Actueel
Advocaat Ali B: Marco Borsato wordt om déze reden vrijgesproken
Marco Borsato wacht uitspraak in rechtszaak: experts verdeeld over bewijs en mogelijke vrijspraak
De komende weken zijn spannend voor Marco Borsato. Op 4 december doet de rechtbank uitspraak in de zaak waarin de zanger wordt verdacht van grensoverschrijdend gedrag jegens een minderjarige. Het 0penbaar Ministerie (OM) heeft zijn eisen neergelegd, maar volgens verschillende juridische experts is de bewijslast dun en blijft de uitkomst onzeker.

Hoewel de zanger al jaren onderwerp is van discussie en publieke speculatie, draait het in de rechtszaal uitsluitend om feiten en bewijs. En juist daarover lopen de meningen sterk uiteen.
Geen “smoking gun”
Volgens insiders is er in de zaak geen zogenoemd “smoking gun” — geen direct, onomstotelijk bewijs dat de beschuldigingen bevestigt. Wel zijn er verklaringen, dagboekfragmenten en berichten die samen een bepaald beeld schetsen, maar die op zichzelf niet voldoende lijken om tot een overtuigend oordeel te komen.
De achtergrond van de zaak maakt het extra complex. De moeder van het meisje dat aangifte deed, was jarenlang actief binnen de fanclub van Marco Borsato, maar werd daar op een gegeven moment ontslagen. Die context heeft bij sommige buitenstaanders geleid tot vragen over mogelijke motieven of belangen, al blijft dat speculatief.
Het OM benadrukt dat het zorgvuldig te werk is gegaan en dat de beslissing om tot vervolging over te gaan niet lichtvaardig is genomen.

Advocaat: “Het bewijs is vooral indirect”
Strafrechtadvocaat Bart Swier, bekend als raadsman van onder meer artiest Ali B, liet zich deze week bij BNR uit over de zaak. Volgens hem heeft het OM weinig concrete bewijzen kunnen leveren.
“Er is niet veel,” zegt Swier. “Mijn analyse is dat Marco Borsato waarschijnlijk zal worden vrijgesproken. Het bewijs dat er ligt, is grotendeels circumstantial — indirect dus.”
Hij verwijst daarmee naar aanwijzingen die mogelijk in één richting wijzen, maar niet rechtstreeks aantonen dat er iets strafbaars is gebeurd. Swier vindt bovendien dat het requisitoir, de officiële toelichting van het OM, niet overtuigend is opgebouwd.
“Het is veel, maar weinig concreet,” stelt hij. “Er staat niet duidelijk in wat nu precies het keiharde bewijs is.”
Het gesprek dat alles moest bewijzen
Een belangrijk onderdeel van het onderzoek is een opgenomen gesprek tussen Marco Borsato en de moeder van het meisje. Volgens het OM had de zanger daarin duidelijk moeten ontkennen wat hem werd voorgelegd. Omdat hij dat niet deed, ziet het OM dat als een vorm van stilzwijgende bekentenis.
Maar die redenering overtuigt niet iedereen.
“Het betoog dat hij iets zou hebben bekend omdat hij het niet ontkent, vind ik zwak,” zegt Swier. “Een echt bekentenisgesprek is er niet. Er wordt niets expliciet toegegeven.”
Volgens de advocaat is terughoudendheid in zulke gesprekken niet automatisch verdacht. “Soms zegt iemand niets omdat hij geschrokken is, of omdat hij niet weet hoe hij moet reageren.”

Discussie over dagboeken en steunbewijs
Een ander punt van discussie is het gebruik van dagboekfragmenten als bewijs. Het OM ziet de aantekeningen van het vermeende slacht0ffer als ondersteunend bewijs, in combinatie met berichten en verklaringen.
Maar daar is niet iedereen het mee eens. Swier stelt dat dagboeken in juridische zin zelden als zelfstandig bewijs gelden. “Ze kunnen hooguit dienen als ondersteuning, maar niet als dragend bewijs,” zegt hij.
Oud-strafpleiter Bram Moszkowicz is het daar niet mee eens. Aan de desk van Shownieuws wijst hij erop dat dezelfde rechtbank eerder oordeelde dat dagboeken wél als steunbewijs kunnen dienen, mits er ook andere aanwijzingen aanwezig zijn.
“In oktober oordeelde deze rechtbank in een andere zaak dat dagboeken, mits ondersteund door ander bewijs, kunnen meetellen,” zegt Moszkowicz. “En dat is precies wat hier speelt: er zijn appjes, er is een gesprek, er zijn verklaringen en er is randbewijs.”
Volgens hem kan de rechtbank dus, als zij dat wil, tot een veroordeling komen.

Publieke druk en reputatie
Naast de juridische strijd speelt ook de publieke opinie een rol. Marco Borsato’s naam is al jaren onderwerp van debat. Sinds de aantijgingen in 2021 naar buiten kwamen, trok hij zich grotendeels terug uit de openbaarheid. Zijn muziek verdween tijdelijk van radioplaylists, optredens werden afgezegd en samenwerkingen stopgezet.
Advocaat Swier denkt dat een eventuele vrijspraak veel kan herstellen.
“Als hij wordt vrijgesproken, en zeker als dat gemotiveerd gebeurt, denk ik dat het publiek hem weer zal omarmen,” zegt hij. “Mensen vergeten soms dat hij jarenlang is buitengesloten zonder dat er een definitief oordeel was.”
Toch blijft het onzeker hoe het publiek zal reageren, zelfs als de rechtbank hem vrijspreekt. In de huidige tijd, waarin reputaties razendsnel gevormd en soms moeilijk hersteld worden, is vertrouwen niet zomaar teruggewonnen.

Juridische nuance
Beide juristen, Swier en Moszkowicz, benadrukken dat de beslissing uiteindelijk afhangt van de interpretatie van de rechters. Het Nederlandse strafrecht eist “wettig en overtuigend bewijs” — er moet dus niet alleen formeel bewijs zijn, maar de rechtbank moet er ook innerlijk van overtuigd zijn dat de verdachte schuldig is.
“Als de rechtbank overtuigd is, kunnen ze veroordelen,” zegt Moszkowicz. “Maar als er ook maar redelijke twijfel is, dan moet vrijspraak volgen.”
Het proces is daarmee een delicate balans tussen juridische precisie en menselijke interpretatie.
Wat zegt het OM?
Het 0penbaar Ministerie heeft tot nu toe geen uitgebreide publieke toelichting gegeven buiten de rechtszaal. Wel benadrukte de officier van justitie eerder dat de zaak zorgvuldig is opgebouwd en dat alle getuigenverklaringen, schriftelijke bewijzen en gesprekken in samenhang moeten worden bekeken.
Volgens het OM moet worden gekeken naar het totale beeld, niet naar losse elementen. Een dagboek, een appje of een gesprek op zich bewijst niets, maar de combinatie van deze onderdelen zou volgens hen een consistent verhaal opleveren.
De impact op alle betrokkenen
Wat de uitspraak op 4 december ook wordt, de zaak heeft diepe sporen nagelaten. Niet alleen bij Marco Borsato zelf, maar ook bij zijn familie, fans en de personen die bij de zaak betrokken zijn.
Het proces heeft geleid tot maatschappelijke discussies over macht, vertrouwen en de grenzen van gedrag in de entertainmentwereld. Tegelijkertijd herinnert het eraan hoe ingewikkeld zulke zaken kunnen zijn, zeker wanneer bewijs vooral indirect of subjectief is.
Voorzichtig herstel
Mocht de zanger worden vrijgesproken, dan zal zijn weg terug naar het publieke leven voorzichtig en gefaseerd verlopen. Volgens kenners zou hij eerst moeten werken aan een zorgvuldig herstel van vertrouwen.
“Het gaat niet alleen om juridisch gelijk krijgen,” zegt een mediadeskundige. “Het gaat erom hoe mensen hem weer gaan zien. Vertrouwen herstel je niet met één uitspraak, maar met tijd en transparantie.”
Slot: spanning tot het laatste moment
De zaak rond Marco Borsato blijft een van de meest besproken juridische dossiers binnen de Nederlandse showbizzwereld. De uitspraak van de rechtbank op 4 december zal bepalen of de zanger schuldig of onschuldig wordt bevonden — maar ongeacht de uitkomst zal het nog lang onderwerp van gesprek blijven.
Zoals advocaat Swier het verwoordt:
“Wat er ook gebeurt, dit dossier toont hoe complex waarheidsvinding in dit soort zaken is. Er is nooit zwart-wit, alleen veel grijs.”
De ogen van het publiek zijn nu gericht op de rechtbank. Pas dan zal blijken of Marco Borsato juridisch én maatschappelijk een nieuw hoofdstuk kan beginnen.
Actueel
Enorme klap voor iedereen met een huurwoning

Woningtekort blijft groeien: verkoopgolf van huurwoningen dreigt de crisis verder te verdiepen
Het woningtekort in Nederland blijft hardnekkig oplopen en is inmiddels uitgekomen op circa 410.000 woningen. Daarmee staat de druk op de woningmarkt op een historisch hoog niveau. Alsof dat nog niet genoeg is, wijst nieuw onderzoek erop dat er nog meer problemen op komst zijn. Zowel beleggers als woningcorporaties zijn namelijk van plan om de komende jaren nog meer huurwoningen te verkopen. De gevolgen daarvan kunnen ingrijpend zijn voor huurders, starters en gezinnen.

Het vooruitzicht: een verder krimpend huuraanbod, stijgende huren in de vrije sector en een generatie jongeren die noodgedwongen langer bij hun ouders blijft wonen.
Alarmerend rapport over de toekomst van huurwoningen
Uit een gezamenlijk rapport van Capital Value en ABF Research, opgesteld in opdracht van de overheid, blijkt dat de bereidheid om huurwoningen te verkopen groot is. Meer dan de helft van de ondervraagde partijen geeft aan dat zij hun huurbezit verder willen afbouwen.
Concreet zegt 56 procent van de woningcorporaties te verwachten dat zij in de komende jaren meer woningen zullen “uitponden”. Uitponden betekent dat huurwoningen bij mutatie — dus wanneer een huurder vertrekt — niet opnieuw worden verhuurd, maar te koop worden gezet.
Ook particuliere en institutionele beleggers volgen deze strategie steeds vaker.

Waarom corporaties en beleggers verkopen
Voor woningcorporaties is de verkoop van huurwoningen geen doel op zich, maar een middel. De opbrengsten worden ingezet voor nieuwbouwprojecten en voor het verduurzamen van bestaande woningen. In theorie zou dat op lange termijn moeten bijdragen aan meer en betere woningen.
In de praktijk wringt het echter. De verkoop gebeurt sneller dan de nieuwbouw kan worden gerealiseerd, waardoor het netto-aanbod aan huurwoningen verder afneemt.
Beleggers hebben weer andere motieven. Volgens Arjan Peerboom, directeur van Capital Value, speelt vooral de veranderde financiële context een rol. “Beleggers kiezen steeds vaker voor individuele verkoop vanwege hogere fiscale lasten en lagere rendementen bij het aanhouden van huurwoningen,” aldus Peerboom.

Een harde klap voor huurders en starters
De gevolgen van deze verkoopgolf zijn aanzienlijk. Minder huurwoningen betekent meer concurrentie op een markt die al extreem krap is. Vooral in de vrije huursector, waar de huren minder gereguleerd zijn, zal dat leiden tot forse prijsstijgingen.
Voor jongeren en starters wordt het daardoor steeds moeilijker om een zelfstandige woning te vinden. Veel twintigers en dertigers blijven noodgedwongen langer thuis wonen of delen een woning, simpelweg omdat er geen betaalbare alternatieven zijn.
Ook gezinnen die willen doorstromen, lopen vast. Wie een betaalbare huurwoning verlaat, heeft geen garantie dat er iets passends voor terugkomt.

Cijfers laten trend duidelijk zien
De trend is al zichtbaar in de cijfers. In 2024 werden 26.180 huurwoningen verkocht. Dat aantal ligt fors hoger dan in eerdere jaren en vormt een duidelijke aanwijzing dat het uitponden structureel is geworden.
Als deze ontwikkeling doorzet — en daar wijzen de huidige plannen op — zal het tekort aan huurwoningen verder oplopen. Dat werkt als een vicieuze cirkel: minder aanbod leidt tot hogere prijzen, waardoor nog meer mensen buiten de boot vallen.
Nieuwbouw kan tempo niet bijhouden
Tegenover de verkoop van huurwoningen staat de bouw van nieuwe woningen. In 2025 werden 69.200 nieuwbouwwoningen opgeleverd. Voor dit jaar wordt een stijging verwacht naar ongeveer 88.000 woningen. Dat lijkt positief, maar het is onvoldoende om het bestaande tekort snel terug te dringen.
Bovendien is er een zorgwekkende ontwikkeling zichtbaar aan de voorkant van de bouwketen. Het aantal bouwvergunningen bevindt zich momenteel in een “stevige dip”, zo meldt De Telegraaf. Minder vergunningen vandaag betekent minder opleveringen over enkele jaren.
Buitenlandse investeerders haken af
Een belangrijke factor in de teruglopende bouwactiviteit is het afhaken van buitenlandse beleggers. Hun aandeel in de financiering van Nederlandse woningbouwprojecten is gedaald naar slechts 7 procent, het laagste niveau ooit gemeten.
Internationale investeerders noemen meerdere obstakels:
-
De hoge overdrachtsbelasting in Nederland
-
Strenge huurwetgeving, vooral in de gereguleerde sector
-
Veranderde fiscale regels, waardoor rendementen onder druk staan
Als gevolg daarvan bouwen buitenlandse partijen hun vastgoedportefeuilles in Nederland af.
Afnemend buitenlands bezit
De cijfers onderstrepen die trend. Begin vorig jaar bezaten buitenlandse beleggers nog ongeveer 80.000 huurwoningen in Nederland. Inmiddels is dat aantal gedaald naar 72.500. Die woningen verdwijnen niet van de markt, maar worden verkocht — vaak aan particulieren die ze zelf gaan bewonen.
Hoewel dat voor individuele kopers gunstig kan zijn, betekent het op macroniveau opnieuw een krimp van het huuraanbod.
Politieke en maatschappelijke onrust
De ontwikkelingen zorgen voor groeiende maatschappelijke en politieke onrust. Op sociale media en in het publieke debat klinkt steeds vaker de vraag hoe het mogelijk is dat het woningtekort blijft oplopen, terwijl de behoefte aan betaalbare woonruimte zo groot is.
Sommige opiniemakers wijzen erop dat vooral Nederlandse starters en jonge gezinnen de gevolgen voelen. Zij stellen hun toekomstplannen uit, wonen langer bij hun ouders en ervaren steeds meer onzekerheid over wonen en samenleven.
Structureel probleem vraagt structurele oplossingen
Experts zijn het erover eens dat het woningtekort niet met één maatregel kan worden opgelost. Het gaat om een structureel probleem, waarin bouwtempo, regelgeving, financiering en demografie samenkomen.
Zonder versnelling van de bouw, stabiel beleid voor investeerders en bescherming van het huuraanbod dreigt de situatie verder te verslechteren. De verkoop van huurwoningen kan op korte termijn geld opleveren, maar vergroot het probleem zolang de nieuwbouw achterblijft.
Wat betekent dit voor de komende jaren?
Als de huidige trends zich doorzetten, moeten huurders zich voorbereiden op:
-
Minder keuze op de huurmarkt
-
Langere wachttijden voor betaalbare woningen
-
Stijgende huren, vooral in de vrije sector
-
Meer jongeren die langer thuis blijven wonen
Zonder ingrijpen kan het woningtekort de komende jaren nog verder oplopen, ondanks alle ambities en plannen.
Conclusie: druk op woningmarkt neemt verder toe
Het oplopende woningtekort, gecombineerd met de geplande verkoop van huurwoningen door corporaties en beleggers, vormt een zorgwekkende cocktail. Hoewel nieuwbouwprojecten in de planning staan, blijft het tempo onvoldoende om de uitstroom uit de huursector te compenseren.
Voor huurders, starters en gezinnen betekent dit aanhoudende onzekerheid. De cijfers laten zien dat het probleem niet vanzelf verdwijnt. Zonder duidelijke koers en langdurige oplossingen blijft de Nederlandse woningmarkt gevangen in een crisis die steeds meer mensen direct raakt.
