Wat begon als een noodoplossing uit medemenselijkheid, is inmiddels uitgegroeid tot een pijnlijk hoofdstuk vol verwijten, woede en ongemak. Monique Hansler ligt opnieuw onder vuur, ditmaal vanwege haar gedrag richting Marc Trines, de man die Denise van der Laan opving nadat zij abrupt uit het huis van de familie Hansler werd gezet in Altea. In een openhartig gesprek met weekblad Story doet Trines nu zijn verhaal – en dat schetst een beeld dat bij veel kijkers opnieuw vragen oproept over de manier waarop Mama Mo met anderen omgaat.

Van realitydrama naar rauwe werkelijkheid

Kijkers van De Hanslers: Van de Piste naar de Playa zagen het allemaal gebeuren: de situatie tussen Monique en Denise escaleerde in rap tempo. Wat begon als onderlinge spanningen, eindigde in een explosieve confrontatie waarin Denise letterlijk haar koffers moest pakken. Monique was woedend omdat Denise volgens haar “dingen had geroepen” over haar op de boulevard van Altea. In de serie werd duidelijk hoe hoog de emoties opliepen en hoe snel de situatie onhoudbaar werd.

Het gevolg: Denise stond plotseling op straat, zonder vaste verblijfplaats, in een vreemd land. Wat op televisie misschien leek op een dramatisch moment in een realityserie, bleek in werkelijkheid een zeer kwetsbare situatie.

Een toevallige ontmoeting met grote gevolgen

Marc Trines had op dat moment geen enkele intentie om onderdeel te worden van dit conflict. Hij ontmoette Denise een dag vóór de escalatie, toevallig, op het terras van een beachclub in Altea.
“Toen leek er echt nog niets aan de hand,” vertelt Trines aan Story. “We raakten gewoon aan de praat. Ik vertelde wat ik hier deed, dat ik samen met mijn partner caravans verhuur die we als B&B gebruiken.”

Een onschuldig gesprek, zonder enig vermoeden dat hij een dag later een cruciale rol zou spelen in Denise’ leven.

“Ik ben eruit gezet en weet niet waar ik heen moet”

Die volgende dag kreeg Trines plots een telefoontje van Denise.
“Ze klonk overstuur,” zegt hij. “Ze zei: ‘Ik ben op straat gezet en weet niet waar ik naartoe moet.’ Dat komt natuurlijk keihard binnen.”

Trines hoefde niet lang na te denken. Toevallig was er nog plek in één van de caravans die hij verhuurt.
“Ik dacht: dan heeft ze in ieder geval een dak boven haar hoofd. Van daaruit kunnen we verder kijken.”

Belangrijk detail: Denise verbleef daar niet gratis.
“Ze heeft gewoon netjes betaald voor haar verblijf,” benadrukt Trines. “Het was geen gunst zonder afspraken. Het was een tijdelijke, eerlijke oplossing.”

Woede aan de andere kant van de lijn

Waar Trines dacht iets goeds te doen, bleek dat bij Monique Hansler totaal verkeerd te vallen. Volgens hem nam zij persoonlijk contact met hem op – en dat gesprek verliep allesbehalve vriendelijk.

“Ze belde me op en was woedend,” vertelt hij. “Ze begon me uit te schelden. Ze vroeg hoe ik het in mijn hoofd haalde om Denise op te vangen en haar te helpen.”

De toon van het gesprek maakte diepe indruk.
“Het ging niet om een normaal meningsverschil. Het was echt agressief. Ik werd voor van alles uitgemaakt.”

Volgens Trines probeerde Monique hem ook emotioneel onder druk te zetten door te zeggen dat zij toch “vrienden” waren.
“Maar dat vond ik echt onzin. Ik heb één keer bij haar op het terras gezeten. Dat maakt ons geen vrienden.”

Medemenselijkheid versus loyaliteit

Wat deze situatie extra pijnlijk maakt, is de morele botsing die erin besloten ligt. Aan de ene kant een vrouw die plotseling dakloos is, aan de andere kant een familieconflict waarin loyaliteit wordt verwacht.

“Ik heb geen seconde getwijfeld,” zegt Trines. “Als iemand belt en zegt dat ze nergens heen kan, dan help je. Punt.”

Dat juist dát werd aangegrepen als reden voor woede, begrijpt hij nog steeds niet.
“Het voelde alsof ik werd gestraft omdat ik gewoon menselijk reageerde.”

Angstige nachten in de caravan

Hoewel Denise dankbaar was voor de opvang, voelde ze zich in de caravan allesbehalve veilig. Dat vertelde ze eerder al zelf, en Trines bevestigt dat beeld.

“Er stond wel een hekje om het terrein,” vertelt Denise elders, “maar ’s nachts hoorde ik scooters voorbijrijden. Dan dacht ik steeds: wat als er iemand het terrein op loopt?”

Voor iemand die net emotioneel is uitgeput, in conflict ligt met een machtige familie én in een vreemd land zit, waren die nachten zwaar.
“Het voelde doodeng,” gaf Denise toe. “Je bent constant alert.”

Een situatie die verder gaat dan televisie

Wat deze onthullingen vooral laten zien, is dat de impact van reality-tv niet stopt zodra de camera’s uitgaan. Achter de schermen spelen echte emoties, echte angsten en echte gevolgen.

Voor Marc Trines bleef er vooral verbijstering achter.
“Ik ben geen onderdeel van hun familie, geen deelnemer aan dat programma. Ik deed gewoon wat ik dacht dat juist was.”

Dat hij daar vervolgens persoonlijk op werd aangesproken – en volgens hem zelfs verbaal werd aangevallen – heeft zijn kijk op de situatie blijvend veranderd.

Publieke reacties en groeiende kritiek

Sinds het verschijnen van zijn verhaal reageren kijkers en lezers opnieuw fel. Op sociale media klinkt veel steun voor Trines en Denise. Veel mensen prijzen zijn keuze om te helpen, ongeacht de gevolgen.

Tegelijkertijd groeit de kritiek op Monique Hansler verder. Voor velen past dit gedrag in een patroon dat zij al langer menen te zien: weinig empathie, sterke controle en felle reacties wanneer iemand haar gezag lijkt te ondermijnen.

Geen vrienden, geen agenda

Voor Trines is één ding duidelijk: hij had geen verborgen agenda.
“Ik wilde geen kant kiezen, geen partij zijn. Ik wilde gewoon helpen.”

Of hij nog contact heeft met Denise?
“We hebben elkaar nog gesproken, ja. Maar iedereen probeert nu vooral zijn leven weer op te pakken.”

Een wrange nasmaak

Wat begon als een menselijke handreiking, eindigde in een conflict dat niemand had voorzien. Voor Marc Trines is het hoofdstuk afgesloten, maar de wrange nasmaak blijft.

“Ik zou het zo weer doen,” zegt hij. “Maar ik had nooit verwacht dat hulp bieden zoveel woede zou oproepen.”

En daarmee raakt dit verhaal aan een grotere vraag die veel kijkers bezighoudt:
waar ligt de grens tussen loyaliteit en menselijkheid – en wie bepaalt die eigenlijk?