Actueel
De vrouwen die durfden te onthullen – De opkomst van de bikini
Wat begon als één klein kledingstuk, groeide uit tot een wereldwijd symbool van vrijheid, discussie en culturele verandering. De bikini – vandaag de dag een vertrouwde verschijning op stranden en bij zwembaden – zorgde vroeger voor opschudding, verboden en zelfs arrestaties. In de lange geschiedenis waarin maatschappelijke normen en persoonlijke vrijheid tegenover elkaar stonden, speelde dit stukje stof een opvallende hoofdrol. Pausen noemden het ongepast, regeringen verboden het, maar vrouwen bleven het dragen en veranderden daarmee de wereld.
Badmode vóór de bikini: zwaar, wollig en gebaseerd op regels
Aan het begin van de 20e eeuw zag badkleding er totaal anders uit dan nu. Het ging niet om stijl, maar om bedekking. Badpakken voor vrouwen waren gemaakt van zware wol en bedekten het lichaam volledig. Van de nek tot de knieën moest alles verborgen blijven. Functioneel waren de pakken nauwelijks: zwemmen was een uitdaging, maar dat was bijzaak. Bescheidenheid stond bovenaan.
In de Verenigde Staten werden lokale stranden streng in de gaten gehouden. Sommige plaatsen huurden zelfs kleermakers in om badpakken ter plekke aan te passen als er te veel huid zichtbaar was. Op stranden als Clarendon Beach en Coney Island liepen handhavers met meetlinten rond, klaar om bezoekers terecht te wijzen die volgens hen te weinig kleding droegen.
In Washington D.C. ging men nog verder: badkousen mochten niets “blootleggen wat niet hoorde”, en handhavers bepaalden ter plekke of iemand zich aan de kledingvoorschriften hield. Het lijkt een scène uit een film, maar het gebeurde echt.
Annette Kellerman: de vrouw die durfde te veranderen
Toch waren er pioniers die de oude badmode wilden doorbreken. Eén van hen was de Australische zwemster Annette Kellerman, die door haar indrukwekkende zwemprestaties bekendstond als ‘de Australische zeemeermin’. Zij vond de traditionele badkleding hinderlijk en ontwierp een eendelig zwempak dat armen en benen vrij liet.
In 1907 droeg ze dit pak in het openbaar. Volgens verhalen werd ze zelfs aangesproken door de politie vanwege haar outfit. Officiële documenten ontbreken, maar haar optreden zette iets groots in gang: de start van een beweging richting praktische, minder bedekkende badkleding.
De populariteit van Kellermans ontwerp groeide snel. Uiteindelijk lanceerde ze haar eigen badkledinglijn, waarvan de eendelige varianten een eerste stap vormden naar moderne zwemmode. Voor veel vrouwen voelde dit als bevrijding: eindelijk konden ze vrij bewegen in het water.
De jaren twintig: meer vrijheid, nieuwe silhouetten
De jaren twintig brachten een golf van veranderingen. Mode werd speelser, en de flapperstijl maakte ook op het strand zijn intrede. Een groep Californische vrouwen, bekend als de ‘skirts be hanged girls’, verzette zich openlijk tegen lange, onhandige rokken. Zij wilden badpakken waarmee ze echt konden zwemmen.
Badmode veranderde daardoor stap voor stap. De stoffen werden lichter, de ontwerpen praktischer, en vrouwen kregen voor het eerst badkleding die niet alleen functioneel was, maar ook comfortabel. Hoewel het nog steeds veel bescheidener was dan de zwemkleding van vandaag, was het een belangrijke overgang: bewegen werd belangrijker dan verbergen.
Maar de grootste revolutie moest nog komen.
1946: de introductie van de bikini – en de wereld reageert
Na de Tweede Wereldoorlog veranderde de samenleving opnieuw. Vrijheid, optimisme en nieuwe modes uit Frankrijk bereikten de wereld. In 1946 ontwierp de Franse ingenieur Louis Réard een tweedelig zwempak dat de navel liet zien. Zo’n ontwerp had men nog nooit eerder in het openbaar gezien.
Réard zocht een naam die de impact van zijn ontwerp zou weerspiegelen. Kort daarvoor was de eerste vredestijd-kernproef gehouden op het atol Bikini. De wereld keek ademloos toe. Réard hoopte dat zijn ontwerp net zo ‘explosief’ zou inslaan – en dus noemde hij het de bikini.
Zijn gok slaagde. Maar niet zonder controverse.
Veel landen verboden de bikini direct. In Duitsland bleef het tweedelige badpak decennialang ongewenst in openbare zwembaden. Frankrijk, waar het ontwerp was geboren, verbood het zelfs tijdelijk aan de kust. Katholieke organisaties in Europa noemden het ongepast, en Paus Pius XII sprak zich negatief uit over het kledingstuk.
Ook in Australië ontstond discussie. In 1952 werd model Ann Ferguson gevraagd het strand te verlaten omdat haar bikini ‘te gewaagd’ zou zijn. Het geeft aan hoe fel men reageerde op iets wat tegenwoordig volkomen normaal is.
De foto die de wereld rondging
Er bestaat een beroemde zwart-witfoto die regelmatig opduikt op sociale media. Deze toont een man in uniform naast een jonge vrouw in bikini aan een Italiaans strand. Regelscrupule internetgebruikers beweren vaak dat zij een bekeuring kreeg voor het dragen van een bikini in 1957.
Het verhaal achter de foto blijft echter onduidelijk. Historici en het Staatsarchief van Rimini bevestigen dat Italië destijds wel degelijk regels had rond badkleding, maar of deze specifieke vrouw werd aangesproken vanwege haar kleding, is nooit bewezen. Toch werd de foto een symbool van de culturele strijd rondom zwemkleding die jarenlang woedde.
Hollywood zorgt voor een doorbraak
Hoewel de bikini wereldwijd bekend werd, duurde het tot de jaren zestig voordat hij echt werd geaccepteerd. De entertainmentwereld speelde daarbij een grote rol. Filmstudio’s werkten nog lange tijd onder de Hays Code, die bijvoorbeeld de zichtbaarheid van navels streng reguleerde. Maar ondanks deze beperkingen begonnen bekende actrices steeds vaker in badkleding te verschijnen.
Brigitte Bardot gaf de bikini een iconische status in de film Het meisje in de bikini. Haar natuurlijke uitstraling, gecombineerd met de opvallende tweedelige outfit, maakte diepe indruk op het publiek. Ze werd wereldwijd gezien als hét gezicht van de nieuwe badmode.
Een ander historisch filmbeeld is Ursula Andress in Dr. No (1962), die de zee uitstapt in een witte bikini met een mes aan haar heup. Dat moment werd legendarisch en vestigde voorgoed de reputatie van de bikini als symbool van moderne vrouwelijkheid.
De jaren zeventig en verder: zwemmode wordt mode
Vanaf de jaren zeventig ging het snel. Zwemkleding werd sportiever, kleurrijker en veel vrijer van ontwerp. Bikinilijnen werden smaller, stoffen flexibeler en variatie groter. Van atletische modellen tot strandmode met speelse patronen: de bikini werd een gevestigd onderdeel van modecultuur.
Mannenmode ging dezelfde kant op, met kortere zwembroeken en dunnere materialen. De strenge regels die ooit golden, verdwenen langzaam naar de achtergrond. Het ging niet langer om wat ‘hoorde’, maar om wat prettig voelde.
De 21e eeuw: vrijheid, comfort en inclusiviteit
Vandaag draait zwemkleding vooral om zelfvertrouwen. Van bescheiden badpakken tot minimalistische bikini’s: de keuze is enorm. Belangrijker nog: er is ruimte voor allerlei lichaamstypes, stijlen, maten en achtergronden. Jong, oud, slank, vol, sportief of curvy — zwemmode is voor iedereen.
De oude discussies over wat wel en niet ‘gepast’ zou zijn, maken steeds meer plaats voor gesprekken over autonomie, comfort en het recht om jezelf te laten zien zoals jij dat wilt.
Wat begon als een debat over stukken stof is uitgegroeid tot een verhaal over vrijheid, diversiteit en persoonlijke expressie. De bikini is niet zomaar een kledingstuk; het is een symbool van de veranderde blik op vrouwelijkheid en een herinnering aan de lange weg naar keuzevrijheid.
Actueel
The Voice-kijker herkent Myrthe ineens en dat blijkt een hele bekende
Myrthe Hendrix maakt indruk bij The Voice of Holland: drie stoelen draaien, maar ze is geen onbekende op tv
In de nieuwste aflevering van The Voice of Holland was er één optreden dat kijkers duidelijk bijbleef. Myrthe Hendrix, een jonge zangeres uit Breda, wist met haar auditie drie coaches te overtuigen en zorgde voor een moment dat nog lang werd besproken. Haar stem, haar rust en haar uitstraling maakten indruk. Toch bleek al snel dat dit niet haar eerste kennismaking met nationale televisie was.
Hoewel Myrthe zich presenteert als een beginnende artiest die haar weg zoekt in de muziekwereld, heeft ze al eerder op een groot podium gestaan. Dat maakt haar verhaal extra interessant.
Een auditie die meteen opviel
Tijdens de blind auditions stapte Myrthe zelfverzekerd het podium op. Zonder grote aankondiging of theatrale introductie begon ze aan haar nummer: Homesick van Dua Lipa. Het is een lied dat vraagt om controle, gevoel en timing — elementen die Myrthe moeiteloos leek te beheersen.
Al na een paar zinnen was duidelijk dat haar stem iets losmaakte bij de coaches. Willie Wartaal draaide als een van de eersten zijn stoel om, gevolgd door Dinand Woesthoff. Beiden waren zichtbaar geraakt door haar manier van zingen.
Verdeelde reacties aan de jurytafel
Niet alle coaches waren meteen overtuigd. Suzan & Freek bleven aanvankelijk zitten. Suzan gaf aan dat ze Myrthes stem “niet per se bijzonder”, maar wel mooi vond. Het duo twijfelde zichtbaar, iets wat kijkers inmiddels herkennen als onderdeel van hun gezamenlijke besluitvorming.
Freek merkte op dat hij Myrthe technisch juist erg sterk vond. Hij benoemde haar ademhaling, controle en zuiverheid als pluspunten. Toch bleef het duo uiteindelijk zitten — een keuze waar later spijt over zou volgen.
Ook Ilse DeLange draait om
Na de eerste twee stoelen volgde nog een belangrijke wending: Ilse DeLange draaide haar stoel alsnog om. Daarmee kreeg Myrthe de kans om te kiezen tussen drie coaches, een luxe die lang niet elke kandidaat krijgt.
De spanning was voelbaar, zowel in de studio als bij kijkers thuis. Wie zou haar het beste kunnen begeleiden in haar muzikale ontwikkeling?
Spijt bij Suzan & Freek
Na afloop van het optreden kwamen Suzan & Freek terug op hun beslissing. Suzan was opvallend eerlijk: “Toen je klaar was, dacht ik eigenlijk: waarom hebben we niet gedrukt?” Ze benadrukte dat het optreden sterk was en dat de twijfel dit keer meer bij henzelf lag dan bij Myrthe.
“Je hebt supergoed gezongen,” zei Suzan. “Ik denk dat het deze keer niet aan jou lag, maar aan ons.” Het was een zeldzaam moment van zelfreflectie aan de jurytafel, dat door veel kijkers werd gewaardeerd.
Dinand Woesthoff zichtbaar onder de indruk
Dinand Woesthoff was daarentegen vanaf het begin overtuigd. Hij omschreef Myrthes stem als een stem die “verhaalt”. “Sommige stemmen doen iets met je,” zei hij. “Ik werd er heel rustig van. Ik dacht: wauw, wat speciaal.”
Volgens Dinand is dat precies waar hij naar zoekt in het programma: niet alleen technische perfectie, maar een stem die emotie overbrengt zonder te forceren. “Jij hebt dat gewoon,” voegde hij eraan toe.
Op zoek naar de juiste coach
Myrthe liet weten dat ze niet alleen een coach zocht die haar zangtechnisch kon begeleiden, maar ook iemand die haar kon helpen bij haar eigen muziek. Ze schrijft namelijk zelf liedjes en zoekt iemand die haar daarin richting en feedback kan geven.
Na het horen van alle coaches maakte ze haar keuze: ze sloot zich aan bij Ilse DeLange. Voor Myrthe voelde Ilse als de juiste persoon om haar te helpen groeien, zowel artistiek als inhoudelijk.
Een jonge artiest met ambities
Myrthe is net afgestudeerd en staat aan het begin van haar carrière. Ze is momenteel op zoek naar werk, maar haar grote droom ligt duidelijk in de muziek. Ze speelt al in een coverband en treedt regelmatig op tijdens feesten en partijen.
Volgens Myrthe is deelname aan The Voice of Holland voor haar vooral een leerproces. “Ik vind het superleuk om hier te zijn,” liet ze weten. “Ik hoop dat dit me helpt om mezelf als artiest verder te ontwikkelen.”
Geen onbekende op televisie
Wat veel kijkers verraste, was het feit dat Myrthe al eerder op televisie te zien was. Wie goed terugkijkt, herkent haar misschien uit Junior Songfestival.
In 2015 deed Myrthe daar aan mee met het nummer Kinderen Van De Zon, een lied dat ze zelf schreef. Dat ze toen al haar eigen muziek presenteerde, laat zien dat haar ambitie niet nieuw is.
Finaleplek bij Junior Songfestival
Tijdens haar deelname aan het Junior Songfestival wist Myrthe de finale te bereiken. Hoewel ze het programma uiteindelijk niet won, deed ze waardevolle ervaring op. Optreden voor een groot publiek, omgaan met spanning en feedback krijgen — het zijn lessen die haar nu opnieuw van pas komen.
Die eerdere ervaring verklaart misschien ook haar rust en zelfverzekerdheid op het podium van The Voice. Ze weet hoe het voelt om in de spotlights te staan en lijkt zich daar comfortabel bij te voelen.
Een lange adem in de muziekwereld
Het verhaal van Myrthe laat zien dat een muzikale carrière vaak geen rechte lijn is. Van het Junior Songfestival als tiener, via coverbands en lokale optredens, naar een nieuw podium bij The Voice of Holland. Het zijn stappen die getuigen van doorzettingsvermogen.
Ze lijkt niet op zoek naar snelle roem, maar naar duurzame groei. Dat maakt haar voor veel kijkers een herkenbare en sympathieke kandidaat.
Wat kunnen we nog verwachten?
Met Ilse DeLange als coach ligt er een interessant traject voor Myrthe in het verschiet. Ilse staat bekend om haar oog voor detail, haar ervaring met songwriting en haar vermogen om artiesten hun eigen identiteit te laten behouden.
Of Myrthe ver zal komen in het programma, valt nog te bezien. Maar haar auditie heeft in elk geval laten zien dat ze iets te vertellen heeft — en dat ze klaar is voor een volgende stap.
Conclusie: meer dan een sterke auditie
Myrthe Hendrix maakte niet alleen indruk met haar auditie, maar ook met haar verhaal. Ze combineert ervaring met ambitie, techniek met gevoel en rust met overtuiging. Dat maakt haar tot een van de kandidaten om in de gaten te houden dit seizoen.
Of ze nu wint of niet: haar optreden bij The Voice of Holland voelt als een nieuw hoofdstuk in een muzikale reis die al veel eerder begon — en die voorlopig nog niet ten einde lijkt.