Actueel
“Primeur van de eeuw”: Herman Brusselmans kondigt groot nieuws aan
Herman Brusselmans had het zelf nooit meer verwacht. “Ik heb 35 jaar niet gereden.” Het is een zin die blijft hangen, zeker als ze uit de mond komt van iemand die jarenlang bekendstond om zijn afkeer van autorijden, zijn scherpe observaties en zijn compromisloze eerlijkheid. Toch zit er vandaag opnieuw een autosleutel in zijn jaszak. Sinds kort rijdt Brusselmans weer rond in Vlaanderen, achter het stuur van een Alfa Romeo. Een beslissing die hij tot voor kort zelf nog als ondenkbaar bestempelde.
Het is een opvallende wending in het leven van de schrijver, die decennialang zonder auto door het leven ging. Niet uit luxe of gemak, maar uit noodzaak. Of beter: uit angst. De reden voor zijn lange pauze achter het stuur is duidelijk en hij draait er niet omheen. “Dat had te maken met alcoholisme en paniekaanvallen,” vertelt hij openlijk. “Ik was altijd bang in de auto.” Voor Brusselmans was autorijden jarenlang geen optie. Het idee alleen al zorgde voor spanning en onrust.
Angst en afstand van het stuur
Die angst bepaalde lange tijd zijn bewegingsvrijheid. Waar voor velen een auto symbool staat voor vrijheid, voelde het voor hem als een risico dat hij niet kon of wilde nemen. De combinatie van paniekaanvallen en een verleden waarin alcohol een grote rol speelde, maakte autorijden simpelweg onmogelijk. Brusselmans koos ervoor om die realiteit te aanvaarden en paste zijn leven daarop aan. Treinen, taxi’s en te voet: zo verplaatste hij zich door Vlaanderen.
Die situatie bleef jarenlang onveranderd. Tot er iets fundamenteels in zijn leven verschoof. Geen plotse therapie, geen spectaculaire doorbraak, maar een stille, ingrijpende verandering: hij werd vader.
Het vaderschap als kantelpunt
Sinds de komst van zijn zoontje Roman ziet het dagelijkse leven van Brusselmans er totaal anders uit. Dingen die vroeger geen rol speelden, staan nu plots centraal. Uitstappen, kinderactiviteiten en gezinsmomenten zijn geen abstracte ideeën meer, maar concrete plannen. “We moeten met de kleine naar de speeltuin, de Efteling, Plopsaland, enzovoort,” vertelt hij. Het zijn zinnen die je niet meteen associeert met de schrijver zoals het publiek hem jarenlang kende.
Aanvankelijk probeerde hij die nieuwe realiteit te combineren met zijn vertrouwde manier van leven. Maar al snel bleek dat niet haalbaar. “Met de trein is dat allemaal niet te doen met de kinderwagen,” legt hij uit. “En dan ook nog eens een hond erbij.” De praktische bezwaren stapelden zich op. Wat vroeger nog werkbaar was, werd nu een bron van frustratie.
De conclusie drong zich op, hoe onwennig die ook voelde. “Er zat dus niets anders op dan een auto te kopen.” Het was geen impulsieve beslissing, maar een rationele keuze, ingegeven door verantwoordelijkheid en zorg. Niet voor zichzelf, maar voor zijn gezin.
Twijfel na de aankoop
Toch was de stap niet zonder twijfel. Integendeel. Toen de auto eenmaal gekocht was, sloeg de onzekerheid toe. “Toen ik hem gekocht had, dacht ik: waar ben ik aan begonnen? Ik heb zo lang niet gereden.” Die gedachte kwam niet uit het niets. Na 35 jaar zonder autorijden voelde het idee om opnieuw het verkeer in te gaan bijna surrealistisch.
Maar wat volgde, verraste hemzelf misschien nog het meest. De angst bleef uit. Of toch grotendeels. “Het bevalt mij,” zegt hij. “Ik vind het leuk.” Het zijn woorden die veel zeggen, juist omdat ze zo eenvoudig zijn. Geen grootse verklaringen, geen heroïek. Gewoon: het gaat beter dan verwacht.
En de plannen bleven niet theoretisch. Ze werden meteen concreet. “Straks rijden we naar Eindhoven en volgende week naar Amsterdam.” Voor iemand die zo lang niet gereden had, zijn dat geen kleine ritjes. Het toont aan dat het vertrouwen, hoe voorzichtig ook, groeit.
Media-aandacht voor een onverwachte comeback
De opmerkelijke terugkeer van Brusselmans achter het stuur bleef niet onopgemerkt. In de media werd er met lichte verbazing op gereageerd. Op Radio 2 noemde Ruben Van Gucht het zelfs “de primeur van de eeuw”. Een uitspraak met een knipoog, maar ze onderstreept wel hoe onverwacht deze wending is.
Voor het publiek past het in een bredere evolutie die velen bij Brusselmans opmerken. De scherpe schrijver blijft wie hij is, maar er is ook een andere laag zichtbaar geworden. Zachter, praktischer, misschien zelfs huiselijker. Het vaderschap lijkt daarin een sleutelrol te spelen.
Toch vaak met de taxi
Opmerkelijk genoeg betekent de aankoop van een auto niet dat Brusselmans voortaan alles zelf rijdt. Zeker niet in Gent, waar hij woont. De stad blijkt allesbehalve autovriendelijk voor zijn dagelijkse routine. “Als je van de auto van mijn huis naar school moet, moet je heel de ring van Gent doen, en die is opgebroken,” legt hij uit. Het verkeer, de werken en de omwegen maken autorijden daar vaak omslachtig.
Fietsen ziet hij evenmin als een aantrekkelijk alternatief. “Met die fiets vind ik het te koud, en te gevaarlijk aan de Zuid.” Die combinatie van kou, drukte en verkeerssituaties schrikt hem af. Het resultaat is een pragmatische oplossing die perfect bij hem past.
“Dus bel ik taxi Pancho,” vertelt hij droog, “en vraag ik aan hem om mij te brengen en de kleine te gaan ophalen.” Het klinkt bijna komisch, maar het werkt. Zijn vriendin Lena bevestigt dat hij Roman bijna dagelijks zo ophaalt. En zij heeft er zo haar mening over. “Van mij mag hij de auto toch wel een beetje meer gebruiken.”
Geen heroïsche overwinning, wel vooruitgang
Wat dit verhaal zo bijzonder maakt, is dat het geen heroïsch succesverhaal is. Brusselmans presenteert zijn terugkeer achter het stuur niet als een overwinning op zijn angsten, maar als een praktische stap in een veranderd leven. Hij blijft eerlijk over wat moeilijk is en wat hij liever vermijdt. Tegelijk laat hij zien dat verandering mogelijk is, zelfs na tientallen jaren.
De Alfa Romeo staat symbool voor meer dan alleen vervoer. Het is een teken van aanpassing, van verantwoordelijkheid en van een leven dat zich, soms onverwacht, opnieuw uitvindt. Niet omdat het moet, maar omdat het nodig is.
En misschien is dat wel de kern van dit verhaal. Niet dat Herman Brusselmans na 35 jaar weer rijdt. Maar dat hij laat zien dat zelfs vastgeroeste patronen kunnen verschuiven, als het leven daarom vraagt. Zonder groot drama. Zonder spektakel. Gewoon, stap voor stap, de weg op.
Actueel
Man eist dat zesde kind een zoon moet zijn – reactie van vrouw doet hem om vergiffenis smeken
Toen mijn man me een angstaanjagend ultimatum stelde, verwachtte hij niet dat ik voor mezelf en onze kinderen zou opkomen. De les die ik hem gaf, liet zien hoe onredelijk hij was, terwijl we al zoveel hadden om dankbaar voor te zijn. Zijn ultimatum eindigde met hem die MIJ om genade smeekte!
Ik had nooit gedacht dat ik in deze situatie zou belanden, maar hier sta ik dan, op een kruispunt. Ik werd gedwongen drastische maatregelen te nemen toen mijn echtgenoot me in een hoek drong met één eis. Maar die eis was genoeg om mij tot actie aan te zetten.
Mijn man, Danny, is altijd een toegewijde vader en een succesvolle zakenman geweest. Hij zorgt goed voor ons gezin en brengt veel tijd door op kantoor. Dit gaf mij de vrijheid om thuis te blijven en onze vijf prachtige dochters op te voeden.
Maar de laatste tijd zijn zijn dromen over een zoon “om de familienaam voort te zetten” veranderd in eisen. En die eisen zijn geëscaleerd tot bedreigingen! “Lisa, we MOETEN een zesde kind krijgen,” zei hij op een avond na het eten. Zijn toon was serieus, bijna kil.
“Danny, we hebben al VIJF dochters. Wil je dat ik doorga met kinderen krijgen totdat we een zoon hebben?” antwoordde ik, terwijl de spanning opliep.
“Maar zijn kinderen geen zegen voor je? Is het echt zo moeilijk?” Zijn woorden deden pijn. Deze discussie hadden we al vaak gehad, maar deze keer voelde het anders. Het voelde als een ultimatum. Onze ruzie escaleerde en hij suggereerde zelfs dat hij zou overwegen te SCHEIDEN als ik weigerde een zoon voor hem te krijgen! “Zeg je dat je me zou verlaten als ik je geen zoon geef?” vroeg ik, met trillende stem.
“Dat heb ik niet gezegd,” mompelde hij, terwijl hij wegkeek. Maar de implicatie was duidelijk. Hij was bereid te overwegen om te scheiden als ik niet aan ZIJN wensen voldeed. Dat was het einde van onze ruzie, en we gingen stilletjes naar bed.
Die nacht lag ik wakker, denkend aan ons gesprek. Hoe kon hij zo denigrerend doen over het leven dat we samen hadden opgebouwd? Onze dochters zijn geweldig, elk uniek en vol leven. Ik kon onze familie niet anders voorstellen. Ik moest hem laten begrijpen wat hij van mij, van ons, vroeg. En weet je wat? Voordat ik mijn ogen sloot en in slaap viel, besloot ik hem op een slimme manier te LATEN ZIEN wat het betekent om vijf kinderen ALLEEN op te voeden!
De volgende dag stond ik extra vroeg op, terwijl iedereen nog sliep. Ik pakte een tas en reed naar het oude huis van mijn overleden moeder op het platteland. Ik zette mijn telefoon op stil en negeerde al zijn oproepen en sms’jes.
Na het maken van mijn ontbijt en een kop hete koffie, nestelde ik me om mijn favoriete show van de dag te kijken: “Het Drama Dat Zich Ontvouwt Wanneer Je Je Man Alleen Thuis Laat Met Vijf Kinderen.” Ik keek alles in realtime via de bewakingscamera’s die we thuis hadden geïnstalleerd.
Danny stond voor een RUDE awakening! Zodra hij wakker werd, begon hij zich klaar te maken voor werk. Maar hij stopte toen hij de kinderen kabaal hoorde maken. “Waar is je moeder en waarom zijn jullie niet aangekleed en klaar voor het ontbijt?” vroeg hij onze bengels.
Mijn kinderen maakten me trots door hem te negeren en door te gaan met springen op bedden en spelen. Mijn man zocht naar me terwijl hij mijn naam riep voordat hij besefte dat ik niet thuis was. Hij begon me toen te bellen en ik keek hoe de oproepen binnenkwamen. “Wat de hel, Lisa,” zei hij gefrustreerd na de zesde gemiste oproep. Hij kon niet naar zijn werk gaan omdat hij onze jonge dochters niet alleen kon laten. De eerste ochtend was HILARISCH en een COMPLETE ramp!
Hij probeerde ontbijt te maken en eindigde met verbrande toast en overal gemorste sinaasappelsap! De kinderen renden rond, weigerden zich aan te kleden. Hij was volledig overweldigd en ik genoot van elk moment! In de avond wilden de meisjes verkleden spelen, en Danny MOEST meedoen! Ze lieten hem een tiara en een veren boa dragen terwijl ze deden alsof hij een prinses was!
“Daddy, je ziet er ZO mooi uit!” giechelde Emily. “Dit is belachelijk,” mompelde hij, maar hij glimlachte om hun vreugde. Mijn man zag er totaal uitgeput uit. Bedtijd was de LAATSTE druppel! Ze WEIGERDEN naar bed te gaan, eisten verhaaltjes en bleven uit hun kamers sluipen! MAN wat was ik trots!
Tegen het einde van de tweede dag was Danny zichtbaar op het punt van instorten! Hij begon me wanhopige berichten te sturen, smekend om terug te komen en te helpen. “Mijn engel, alsjeblieft, ik kan dit niet alleen,” sms’te hij. Hij stuurde zelfs een video van zichzelf, op zijn knieën, smekend om vergiffenis.
“Het spijt me, mijn lief. Kom alsjeblieft thuis. Ik heb je nodig.” Wat de clip nog grappiger maakte, was dat hij het opnam in onze vergrendelde badkamer terwijl de meisjes EISTEN dat hij naar buiten kwam om te spelen! Ik besloot dat het tijd was om naar huis te gaan. Toen ik binnenkwam, was Danny de eerste die naar me toe rende, er meer opgelucht uitziend dan ik hem ooit had gezien!
“Het spijt me zo,” zei hij. “Ik zal je niet meer onder druk zetten over het krijgen van een zoon.” Hij hield me zo stevig vast dat ik bijna niet kon ademen! “Ik besef nu hoeveel je doet, en ik beloof meer tijd met het gezin door te brengen,” beloofde hij. Ik was ontroerd. “Als je echt belooft meer tijd met ons door te brengen en meer te helpen, kunnen we de MOGELIJKHEID van een zesde kind bespreken,” zei ik.
Hij knikte heftig. “Ik beloof het, ik zweer het. Laat me alsjeblieft nooit meer zo lang alleen met hen!” We lachten allebei en vanaf die dag hield hij zijn belofte. Hij werd meer betrokken bij ons gezin en waardeerde al het harde werk dat kwam kijken bij het opvoeden van de kinderen die we al hadden.
Ons leven begon ten goede te veranderen. Danny begon eerder thuis te komen van zijn werk en werkte soms zelfs vanuit huis, vastbesloten om meer aanwezig te zijn. Hij hielp met huiswerk, woonde schoolactiviteiten bij en nam de bedtijdtaken over!
Mijn eens misleide echtgenoot leerde zelfs hoe hij haar moest vlechten, tot grote vreugde van onze dochters! Op een zaterdagochtend, terwijl we rond de ontbijttafel zaten, keek Danny me aan met een zachte glimlach. “Ik heb nagedacht,” zei hij. “Misschien gaat het niet om het hebben van een zoon. Misschien gaat het om het koesteren van het gezin dat we hebben.”
Ik glimlachte terug, voelend hoe een warmte door mijn borst trok. “Dat is alles wat ik ooit heb gewild, Danny.” We gingen door met ons ontbijt, pratend en lachend, de spanning van de afgelopen weken smolt weg. Het was in die eenvoudige momenten, omringd door onze dochters, dat we ons ware geluk vonden.
Maanden gingen voorbij en mijn man bracht het idee van een zesde kind nooit meer ter sprake. Hij was een veranderd man, meer betrokken en verbonden met ons gezin dan ooit tevoren. De meisjes aanbeden hem, en ons huis was gevuld met vreugde en gelach. Op een avond, terwijl we naar onze dochters keken die in de tuin speelden, nam Danny mijn hand. “Dank je, Lisa,” zei hij zacht. “Voor alles.” Ik kneep in zijn hand, voelend hoe de tranen in mijn ogen opwelden.
“Dank je voor je begrip,” antwoordde ik. Onze reis was niet gemakkelijk, maar het bracht ons dichter bij elkaar. Mijn man leerde het gezin dat hij had te waarderen. En ik vond de kracht om voor mezelf en onze dochters op te komen. We waren sterker dan ooit, klaar om welke uitdagingen het leven ons ook zou brengen.
En terwijl we daar zaten, kijkend naar onze dochters die vuurvliegjes achterna zaten onder de ondergaande zon, wist ik dat we ons gelukkig en tevreden hadden gevonden.