Connect with us

Actueel

Martijn Krabbé heeft uitgezaaide longkanker: ‘Zal niet meer beter worden’

Published

on

Martijn Krabbé deelt openhartig over zijn strijd tegen kanker

In maart 2024 deelde Martijn Krabbé (56) voor het eerst het ingrijpende nieuws over zijn gezondheid: de geliefde presentator van tal van Nederlandse televisieprogramma’s heeft kanker. Sindsdien stapte hij uit de spotlights om zich volledig op zijn behandeling te richten. In een exclusief interview met LINDA., vergezeld door zijn dochter Michelle (20), vertelt Martijn voor het eerst openhartig over zijn diagnose, zijn leven sinds de onthulling en de onzekere toekomst die hem te wachten staat.

Een onverwachte diagnose

Eind januari 2024 ging Martijn samen met zijn vrouw Deborah op vakantie naar Thailand, hopend op rust na een periode van aanhoudende hoofdpijn die hij toeschreef aan zijn drukke werkleven. Tijdens hun verblijf sloeg het noodlot echter toe: Martijn verloor plotseling zijn spraak. In het ziekenhuis kreeg hij een verpletterende diagnose. De hersenbloeding, die aanvankelijk als een op zichzelf staand incident leek, werd veroorzaakt door een uitzaaiing van longkanker.

Toen Martijn eenmaal terug was in Nederland, werd het definitieve verdict uitgesproken: uitgezaaide longkanker in een vergevorderd stadium. “Het was alsof de grond onder mijn voeten vandaan werd geslagen,” vertelt hij. “Van de ene op de andere dag veranderde alles.”

Het gevecht tegen de ziekte

Na de diagnose begon Martijn aan een intensieve behandeling. Bestraling richtte zich op de hersentumor, die zich gelukkig op één plek bevond. Dankzij deze gerichte aanpak wist Martijn de eerste, cruciale maanden na de diagnose door te komen. Zijn arts gaf hem toen vijftig procent kans om die periode te overleven. “Het voelt als een wonder dat ik hier nu zit,” zegt hij.

Naast bestraling ondergaat Martijn immunotherapie, die tot nu toe aanslaat. Hoewel de kanker in zijn rechterlong niet meer te genezen is, blijven nieuwe uitzaaiingen voorlopig uit. “Er zijn zelfs enkele plekjes verdwenen,” vertelt hij hoopvol. Toch blijft de realiteit hard: “Het is jammer dat genezing niet mogelijk is, maar ik ben dankbaar voor de tijd die ik nog heb.”

Een veranderd perspectief op het leven

De ziekte heeft Martijn’s kijk op het leven compleet veranderd. Waar hij vroeger vaak in beslag werd genomen door zijn drukke werkleven, geniet hij nu intens van de kleine dingen. “Ik waardeer de momenten met mijn vrouw en kinderen meer dan ooit. Het leven voelt nu zoals het altijd had moeten zijn.”

Martijn’s gezin speelt een centrale rol in zijn veerkracht. In zijn Instagram-post, waarin hij zijn ziekte voor het eerst publiekelijk bekendmaakte, bedankt hij zijn kinderen Achilles, Jasmijn, Michelle en Bickel. Maar bovenal richt hij zich tot zijn vrouw Deborah: “Je bent de liefde van mijn leven. In voor- en tegenspoed, altijd moedig voorwaarts.”

De zware beginperiode

De eerste maanden na zijn diagnose waren zwaar, fysiek en mentaal. Martijn moest dexamethason slikken, een sterk medicijn dat bijwerkingen met zich meebracht, zoals spierzwakte en gewichtstoename. Het verstoorde zijn nachtritme en bracht verwarring met zich mee. “Ik was chagrijnig en voelde me niet meer mezelf,” geeft hij toe.

Toch wist hij zich met hulp van zijn gezin en medisch team door die periode heen te slaan. Inmiddels krijgt hij elke zes weken te horen of de immunotherapie nog steeds effectief is. “Mocht het niet meer werken, dan is chemotherapie de volgende stap,” legt hij uit. “Daarna komt morfine om de pijn te verlichten. Als ik geluk heb, rek ik het misschien tot vijf jaar. Maar dat weet je nooit zeker.”

Openheid over zijn ziekte

Hoewel Martijn in eerste instantie zijn ziekte geheim wilde houden, koos hij er uiteindelijk voor om zijn verhaal te delen. “Het voelde niet prettig als mensen zouden speculeren over mijn levensverwachting,” legt hij uit. Nu voelt hij dat zijn gezin en hijzelf mentaal sterk genoeg zijn om open te zijn over zijn situatie.

In gesprek met LINDA. benadrukt Martijn dat hij ondanks alles een fantastisch leven heeft gehad. “Het was geweldig, en ik ben er tevreden mee. Ik vind het wel prima zo.” Maar één gedachte blijft hem kwellen: het schuldgevoel tegenover zijn kinderen. “Ik voel me schuldig dat ik hen moet achterlaten. Dat is het moeilijkste van alles.”

Hoop en dankbaarheid

Martijn’s verhaal is niet alleen een getuigenis van verlies, maar ook van veerkracht en dankbaarheid. Hij benadrukt hoe belangrijk zijn familie en vrienden zijn in deze moeilijke tijd. Zijn dochter Michelle, die naast hem zit tijdens het interview, speelt een belangrijke rol in het geven van kracht.

Hoewel Martijn weet dat zijn tijd beperkt is, kiest hij ervoor om te focussen op de mooie momenten die hem nog resten. “Elke dag die ik heb, is een geschenk,” zegt hij. Hij hoopt dat zijn verhaal anderen inspireert om meer te genieten van de kleine dingen in het leven en te koesteren wat echt belangrijk is.

De weg vooruit

De toekomst blijft onzeker, maar Martijn heeft zich erbij neergelegd. “Ik heb een geweldig leven gehad en ben dankbaar voor alles wat ik heb mogen meemaken.” Voor nu blijft hij zich richten op zijn behandeling, zijn gezin en de momenten van geluk die hij nog kan meemaken.

Hij eindigt het interview met een krachtige boodschap: “Waar ik het meest op hoop als het zover is, is dat mijn naasten me in vrede kunnen laten gaan. Dat is het enige dat ik echt wil.”

 

Dit bericht op Instagram bekijken

 

Een bericht gedeeld door Martijn Krabbé (@martijn_krabbe)

Martijn’s verhaal laat zien hoe belangrijk het is om veerkracht te tonen, zelfs in de moeilijkste omstandigheden. Het is een herinnering aan de waarde van liefde, familie en het vermogen om betekenis te vinden in het leven, ongeacht wat het lot brengt.

Actueel

Asielzoekers nu in hongerstaking, gooien eten gewoon in de prullenbak

Published

on

Een groep asielzoekers die verblijft in een luxe hotel in Den Haag is in hongerstaking gegaan vanwege hun ontevredenheid over de dagelijkse maaltijden.

Ze eisen voedsel dat lijkt op wat ze in hun thuisland gewend zijn. Het Algemeen Dagblad heeft de situatie onderzocht en een boze groep ‘vluchtelingen’ uit Syrië aangetr0ffen.

Hiba Esmaïl, een moeder uit de groep, klaagt dat het eten elke dag hetzelfde is: rijst en kip.

Hoewel Hiba al zeven maanden gratis huisvesting, zorg en voedsel ontvangt, is ze ontevreden en beweert ze dat haar zoontje z!ek is geworden door het verschrikkelijke eten in het land.

Ze beweert dat haar zoontje een trauma heeft opgelopen tijdens de maandenlange reis door Turkije en Griekenland.

Opvallend genoeg gooien de ontevreden asielzoekers de helft van het eten gewoon weg, wat erop wijst dat ze mogelijk niet zo hongerig zijn als ze beweren.

Een man legt uit dat klagen geen effect heeft en dat hij gedwongen is om al maanden uit eten te gaan, wat duur is gezien zijn lage uitkering.

Hij heeft zelfs geld moeten lenen om dit te kunnen bekostigen.

Zowel de gemeente als het restaurant in het hotel reageren verbaasd op de klachten. De restaurant eigenaren tonen het gevarieerde menu van de afgelopen maand en deze week, inclusief Syrische gerechten die zijn bereid volgens recepten van de bewoners zelf.

De maaltijden bestaan uit rijst, patat, brood, vlees, vis, pannenkoeken, croissants, verse groenten en fruit.

De eigenaren benadrukken dat ze dagelijks rekening houden met dieetwensen en dat ze zelfs hebben samengewerkt met asielzoekers om gerechten uit hun thuisland te bereiden.

De klachten van de asielzoekers worden in twijfel getrokken door Wethouder Mariëlle Vavier, die het hotel onlangs bezocht en met verschillende mensen sprak, waaronder de kok en serveersters.

Ze werd geïnformeerd dat er wel degelijk rekening wordt gehouden met de wensen van de bewoners en dat ze zelfs hebben samengewerkt met de kok om hun eigen gerechten te bereiden.

De wethouder betreurt de ontevredenheid van de asielzoekers.

Als reactie op de situatie zal Jeroen Visser van Socius actie ondernemen om de asielzoekers tegemoet te komen.

Er zullen gezamenlijke vergaderingen worden gehouden om wekelijkse menu’s op te stellen, er zal meer fruit worden verstrekt en er wordt gekeken naar een andere slager.

Visser begrijpt dat de asielzoekers na een lang verblijf duidelijkheid willen over hun toekomstperspectief en belooft zich daarvoor in te zetten.

Hoewel de ontevredenheid van de asielzoekers serieus moet worden genomen, is het belangrijk om ook de inspanningen van het hotel en de gemeente te benadrukken om aan hun behoeften tegemoet te komen.

Door middel van open communicatie en samenwerking kan hopelijk een oplossing worden gevonden die zowel de asielzoekers als de betrokken partijen tevreden stelt.

Continue Reading