het wordt geschetst als een moment van verbinding tussen generaties en culturen.
Voor Máxima zelf zou Argentinië altijd een bijzondere plek blijven. Ze heeft vaker aangegeven hoe belangrijk haar achtergrond voor haar is en hoe zij probeert die band ook aan haar dochters door te geven. Een kerstvakantie in haar geboorteland past in dat plaatje, zeker als die in besloten kring kan worden gevierd.
De rol van prinses Amalia
De meeste nieuwsgierigheid richt zich echter op de mogelijke aanwezigheid van de nieuwe vriend van prinses Amalia. Hoewel zij zelf uiterst terughoudend is over haar privéleven, wordt al enige tijd gespeculeerd dat de kroonprinses serieus aan het daten is. Officiële bevestiging is er niet, maar de Argentijnse media suggereren dat haar partner tijdens deze reis al zou zijn voorgesteld aan de familie.
Voor royaltykenners is dat geen detail zonder betekenis. Het meenemen van een partner op een familievakantie tijdens Kerstmis wordt vaak gezien als een teken van vertrouwen en stabiliteit. Zeker binnen een koninklijke context, waar relaties onder een vergrootglas liggen, is zo’n stap allesbehalve lichtzinnig.
Geen bevestiging, wel veel vragen
Opvallend is dat het Koninklijk Huis tot nu toe geen reactie heeft gegeven op de berichtgeving. Dat past binnen de gebruikelijke lijn: privévakanties worden zelden bevestigd of ontkend, tenzij daar een officiële aanleiding voor is. Toch zorgt het gebrek aan duidelijkheid voor extra speculatie, zowel in Nederland als daarbuiten.
In Argentinië wordt het verhaal breed uitgemeten, mede omdat Máxima daar nog altijd een geliefde publieke figuur is. Haar leven als koningin van een Europees land blijft tot de verbeelding spreken. Dat zij tijdens Kerstmis mogelijk terugkeerde naar haar roots, geeft de berichtgeving een bijna symbolische lading.
Strategische rust
Dat de vakantie “geheim” zou zijn gehouden, is volgens waarnemers geen toeval. De kerstperiode is traditioneel een moment waarop het koningshuis veel aandacht krijgt, zowel positief als kritisch. Door zonder aankondiging te vertrekken en te kiezen voor een bestemming ver weg, kon de familie de rust creëren die in Nederland lastig te vinden is.
Het woord “geheim” moet daarbij wel in perspectief worden geplaatst. Het gaat niet om clandestiene activiteiten, maar om het bewust beperken van publieke communicatie. Binnen koninklijke kringen is dat een bekend middel om privacy te waarborgen, zeker als het gaat om jonge gezinsleden.
Terug naar de plicht
Lang zal die rust overigens niet duren. Volgens de agenda worden koning Willem-Alexander en koningin Máxima komende maandag weer in Nederland verwacht. Dan staat de traditionele nieuwjaarsreceptie op het programma, een vast moment waarop vertegenwoordigers uit politiek, maatschappij en andere sectoren worden ontvangen.
Die overgang — van een besloten familievakantie naar een formeel staatsmoment — typeert het leven van de koninklijke familie. Privé en publiek lopen voortdurend door elkaar, en juist daarom zijn momenten van afzondering zo waardevol.
Publieke fascinatie blijft
Of het Koninklijk Huis alsnog met een officiële reactie komt, is vooralsnog onduidelijk. Vaak kiest men ervoor om verhalen te laten verstommen door er geen aandacht aan te besteden. Toch is duidelijk dat de combinatie van Argentijnse media, een vermeende geheime reis en de nieuwe vriend van prinses Amalia dit onderwerp tot een van de meest besproken koninklijke verhalen van dit moment maakt.
Voor het publiek raakt het aan meerdere thema’s: familie, liefde, privacy en de vraag hoe een jonge kroonprinses haar eigen weg vindt binnen een strak omlijnd koninklijk kader. Juist die menselijke kant maakt het verhaal zo aansprekend.
Een verhaal dat blijft hangen
Of de berichten volledig kloppen, zal wellicht nooit officieel worden bevestigd. Maar dat doet weinig af aan de impact ervan. Het idee van een koninklijke familie die, net als zovelen, de feestdagen in besloten kring wil doorbrengen, spreekt tot de verbeelding. En de suggestie dat prinses Amalia daarin haar partner een plek geeft, voegt een extra laag toe aan het verhaal.
Eén ding staat vast: zelfs zonder officiële verklaringen blijft het koningshuis onderwerp van gesprek. En zolang er ruimte is voor mysterie, zullen verhalen als deze blijven circuleren — gevoed door nieuwsgierigheid, internationale media en de blijvende fascinatie voor alles wat zich achter de paleismuren afspeelt.