Actueel
Lale Gül op vakantie maakt even een video en deelt dit met iedereen
Het kan je bijna niet zijn ontgaan, maar wie weinig televisie kijkt of sociale media grotendeels links laat liggen, moet soms even nadenken bij de naam Lale Gül. Toch is zij in slechts een paar jaar tijd uitgegroeid tot een van de meest besproken, bekritiseerde én bewonderde stemmen in het Nederlandse publieke debat. Haar naam roept vrijwel altijd reacties op, haar optredens zorgen voor discussie en haar mening blijft zelden zonder gevolgen. Of je haar nu volgt, vermijdt of fel bekritiseert: onopgemerkt blijft ze niet.
Een doorbraak die alles veranderde
De grote doorbraak van Lale Gül kwam in 2021 met haar autobiografische boek Ik ga leven. In dit werk beschrijft ze haar jeugd binnen een streng islamitisch gezin, de sociale en religieuze controle die haar leven bepaalde en de mentale worsteling die uiteindelijk leidde tot een radicale breuk met haar omgeving. Het boek is rauw, direct en persoonlijk, en spaart niemand – inclusief zichzelf.
Juist die openheid raakte een gevoelige snaar in Nederland. Voor veel lezers bood het boek herkenning en inzicht in een wereld die vaak verborgen blijft. Voor anderen voelde het confronterend, pijnlijk of zelfs provocerend. Het resultaat was een ongekend succes: Ik ga leven werd een bestseller en domineerde wekenlang de boekenlijsten. Maar de prijs die Gül voor dat succes betaalde, was hoog.
Bedreigingen en leven onder beveiliging
Na de publicatie werd Gül geconfronteerd met zware bedreigingen. Ze moest onderduiken en leefde lange tijd onder permanente beveiliging. Daarmee werd ze ongewild meer dan alleen schrijfster: ze groeide uit tot een symbool in het bredere debat over vrijheid van meningsuiting, religie, zelfbeschikking en integratie. Haar persoonlijke verhaal werd collectief bezit, ingezet door verschillende kampen om hun gelijk te onderstrepen.
Voor haar aanhangers staat Gül symbool voor moed, autonomie en het recht om los te breken uit beklemmende structuren. Voor critici is ze iemand die bewust provoceert en polariseert. Feit is dat haar verhaal een maatschappelijke discussie losmaakte die veel verder ging dan één boek. Het ging plots over grenzen, loyaliteit, cultuur en de vraag wie het recht heeft om zijn of haar verhaal te vertellen.
Een vaste waarde in het publieke debat
Sindsdien is Lale Gül een vaste gast in talkshows, podcasts en op opiniepagina’s. Ze schrijft columns voor De Telegraaf en staat bekend om haar scherpe, soms onverbloemde toon. Ze draait zelden om onderwerpen heen en schuwt stevige uitspraken niet. Neutraliteit is niet haar stijl, en juist dat maakt haar zo zichtbaar.
In een medialandschap waarin veel publieke figuren hun woorden zorgvuldig afwegen, kiest Gül nadrukkelijk voor directheid. Ze zegt wat ze denkt, ook als ze weet dat dat weerstand oproept. Dat levert haar applaus én kritiek op, soms tegelijkertijd. Wat opvalt: onverschilligheid roept ze zelden op. Zelfs mensen die haar verafschuwen, blijven luisteren, reageren of discussiëren.
Geen behoefte aan een hokje
Wat Gül onderscheidt, is haar weigering om zich te laten temmen door verwachtingen. Ze laat zich niet gemakkelijk in een politiek, cultureel of ideologisch hokje plaatsen. Ze is geen spreekbuis van een beweging, maar ook geen diplomaat. Haar boodschap komt voort uit persoonlijke overtuiging, niet uit strategie.
Die houding maakt haar voor sommigen inspirerend en voor anderen gevaarlijk. Ze past niet in het comfortabele midden en lijkt daar ook geen behoefte aan te hebben. In interviews benadrukt ze regelmatig dat ze liever eerlijk is dan geliefd. Dat maakt haar een constante factor in het debat, maar ook een doelwit.
Even weg uit de schijnwerpers
Op dit moment is de 28-jarige schrijfster even minder zichtbaar in de Nederlandse media. Niet vanwege een nieuw conflict of mediastorm, maar simpelweg omdat ze op vakantie is. Voor wie haar niet kan uitstaan, voelt dat misschien als een moment van rust. Talkshows draaien door, panels worden gevuld met andere stemmen en het publieke debat dendert verder.
Toch is Gül ook tijdens haar vakantie niet helemaal onzichtbaar. Via sociale media deelt ze af en toe korte inkijkjes in haar reis. Geen zware statements of scherpe columns, maar beelden die laten zien dat ze ook gewoon geniet van zon, vrijheid en afstand van de dagelijkse Nederlandse hectiek.
Het contrast dat blijft fascineren
Juist dat contrast maakt haar voor veel mensen interessant. Iemand die voortdurend in het centrum staat van maatschappelijke discussies, maar ook gewoon haar koffers pakt en vertrekt. Op een video staat ze voor de spiegel op haar vakantieadres. Geen boodschap, geen debat – alleen een moment van ontspanning.
Bij veel volgers roept dat dezelfde gedachte op: daar kun je beter zijn dan hier, even weg van regen, files en volle agenda’s. Misschien is dat ook een onbedoelde les in haar verhaal. Achter elk publiek figuur schuilt een mens dat af en toe afstand nodig heeft om op adem te komen.
Een blijvende invloed
Of je Lale Gül nu bewondert, bekritiseert of liever overslaat, één ding valt niet te ontkennen: ze heeft een blijvende stempel gedrukt op het Nederlandse publieke debat. Haar boek, haar columns en haar optredens hebben gesprekken op gang gebracht die nog lang niet zijn afgerond. Thema’s als vrijheid, religie en identiteit blijven actueel, en haar stem klinkt daarin nog altijd door.
Zelfs wanneer ze tijdelijk uit beeld is, blijft haar naam rondzingen. Dat is misschien wel de kern van haar invloed: ze heeft een positie verworven die niet afhankelijk is van constante zichtbaarheid. Ze vertegenwoordigt een houding – zeggen wat je denkt, ongeacht de gevolgen. En precies dát zorgt ervoor dat Lale Gül voorlopig niet uit het Nederlandse debat zal verdwijnen.
Het nieuws kwam hard binnen in Friesland en ver daarbuiten. In Drachten is Marit Kramer, bekend van het komende elfde seizoen van Over Mijn Lijk, onverwachts niet meer verder gegaan. Haar familie maakte het bericht bekend via Instagram, waar een rouwadvertentie werd gedeeld die inmiddels door veel mensen is overgenomen en verder verspreid.
De woorden op de advertentie zijn eenvoudig, maar raken diep: “Liefde houdt niet op waar leven eindigt. In liefde losgelaten, mijn lieve vrouw, onze geweldige dochter.” Het zijn zinnen die laten zien hoeveel Marit betekende voor de mensen om haar heen — als partner, als dochter en als mens.
Net getrouwd met haar grote liefde
Wat het nieuws extra aangrijpend maakt, is dat Marit nog maar kort geleden in het huwelijksbootje stapte met haar grote liefde Mackenzie. Vorige maand gaven zij elkaar het jawoord in het Lycklamahûs in Beetsterzwaag, een moment dat door vrienden en familie werd omschreven als intens, warm en vol betekenis.
Het huwelijk was geen uitgestelde droom, maar een bewuste keuze: het leven vieren zolang dat kan, en liefde vastpakken zonder uitstel. Foto’s en berichten van die dag lieten een stralende Marit zien, omringd door mensen die haar dierbaar waren.
Een diagnose die alles veranderde
Nog geen twee jaar geleden kreeg Marit te horen dat er een tumor bij haar was gevonden. Nader onderzoek wees uit dat het om botk*nker ging. Het bericht sloeg in als een mokerslag, maar Marit besloot al snel dat ze zich niet volledig door angst wilde laten leiden.
Er volgde een intens traject van chemotherapie dat ruim een jaar duurde. Lange tijd leek het de goede kant op te gaan. De behandelingen sloegen aan en Marit kwam in remissie. Dat bracht voorzichtig optimisme, hoop op tijd en ruimte om plannen te maken.
Die hoop werd echter opnieuw op de proef gesteld toen later toch uitzaaiingen werden ontdekt. De z!ekte bleek hardnekkiger dan gehoopt.
Nieuwe tegenslagen, moeilijke keuzes
Marit onderging een operatie aan één van haar longen, maar bij de andere long bleek ingrijpen niet meer mogelijk. De tumor was daar inmiddels zo ver ontwikkeld dat een operatie geen optie meer was. Verdere chemotherapie zou geen effect meer hebben.
Ze kreeg te horen dat de medische mogelijkheden waren uitgeput. Een boodschap die rauw en onontkoombaar is, zeker voor iemand van haar leeftijd. Toch probeerde Marit ook op dat moment vast te houden aan een vorm van regie over haar leven.
“Ik kan er niks aan doen, dus ik moet ook niet proberen er iets aan te doen,” zei ze daarover. “Ik moet er gewoon het beste van maken.” Die woorden zouden later symbool staan voor hoe ze haar resterende tijd invulde.
Leven met aandacht en intentie
In Over Mijn Lijk liet Marit zien hoe zij ervoor koos om niet alleen patiënt te zijn, maar vooral mens te blijven. Samen met Mackenzie richtte ze zich op wat wél mogelijk was: liefde, kleine geluksmomenten en bewust leven.
Ze sprak openlijk over haar wens om kijkers iets mee te geven. Niet vanuit zwaarte, maar vanuit helderheid. Volgens Marit is tijd kostbaar, ongeacht hoeveel je ervan denkt te hebben.
“Het maakt niet uit wat mensen over je denken en wat je doet,” vertelde ze in het programma. “Je moet echt voor jezelf leven.”
Een boodschap die blijft hangen
In haar voorstelvideo, die voorafgaand aan het seizoen werd gedeeld, sprak Marit woorden die inmiddels extra lading hebben gekregen. Ze zei daarin dat het leven niet per definitie donker hoeft te zijn als je z!ek bent.
“Ik probeer er gewoon het beste van te maken,” vertelde ze. “Ik zou het zonde vinden om later terug te kijken en mezelf alleen maar verdrietig te zien. Ik ben begonnen met doen wat ik echt wil doen — en het ook écht doen.”
Die houding maakte diepe indruk op kijkers en programmamakers. Niet omdat ze haar situatie ontkende, maar omdat ze weigerde haar identiteit er volledig door te laten bepalen.
Over Mijn Lijk als spiegel van veerkracht
Over Mijn Lijk staat al jaren bekend als een programma dat rauwe realiteit toont, maar ook levenslust en menselijkheid. Marit paste naadloos in dat beeld. Haar verhaal liet zien hoe kwetsbaarheid en kracht naast elkaar kunnen bestaan.
Ze was eerlijk over angst en verdriet, maar even eerlijk over liefde, humor en de waarde van het moment. Juist die balans maakte haar bijdrage aan het programma zo bijzonder.
Een reeks met meerdere verliezen
Het nieuws over Marit volgt op eerdere berichten over andere deelnemers uit hetzelfde seizoen. Eerder werd al bekend dat ook Tycho en Nicole, die eveneens in de nieuwe reeks te zien zouden zijn, er inmiddels niet meer zijn.
Dat maakt seizoen 11 van Over Mijn Lijk extra beladen. Voor kijkers, maar zeker ook voor de betrokken families en het productieteam. Elk verhaal staat op zichzelf, maar samen laten ze zien hoe onvoorspelbaar en ongelijk verdeeld het leven kan zijn.
Reacties vol medeleven
Op sociale media stromen de reacties binnen. Kijkers, onbekenden en mensen die Marit persoonlijk kenden, delen herinneringen, steunbetuigingen en dankwoorden. Velen geven aan geraakt te zijn door haar openheid en levenshouding.
Ook de makers van het programma staan stil bij haar betekenis. Niet alleen als deelnemer, maar als iemand die anderen heeft aangeraakt met haar woorden en keuzes.
Een nalatenschap van woorden
Hoewel Marit er fysiek niet meer is, blijft haar boodschap bestaan. In fragmenten, in uitspraken, en vooral in de manier waarop ze liet zien dat leven meer is dan tijd alleen.
Ze herinnerde mensen eraan dat wachten op “later” geen garantie is. Dat liefde geen planning nodig heeft. En dat jezelf zijn, juist in moeilijke omstandigheden, een vorm van moed is.
Stilte, maar geen leegte
Marit Kramer is op 12 december vorig jaar niet verder gegaan. Haar afscheid laat een leegte achter bij haar familie, haar partner en iedereen die haar verhaal volgde. Tegelijkertijd blijft er iets tastbaars: woorden die blijven resoneren, keuzes die inspireren en liefde die voelbaar blijft.
Zoals op haar rouwadvertentie staat: liefde houdt niet op waar leven eindigt. Dat is misschien wel de essentie van wat Marit heeft nagelaten.